Wat betekent hoop voor jongeren vandaag de dag? In een wereld vol onzekerheid blijkt het een verrassend actuele deugd. Het was niet voor niks het thema van de KJD 2025. Vijf jonge katholieken vertellen wat hoop betekent in hun eigen leven en omgeving.
“Hoop is geloven dat God altijd aanwezig is, ook als dingen moeilijk of onzeker zijn. In 2022 kreeg ik een ongeluk en moest ik negen maanden wachten op een operatie. Die periode was mentaal zwaar. Toch heb ik toen geleerd wat echte hoop is: blijven bidden, luisteren en vertrouwen dat God ook dit kon gebruiken om me te laten groeien.
Na de operatie merkte ik dat mijn geloof dieper was geworden, juist omdat ik had ervaren dat Hij me niet had losgelaten. Hoop betekent niet dat alles meteen beter wordt, maar dat God iets moois kan laten ontstaan uit wat pijn doet. Voor mij werd dat uiteindelijk een nieuwe baan, maar vooral een sterker geloof.
Er zijn steeds meer jongeren die bewust hun geloof willen beleven. Online groeit er een gemeenschap van katholieke jongeren die elkaar bemoedigen en hun geloof delen. Dat geeft me het gevoel dat ik er niet alleen voor sta en dat de Heilige Geest ook vandaag nog werkt, juist door jongeren die anderen aansteken met hun enthousiasme.”
“Hoop is liefde die volhoudt in werk, stilte en strijd. Het is weten dat wat je aan Onze-Lieve-Heer opdraagt, ook als je het zelf nog niet ziet, altijd vrucht draagt. En dat mijn eigen gebreken niet direct een beperking zijn, maar juist een uitnodiging om met meer liefde en overtuiging verder te gaan.
Ik ervaar hoop vaak in momenten van korte rust. Niet omdat ik dan bewust aan hoop denk, maar omdat ik dan de dankbaarheid voel die eraan voorafgaat. In korte momenten door de dag, in stilte of gebed, ervaar ik hoe ik opnieuw gevoed word. Dat geeft me de kracht om weer te geven, om lief te hebben.
Om me heen zie ik hoop in mensen die met een hart vol vuur het geloof (her)ontdekken en daarmee aan de slag gaan. Hun enthousiasme werkt aanstekelijk. Maar de diepste hoop ervaar ik in de Eucharistie, vooral doordeweeks, wanneer het stiller is. Daar, in de eenvoud, wordt het telkens weer duidelijk.”
“Wat ik het mooiste vind aan hoop is dat het puur een gift van God is. Het is niet iets wat we zelf moeten creëren of op moeten roepen, maar wat gegeven wordt van boven. Paulus schrijft in zijn brief aan de Kolossenzen: ‘Christus is in u, Hij is uw hoop op goddelijke luister’.
Dat heb ik ook zelf ervaren toen ik bij de katholieke Kerk terechtkwam. Dat ik het geloof ontvangen heb en weet dat het niet vanuit mijzelf komt, dat is hoop. Ik zie veel tekenen van hoop in mijn omgeving. In mijn parochie treden elk jaar met Pasen mensen toe tot de Kerk, vaak jongeren. Ook voor de komende Paaswake hebben zich weer nieuwe dopelingen aangemeld.
Er zijn bovendien veel jonge kinderen die actief meedoen, bijvoorbeeld bij de voorbereidingen van de levende kerststal. En zelfs thuis zie ik hoop: in hoe mijn dochter van vier uit eigen beweging bidt, over Jezus praat en nieuwsgierige vragen stelt. Dat kleine geloof van haar doet me beseffen dat de hoop inderdaad een gave is die van boven komt.”
“Hoop is de deugd van het perspectief. Ze wijst op een bestaanshorizon voorbij het kenbare. Soms willen we zelf de regie houden, maar de hoop leert ons juist loslaten. Paulus schrijft dat de hoop niet teleurstelt: ze helpt ons te vertrouwen dat onze toekomst in Gods hand is. Hoop is geen verworvenheid, maar een gave. Erik Borgman spreekt in Leven van wat komt over ‘verbijsterende genade’: Gods wegen zijn ondoorgrondelijk en vaak verrassend.
Hoop bevrijdt mij van zelfgenoegzaamheid en schept ruimte voor God. Ook in momenten van teleurstelling en geschonden vertrouwen heb ik ervaren dat hoop helpt volharden in mijn roeping. Het verhaal van Job inspireert me daarbij: ‘Ik weet: mijn Verlosser leeft’. Een leven met God biedt een fundament dat uitzicht geeft op een vreugdevolle toekomst.
Onder jonge mensen merk ik een nieuwe openheid voor geloof. Ze spreken me aan in de bus, op het hockeyveld of melden zich in de parochie. Vaak zijn ze religieus ongeletterd, maar juist daardoor onbevangen op zoek naar betekenis en schoonheid.
Het is hoopvol om hen te mogen begeleiden in hun zoektocht naar taal en rituelen. Onlangs zijn we begonnen met een groep voor studenten en young professionals : een teken dat er zelfs in een krimpende Kerk ruimte is om iets nieuws te beginnen.”
“Hoop is de deugd die zich voorbij de toekomst uitstrekt, zoals het geloof aan ieder begin voorafgaat en de liefde het heden draagt. In Openbaring wordt de hoop volbracht in Christus’ overwinning op het kwaad. Ware hoop komt pas voor wanneer zij op niets gebaseerd is. Wanneer alle hoop verloren lijkt, komt zij als genade tot ons. Dat hebben we niet zelf in de hand.
De Passie lijkt een hopeloos geheel: verraad, marteling, vernedering. Toch klinkt juist daar hoop in door, in Christus’ woorden aan het kruis: ‘Mijn God, mijn God, waarom heeft U Mij verlaten?’ In die uiterste verlatenheid zijn geloof en liefde verenigd. Hoop ontstaat niet door zekerheid, maar door genade, midden in het niets.
Om dat beeld te vatten denk ik aan het schilderij Hope van George Frederic Watts: een vrouw met een blinddoek bespeelt een harp met nog één snaar. Ze ziet de ster achter haar niet, maar blijft spelen. Zij heeft geen reden tot hopen, en toch gloort er hoop. Zo is het ook met ons: in de meest hopeloze situaties kan de genade ons aanraken. Misschien is dat de ware hoop: niet wat we voelen, maar wat ons wordt gegeven.”
 | Lees meer!Dit artikel is afkomstig uit Katholiek Nieuwsblad  van deze week. |
