Ruim vijfduizend verdachten, maar nul veroordelingen: twee jaar na een golf van antichristelijk geweld in Pakistan zijn er nog altijd geen straffen uitgedeeld. Pakistaanse christenen pikken dat niet langer: “We laten ons niet het zwijgen opleggen.”
Volgens Kerk in Nood International was het “de ergste periode van geweld tegen christenen” in de geschiedenis van Pakistan: in augustus 2023 brak in het bisdom Faisalabad, in het oosten van het land, een storm van antichristelijk geweld los.
25 kerken en zeker 80 woningen van christenen werden door grote menigtes moslims geplunderd en in brand gestoken. Duizenden christenen sloegen daarbij op de vlucht. De moslims pleegden dit grootschalige geweld omdat twee christelijke broers ervan beschuldigd werden de Koran te hebben beledigd.
Maar liefst 5213 mensen werden aangewezen als verdachte en ruim 380 mensen werden ook daadwerkelijk gearresteerd. Daar houdt de gerechtigheid echter op: er is nog niemand veroordeeld voor het geweld.
Twee maanden geleden werden volgens Kerk in Nood International nog tien verdachten vrijgesproken voor het in brand steken van een kerk. De meeste verdachten hebben niet eens in de rechtbank gestaan: het grootste deel is na arrestatie op borgtocht vrijgekomen.
Wie wel voor de rechter moesten komen, waren Rocky en Raja Masih, de broers die ervan beschuldigd werden de Koran gelasterd te hebben. Zij zijn later vrijgesproken.
Het geduld van de Pakistaanse christenen raakt op, aldus bisschop Indrias Rehmat, in wiens bisdom de geweldsgolf van 2023 plaatsvond. “Er is geen gerechtigheid geweest”, zegt hij.
“De politie heeft zijn plicht niet gedaan. Niemand is gestraft of zelfs maar op de juiste manier vervolgd. We zijn inmiddels op het punt aangekomen waarop we geen enkele hoop meer hebben dat er een dader gestraft zal worden.”
Dat maakt de Pakistaanse christenen niet moedeloos, maar juist strijdlustig – ook al brengt dat risico’s met zich mee. Bisschop Rehmat weet dat er christenen zijn die door lokale extremisten bedreigd zijn en lastig zijn gevallen “omdat ze het lef hadden om gerechtigheid te eisen. Maar we zijn zo boos dat we ons niet het zwijgen laten opleggen”.
“In de afgelopen twee jaar is er iets veranderd: de mensen zijn klaar om voor hun rechten te knokken”, legt Rehmat uit. “Zelfs als dat gillend en schreeuwend moet.”
