Vandaag wordt paus Franciscus begraven in de Romeinse basiliek Santa Maria Maggiore. Opvallend: niet in de Sint-Pieter, zoals bijna al zijn voorgangers. Zijn uiteindelijke keuze kwam pas na een periode van gebed en innerlijke onderscheiding.
Aanvankelijk gaf Franciscus aan liever bij de andere pausen in het Vaticaan te rusten. Maar kort daarna, zo vertelde hij aan kardinaal Rolandas Makrickas, de aartspriester van de Santa Maria Maggiore, kreeg hij tijdens gebed een duidelijke ingeving: Maria zelf vroeg hem zijn graf in de Mariabasiliek voor te bereiden. “Ik ben blij dat Onze Lieve Vrouw mij niet vergeten is”, zei de paus volgens Makrickas.
De keuze weerspiegelt zijn diepe verbondenheid met deze kerk. Vóór en na iedere internationale reis en ziekenhuisopname bad Franciscus bij het beroemde Mariabeeld ‘Salus Populi Romani’. Ook zijn jezuïetenachtergrond speelt mee: de heilige Ignatius van Loyola vierde hier zijn eerste Mis.
Franciscus wenste een eenvoudige rustplaats, dichtbij Maria, zonder de aandacht in de kapel af te leiden van het gebed. Zijn witte marmeren graf draagt slechts de naam “Franciscus” en verwijst met eenvoud naar het fundament van zijn pontificaat: gebed, devotie en nederigheid.
Hoewel paus Franciscus een van de weinige pausen is die buiten het Vaticaan wordt begraven, is hij niet de eerste. In de Basilica di Santa Maria Maggiore rusten al meerdere pausen, onder wie paus Sixtus V (†1590) en paus Paulus V (†1621). De laatste paus die buiten het Vaticaan werd bijgezet, was paus Leo XIII (†1903), in de Sint-Jan van Lateranen.
