Journalist
In de Sint-Vituskerk in Hilversum verzamelen zich een paar zangers rond de piano. Hun doel: een lied uit de Syro-Malabaarse traditie instuderen dat tijdens de Zondag voor de Oosterse Kerken op 3 mei door heel Nederland moet klinken. “Dit is het juiste moment om te laten zien wie wij zijn.”
De opkomst voor de workshop in de Sint-Vituskerk in Hilversum is bescheiden. “Er hebben zich twee of drie mensen aangemeld”, zegt Princil Skariah van de Syro-Malabaarse gemeenschap aan het begin van de middag. Tegelijk houdt hij er rekening mee dat er nog meer deelnemers kunnen binnenlopen.
Een van de aanwezigen is Frank Punt uit Zaandam. Hij is uitgenodigd en bewust gekomen om kennis te maken met deze traditie. Hij zingt zelf in een koor en hoopt het lied straks mee te kunnen zingen.
“Ik zeg proberen, want het is wel moeilijk”, zegt Punt. “Het is een hele andere toonzetting.” Juist dat maakt het voor hem interessant. “Het is een gewaagde uitdaging.”
Tijdens de workshop staat één lied centraal. Als de tekst wordt besproken, blijkt dat die raakt aan een diep persoonlijk thema. “Als mijn vrienden mij verlaten, als ik alleen ben, dan bent U mijn kracht”, luidt een van de regels. Punt luistert aandachtig en zegt: “Het is echt een heel mooi lied.”
Voor koorlid Binny Thoppil is die inhoud direct herkenbaar. “Het drukt Gods liefde uit”, zegt Thoppil. “Hoeveel moeilijkheden je ook hebt, hoeveel pijn of lijden je ook ervaart, je blijft vertrouwen op Gods liefde.”
Voor hem is zingen al van jongs af aan vanzelfsprekend. “Ik zing al sinds mijn vierde of vijfde”, vertelt hij. “In India groei je op in het geloof. Je gaat naar de zondagsschool en doet mee in de kerk. Dat zit er gewoon in.”
Toen hij naar Nederland kwam, wilde hij dat voortzetten. “We zijn begonnen met het opbouwen van een gemeenschap en een koor”, zegt Thoppil. “Dat doen we nu al zo’n vijftien jaar.”
Het lied dat vandaag wordt geoefend, past volgens hem precies in die lijn. “Het gaat over vertrouwen. Wat er ook gebeurt, je blijft vertrouwen op Gods liefde.”
Ook parochiaan Dhanya Thomas benadrukt dat muziek daarin een belangrijke rol speelt. “Een lied brengt je dichter bij God dan alleen woorden”, zegt ze. “De melodie en de tekst zorgen ervoor dat je het echt voelt.”
Volgens haar is dat kenmerkend voor de Syro-Malabaarse liturgie. “De viering is opgebouwd met veel liederen. Daardoor kan de gemeenschap zich dieper verbinden met God.”
Priester Nevin Mathew Eyyalil merkt dat de traditie waar deze muziek uit voortkomt in Nederland nog vaak onbekend is. “Toen ik hier kwam, kreeg ik vragen als: zijn er christenen in India?” vertelt hij. “Of: zijn jouw ouders ook christen, of alleen jij?”
Die vragen laten volgens hem zien hoe beperkt het beeld soms is. Hij vindt het belangrijk om dat te corrigeren. “Wij hebben een christelijke traditie sinds de eerste eeuw, vanuit de apostel Thomas. Dat weten veel mensen niet.”
“De manier van vieren is verbonden met hoe je bent opgegroeid, maar het geloof is hetzelfde.”
Juist daarom ziet hij deze workshop als een kans om die geschiedenis zichtbaar te maken. “Dit is het juiste moment om een brug te slaan tussen oost en west.”
Die brug zit volgens hem niet in het wegpoetsen van verschillen, maar in het begrijpen ervan. “In geloof en moraal is er geen verschil”, legt Eyyalil uit. “Alleen in de manier waarop we vieren.”
Hij wijst op verschillen in liturgie en gebruiken, die samenhangen met cultuur en achtergrond. “De manier van vieren is verbonden met hoe je bent opgegroeid. Maar het geloof is hetzelfde.”
In een bijgebouw is tegelijkertijd een groep jongeren samengekomen. De bijeenkomst is bewust op deze dag gepland, omdat de priesters aanwezig zijn. De jongeren beginnen met kennismakingsspelletjes en eten daarna samen, voordat ze naar de kapel gaan voor aanbidding, de Mis en bijbelstudie.
Volgens Dhanya Thomas is die manier van samenkomen essentieel. “Je kunt geloof niet opleggen”, zegt Thomas. “Ze moeten het ervaren.” Die gedachte speelt een belangrijke rol binnen de gemeenschap, waarin niet alleen kennis wordt doorgegeven, maar vooral beleving centraal staat.
Haar man Jose Thomas ziet dat terug in hun eigen gezin. “De kerk biedt mijn kinderen een plek om te groeien”, zegt hij. “Niet alleen in geloof, maar ook sociaal.” Zijn kinderen nemen actief deel aan het kerkelijk leven en vinden daarin hun weg. “Het helpt hen om op de goede weg te blijven.” Voor hem zit de kracht in de gemeenschap zelf. “Het is als een grote familie. We zijn er voor elkaar, ook buiten de kerk.”
Ook onder de jongeren zelf klinkt dat door. Kevin Kuriappan vertelt dat hij en zijn broer in Nederland zijn opgegroeid en eerst vooral de ‘westerse’ Mis kenden. “De Syro-Malabaarse Mis was in het begin moeilijk te begrijpen”, zegt Kuriappan.
“Maar met vertaalboekjes kunnen we het nu beter volgen en vinden we het ook mooi. Hier zijn mensen met dezelfde achtergrond”, zegt hij. “We voelen ons hier meer thuis en kunnen makkelijker over ons geloof praten.”
Buiten deze omgeving is dat volgens hem minder vanzelfsprekend. Joshua Roney ziet dat verschil ook. “In India is geloof veel zichtbaarder”, zegt hij. “Maar uiteindelijk blijft het geloof hetzelfde. Alleen de manier waarop je het beleeft, is anders.”
Terwijl in de kerk het lied verder wordt geoefend en de stemmen steeds zekerder klinken, zijn de jongeren inmiddels in de kapel. Daar verschuift de aandacht van uitleg naar gebed. Samen nemen ze de tijd voor aanbidding, vieren ze de Mis en verdiepen ze zich in de Bijbel.
Ondertussen kijkt de gemeenschap vooruit naar 3 mei. Dan zal het lied niet alleen hier klinken, maar op meerdere plekken in Nederland. In Hilversum krijgt die dag ook een zichtbaar vervolg. “We gaan een processie houden rond de kerk”, vertelt Skariah. “Met trommels en traditionele kleding lopen we om de kerk heen.” Hij glimlacht. “Het wordt echt een mooi feest.”
