Met het overlijden van Jan Vorstman, voormalig bestuursvoorzitter van Katholiek Nieuwsblad en steunfonds Arnulfus Stichting, komt er een einde aan een tijdperk. Hij leidde de krant door turbulente tijden en bleef tot het einde betrokken bij zijn levenswerk.
Op 86-jarige leeftijd is op 18 september Jan Geert Vorstman overleden, de man die bijna een kwart eeuw het bestuur van Katholiek Nieuwsblad leidde. Hij was een van die katholieken die zich ondanks hun hoge functie in het bedrijfsleven en een groot gezin inzetten voor de Kerk. Katholiek Nieuwsblad was niet mogelijk geweest zonder hen.
Vorstman had een leidinggevende functie binnen Organon. Toen het Osse bedrijf startte met de productie en marketing van anticonceptiva, stelde hij als voorwaarde dat producten op het gebied van geboortebeperking buiten zijn verantwoordelijkheid vielen. Op die manier kon hij als principieel katholiek zijn werk voortzetten.
Zijn marketingactiviteiten vereisten veel reizen en veel van zijn tijd, en toch was hij wekelijks vele uren bezig met KN. Toen Johannes Paulus II Nederland bezocht was Jan aanwezig op de luchthaven van Eindhoven. Niet om de paus te begroeten, maar om een speciale wit-gele editie van Katholiek Nieuwsblad uit te delen.
Vorstman was geen man van het eerste uur; ruim een jaar na de lancering benaderde KN hem voor een bestuursfunctie. Nauwelijks had hij ‘ja’ gezegd, toen die bestuursfunctie het voorzitterschap werd. Ruim een kwart eeuw heeft hij deze functie bekleed. En hoe! Zo voerde hij iedere zondagavond telefonisch overleg over de lopende zaken met wijlen Cas de Quay, de zoon van voormalig premier Jan de Quay, en wijlen Lex van der Does de Willebois.
KN was zijn levenswerk en dat werk wilde hij niet in de steek laten
Natuurlijk wordt een krant gemaakt door de redactie en regelt de directeur de materiële zaken, maar achter de schermen is het bestuur van KN onder Jan Vorstmans leiding altijd heel actief geweest. Hij heeft in die lange periode heel wat moeilijkheden meegemaakt: vertrekkende directeuren en hoofdredacteuren, conflicten binnen de redactie en financiële afgronden.
Begin jaren negentig was zo’n afgrond akelig dichtbij: was dit het einde van de enige katholieke krant van ons land? Jan weigerde op basis van zijn Godsvertrouwen zoiets te geloven. Hij klopte op een avond aan bij Piet en Trude Derksen, de oprichters van Center Parcs. Die aarzelden aanvankelijk of ze KN moesten redden.
In hun huiskapelletje, zo vertelde Jan nadien, legde hij in hun bijzijn de toekomst van Katholiek Nieuwsblad in Gods handen. En het benodigde geld kwam er. Vorstman blij natuurlijk; maar hij vertelde eerlijk dat zijn gebed op of over het randje van geestelijke chantage was geweest.
Hij was degene die regelmatig een ‘heidedag’ organiseerde: een hele dag of zelfs twee waarop bestuur, directie en hoofdredactie zonder agenda bijeenkwamen om biddend te brainstormen over de toekomst.
Ook daagde hij een keer de redactie uit om ruim te denken. “Stel dat geld geen probleem zou zijn, hoe zouden jullie de krant dan willen verbeteren?”
Als rechtgeaard katholiek onderhield Vorstman nauwe contacten met de bisschoppen. Want Katholiek Nieuwsblad was dan wel een lekeninitiatief, maar ook de krant van katholiek Nederland. Vaker teleurgesteld dan verheugd kwam hij terug van die ontmoetingen.
Blij bijvoorbeeld dat kardinaal Simonis hem toevertrouwde dat hij dagelijks voor KN bad, maar teleurgesteld dat diezelfde Simonis het niet aandurfde om KN te promoten binnen de bisschoppenconferentie, omdat de verdeeldheid daar toen te groot was.
Om de stabiliteit van Katholiek Nieuwsblad te versterken, was Vorstman vooral de man die leiding gaf aan de fondsenwerving. Hij deed dat via de Arnulfus Stichting, waar hij ook in het bestuur zat.
Die eerste jaren was de steun van de zeer gemotiveerde achterban enorm. De opbrengst van Arnulfus overtrof vaak de verwachtingen. Naast de nieuwsbrieven kwam die steun ook van donateursbijeenkomsten, waarin Vorstman een groot aandeel had, en van het benaderen van grote donateurs met wie hij een persoonlijke band opbouwde.
Toen er 2007 een einde kwam aan zijn voorzitterschap, bleef Jan daarom zeer gemotiveerd actief in Arnulfus. KN was zijn levenswerk en dat werk wilde hij niet in de steek laten.
Veertig jaar Katholiek Nieuwsblad zou niet mogelijk zijn geweest zonder zijn inzet en opofferingen.
Dit was ongetwijfeld zijn grote verdienste voor de Kerk – hij kreeg er de pauselijke ridderorde van San Silvester voor. Maar misschien nog groter was zijn verdienste als vader. Met zijn sterke vrouw Els bouwde hij een gezin op, waarvan de kinderen zich eveneens inzetten voor de Kerk.
Het mag duidelijk zijn: met het overlijden van Jan Vorstman komt er een einde aan een tijdperk.
