Harry Kramer schreef maanden geleden een brief naar paus Leo XIV om hem attent te maken op het kerkasiel voor de uitgeprocedeerde familie Babayants in Kampen. Tegen alle verwachtingen kwam er een antwoord uit Rome.
Al meer dan zestien maanden wordt in de protestante wijkgemeente de Open Hof in Kampen dag en nacht een kerkdienst gehouden. De doorlopende viering biedt bescherming aan de familie Babayants, die dreigt te worden uitgezet naar Oezbekistan, waar ze twaalf jaar geleden vandaan vluchtten.
Onlangs schreef Harry Kramer, betrokken bij het kerkasiel, een brief aan paus Leo XIV. Tot hun grote vreugde ontvingen hij en zijn vrouw Roelie een persoonlijk antwoord uit Vaticaanstad. “Dat ik als gereformeerd jongetje een reactie krijg, kan ik nog steeds nauwelijks geloven”, vertelt Harry terwijl hij de brief op tafel legt. “Er wordt daar wel honderd kilo post per dag bezorgd.”
Het is inmiddels een paar maanden geleden dat hij de pen oppakte om de paus persoonlijk te schrijven over het kerkasiel in Kampen. “Ik schreef vroeger wel eens brieven voor mijn grootmoeder, naar haar broer in Amerika. Ik hielp haar dan met vertalen. Toen dacht ik: ik kan ook schrijven naar Vaticaanstad.”
Op de envelop tekende Harry het aangezicht van Kampen, met de rivier die langs de stad stroomt. In de envelop een schilderij en gedicht van eigen hand over de Emmaüsgangers, met de uitnodiging aan de paus om zijn hand uit te strekken naar vluchtelingen in Nederland.
Aan de keukentafel, verzameld rond de post uit Rome, zitten het echtpaar Kramer en hun studievriend Dick Smit. Ze vertellen dat er maanden voorbijgingen na het sturen van de brief. “We hadden al lang niet meer gerekend op een antwoord”, vertelt Roelie. “En toen kwam dat alsnog. Gods tijd is anders dan onze tijd.”
Toen het antwoord kwam, overviel het hen met dankbaarheid. Paus Leo XIV betrok hen en hun intenties in zijn gebeden en sprak van “Gods bescherming en zegeningen voor hen, de Open Hof, de familie Babayants en allen die hen nabij zijn”.
De brief werd meteen gedeeld met de familie Babayants. “Toen moeder Karina de brief zag, viel ze helemaal stil”, vertelt Roelie. “Haar ogen begonnen te stralen. Ze liep direct naar hun eigen ruimte om het aan de anderen te laten zien.”
Ook Michael Buijkx, diaken in de Thomas a Kempisparochie van Zwolle en Kampen, was geroerd toen hij hoorde van de brief van de paus. “Ik wist niet dat er een brief was gestuurd”, zegt hij. “Duizenden vrijwilligers staan hier in een kring rondom dit gezin en het belang van vluchtelingen. Dat daar de Heilige Vader concrete steun voor heeft gegeven: ik was hevig geëmotioneerd.”
Buijkx, vanaf het begin betrokken bij het kerkasiel, noemt het een plek van vrede. “In het begin, zeker als je midden in de nacht moet opstaan om een viering te leiden of bij te wonen, denk je: we doen vooral de familie een plezier. Dat gevoel heb ik al lang niet meer: we krijgen gastvrijheid van hén op een plek vol mooie ontmoetingen.”
De verbindende kracht van het kerkasiel wordt volgens de betrokkenen versterkt door de symboliek in het wapen van Vaticaanstad, waarop staat: In illo uno unum – “in Hem zijn allen één”. Roelie Kramer: “Het heeft veel met de kerk gedaan. Mensen vragen zich nu af wat ze moeten als de familie hier straks niet meer woont.”
Een persoonlijke anekdote van Buijkx illustreert de verbondenheid: “Een van de eerste keren dat ik hier kwam, lag er een brief met mijn naam voor me klaar van bezoekers met wie ik dertig jaar eerder pannenkoeken had gegeten tijdens een pelgrimstocht naar Santiago. Het kerkasiel brengt mensen samen.”
Het kerkasiel doet ook een moreel appel. “De familie doet dit niet alleen voor zichzelf”, zegt Roelie, “maar ook voor alle kinderen die hier zijn geworteld en hun thuisland nauwelijks kennen.”
Buijkx hoopt dat er gauw een oplossing komt voor de schrijnende situatie van de familie. “We staan eromheen. We houden het vol, hoe lang het ook duurt. Misschien zelfs tegen beter weten in.”
Dick Smit citeert uit de kloosterregel van Benedictus van Nursia: “Elke gast wordt ontvangen als Christus zelf, met eerbied en zorg.” Volgens hem beantwoordt wat in Kampen gebeurt aan deze regel. “Dit kan ook een boodschap zijn richting de bisschoppen van Nederland. Laten we als pelgrims van hoop de wanhoop omkeren in hoop. Voor deze familie en alle gewortelde kinderen.”
Wanneer de familie Babayants weer in vrijheid zal kunnen leven, is nog onzeker. “We zijn al zestien maanden met zoveel duizenden vrijwilligers onderweg”, vertelt Buijkx. “We vinden dat iedereen recht heeft op leven, wonen en toekomstperspectief. Het is een eer om hieraan bij te dragen.”
‘We houden het vol, hoe lang het ook duurt’
De brief met foto van de paus zou zomaar ingelijst een mooi plekje kunnen krijgen in huize Kramer. Het staat symbool voor hoop: “We kunnen ook liefdevol met elkaar omgaan, in plaats van haat te strooien”, aldus Harry. “Dat is het mooie van het geloof: dat je liefde met elkaar kunt scheppen.” De brief uit Rome is voor de betrokkenen in Kampen een teken dat die hoop ook ver buiten de muren van de Open Hof wordt gedeeld.
