Het gaat de Sint Petrusbroederschap voor de wind in Nederland. Dit weekend start de broederschap een tweede apostolaat in Lobith. Pater Peter Hagenbeek hoopt liefhebbers van de tridentijnse Mis uit het hele land én plaatselijke katholieken van dienst te kunnen zijn.
De tridentijnse Missen die de Sint Petrusbroederschap – ook bekend als de FSSP – in de Agneskerk in Amsterdam viert, zijn de afgelopen jaren alsmaar populairder geworden. Sommige gelovigen zijn zelfs bereid om twee uur in de auto te zitten om op zondag mee de Mis te kunnen vieren.
Om aan de groeiende behoefte te voldoen en om mensen in het oosten van het land beter van dienst te zijn, heeft de FSSP in januari van dit jaar een tweede kerk gekocht: de Maria Onbevlekt Ontvangenkerk in het Gelderse grensdorp Lobith, die eerder door de plaatselijke Sint Willibrordusparochie werd gesloten wegens terugloop van het aantal kerkgangers.
In de pastorie naast de Lobithse kerk komen twee geestelijken van de Sint Petrusbroederschap te wonen. Een van hen is pater Peter Hagenbeek. Volgens hem leeft de wens voor een tweede locatie in Nederland “al jaren” binnen de gemeenschap. “Amsterdam is flink gegroeid te afgelopen jaren, dus was de tijd rijp voor een tweede apostolaat.”
| Achtergrond Wat is de Priesterbroederschap Sint Petrus? De Priesterbroederschap Sint Petrus, ook bekend onder de afkorting FSSP (Fraternitas Sacerdotalis Sancti Petri), is een in 1988 opgericht priestergenootschap. Tegenwoordig is de broederschap in ruim twintig landen actief. De Sint Petrusbroeders vieren de liturgie volgens de buitengewone vorm van de Romeinse ritus – beter bekend als de tridentijnse Mis. Kenmerken van deze misvorm zijn uitsluitend gebruik van het Latijn en een priester die celebreert met zijn gezicht naar het altaar in plaats van naar de gelovigen in de kerkbanken. De FSSP is in volledige eenheid met de katholieke Kerk. De priesterbroederschap moet dan ook niet verward worden met de FSSPX, de Priesterbroederschap Sint Pius X, die dat niet is. |
“We hebben gekeken naar een strategische plek: Amsterdam ligt in het westen van het land, Lobith in het oosten”, vertelt hij. “We hopen ook gelovigen uit Duitsland te kunnen bedienen.”
Vanaf 30 november zal de broederschap vanuit die kerk een apostolaat uitbouwen. Zodra dat bestuurlijk en financieel mogelijk is, wil de FSSP in het aartsbisdom Utrecht ook een personele parochie oprichten. Een personele parochie is een parochie die buiten de territoriale indeling van een bisdom valt.
Het apostolische werk waar pater Hagenbeek zich vanaf zondag mee bezig gaat houden, is “eigenlijk gewoon standaard parochiewerk, zou je kunnen zeggen”, legt hij uit. “Het gewone kerkelijke leven: de sacramenten en catechese aanbieden, voorzien in biechtgelegenheid, het rozenhoedje bidden. We verschillen niet veel van een gewone parochie.”
Volgens Hagenbeek komt de Sint Petrusbroederschap niet ‘concurreren’ met de bestaande parochie. Evenmin is het de bedoeling dat de inwoners van Lobith geen idee hebben wat er in de Maria Onbevlekt Ontvangenkerk gebeurt. Integendeel: hij ziet juist kansen om ook plaatselijke katholieken van dienst te zijn.
“We gaan absoluut niet zeggen: we richten ons alleen op de mensen die van buiten komen en lokale gelovigen hebben hier niets te zoeken. Nee, we willen ons juist ook inzetten voor de plaatselijke gelovigen”, zegt hij. “Dat doen we in overleg met het aartsbisdom en de pastoor; we willen echt een aanvulling zijn.”
Uit Amsterdam neemt hij de ervaring mee dat er goed valt samen te werken met ‘gewone’ parochies, waar priesters vaak omkomen in het werk. “We kunnen elkaar goed helpen. Een duidelijk en zichtbaar kenmerk van ons apostolaat is de tridentijnse liturgie, maar we geven ook veel catechese. Daar ligt onze kracht.”
De start van het apostolaat in Lobith betekent voor Hagenbeek een verhuizing van de hoofdstad naar het dorp: dit interview geeft hij tussen alle inpakbezigheden door. “Ik ben zelf opgegroeid in het Brabantse Boxtel, dus de dorpsmentaliteit ken ik wel”, zegt hij. “Ieder dorp heeft zijn eigenheid. Ik zie kansen om de mensen die daar aan hun kerk verknocht zijn mee te nemen en te laten zien wat we doen.”
Dat de situatie heel anders zal zijn dan in Amsterdam, verwacht hij wel. “Amsterdam is makkelijk bereikbaar en er wonen veel mensen. Daardoor komen met name jongere mensen ook sneller over de parochiegrenzen heen kijken.”
“Gelukkig zijn we ingebed in een kerkelijke structuur. Als mensen om wat voor reden dan ook denken: de wijze waarop de Sint Petrusbroeders het doen, spreekt mij niet aan, dan kunnen ze gemakkelijk naar een andere parochie. Dus het is niet dat omdat wij komen, dat al het andere opeens verdwijnt. Er is altijd iets te kiezen.”
