In een interview met weekblad Tertio spreekt kardinaal Jozef De Kesel onder meer over de positie van vrouwen en jongeren in de Kerk, en hoe de Kerk omgaat met homoseksuelen.
Op dat laatste punt “hebben we een duidelijk signaal gegeven”, zegt hij, verwijzend naar de vorig jaar gelanceerde progressieve voorstellen rond pastoraat voor deze groep.
Die omvatten onder meer de aanstelling van een medewerker in elk bisdom die deze pastorale zorg op zich neemt. Ook werd een controversiële zegenbede voor homostellen voorgesteld, die in het huidige interview overigens niet genoemd wordt.
Gelovigen uit de homogemeenschap “weten dat ze niet uitgesloten en veroordeeld zijn. Er moet nog veel werk geleverd worden, maar we hebben toch een duidelijk signaal gegeven voor de hele kerkgemeenschap”.
Het interview werd gehouden door drie jonge vrouwelijke journalisten, in het kader van een jongereneditie van Tertio.
Gevraagd naar de rol en invloed van vrouwen in de Kerk, zegt De Kesel onder meer dat hij “geen tegenindicaties” ziet om vrouwen toe te laten “tot het diakenambt”. Wel merkt hij op dat de rol van de vrouw “niet alleen maar gereduceerd mag worden tot de vraag of ze een of andere wijding kan ontvangen”.
Waarom zouden we in onze pluralistische samenleving geen christen meer mogen zijn? ‘Ik ben gelovig maar…’ Er komt vaak een relativerend zinnetje na. Dat zou niet nodig mogen zijn
Hij ziet vooruitgang: zo benoemde de paus de afgelopen jaren een aantal vrouwen op hoge posities in het Vaticaan.
“Voor mij gaat het vooral over bekwaamheid”, zegt De Kesel. “Een vrouw een verantwoordelijke functie geven alleen omdat ze vrouw is, heeft niet wil zin.” Aanstellingen moeten gebaseerd zijn op competenties “en die zijn bij vrouwen even groot als bij mannen”.
Bij jongeren én volwassenen bemerkt de kardinaal “een zekere gene om zich als christen te outen”. Hij pleit voor vrijplaatsen voor jongeren waar ze elkaar kunnen ontmoeten en “waar ze niet beschaamd zijn om christen of zoekende te zijn”.
“Waarom zouden we in onze pluralistische samenleving die steeds oproept tot eerbied voor elkaar, geen christen meer mogen zijn? ‘Ik ben gelovig maar…’ Er komt vaak een relativerend zinnetje na. Dat zou niet nodig mogen zijn. We moeten evolueren naar een samenleving waarin niet alle verschillen worden weggeduwd, maar die juist rijkdom vindt in de verschillen met elkaar.”
Het hele interview is hier te lezen.
