Journalist
Voor de documentaire Streaming Hell nam presentatrice Rachel Rosier online kindermisbruik onder de loep. Haar geloof was een reden om dit heftige onderwerp aan te pakken: “Het recht zoeken is iets wat God van ons vraagt.”
Van kinderprogramma’s naar de donkerste kanten van de samenleving: met de documentaire Streaming Hell kiest EO-presentator Rachel Rosier nadrukkelijk voor een nieuwe richting.
De film over online kindermisbruik is inmiddels online te zien en wordt op 1 april uitgezonden bij de EO. “Als christen geloof ik dat je het recht van kwetsbare mensen moet zoeken”, vertelt ze. “Dat is voor mij de reden om dit verhaal te vertellen.”
Rosier reisde voor de documentaire onder meer naar de Filipijnen, waar zij mensen volgde die zich inzetten voor slachtoffers van online kindermisbruik. Hoewel ook niet-gelovigen dit verhaal hadden kunnen maken, speelt haar geloof volgens haar wel degelijk een rol in haar motivatie.
“In veel landen zijn er wel wetten, maar worden die niet gehandhaafd bij arme mensen of kwetsbare groepen. Maar God legt veel nadruk op het recht zoeken voor zwakkeren en kwetsbare groepen”, zegt Rosier. “Het is iets wat Hij van ons vraagt.”
Wat haar vooral trof was de scherpe tegenstelling tussen goed en kwaad. “Om een kind te misbruiken voor je eigen plezier moet je in staat zijn om een kind te reduceren tot pixels, tot een soort wegwerpartikel”, zegt Rosier. “Maar ik zag ook mensen die zo hard hun best deden om elk kind te redden, al was het er maar één. Dat doet recht aan hoeveel waarde God geeft aan één mens.”
De confrontatie met het onderwerp raakte haar ook als moeder. “Het is de moeilijkste vraag die er is: waarom laat God dit toe? Daar heb ik geen antwoord op. Als moeder voel je dat misschien nog wel sterker. Je kijkt naar je eigen kinderen en denkt: hoe kan zoiets gebeuren?”
Tegelijk zag ze hoe geloof mensen helpt om dit werk vol te houden. Zo ontmoette ze een advocaat die dagelijks slachtoffers bijstaat. “Zij zei: ik zou dit werk niet kunnen doen zonder mijn geloof. Op haar kantoor stond: ‘Our work, God’s weight, Jesus’ way’ [‘Ons werk, Gods last, Jezus’ weg’, red.]. Wij doen het werk zo goed mogelijk, maar God moet de last dragen. Anders kun je dit niet volhouden.”
‘Zolang er mensen zijn die het kwaad durven aan te kijken, heeft het kwaad niet het laatste woord’
Opmerkelijk genoeg werd Rosier niet moedeloos door wat zij zag. Juist het tegenovergestelde gebeurde. “Het kwaad is niet creatief. Het is voorspelbaar in zijn smerigheid”, zegt ze. “Wat inspirerend is, is de moed en creativiteit van mensen die het goede doen. Daarin zie ik iets van God.”
Die ervaringen verdiepten haar geloof. “Als ik mensen ontmoet op zulke duistere plekken, mensen die tegen alle ellende in blijven strijden, dan bemoedigt me dat juist. Het zijn als het ware bloemen in de woestijn.”
Volgens Rosier schuilt daarin ook de kern van hoop. “Soms hoor je mensen zeggen: het gebeurt toch, kunnen we er nog iets tegen doen? Dan denk ik: natuurlijk wel. Elk kind dat bevrijd wordt is een overwinning. Zolang er mensen zijn die het kwaad durven aan te kijken, heeft het kwaad niet het laatste woord.”
Tegelijk beseft ze dat hoop niet altijd voelbaar is. “Hoop is soms meer een geloof dan een emotionele werkelijkheid. In sommige periodes van je leven kun je het nauwelijks ervaren.”
In haar werk probeert Rosier betrokken te blijven zonder eraan onderdoor te gaan. “Om mijn werk goed te doen moet ik emotioneel betrokken zijn bij de verhalen. Dat is de grondstof van mijn beroep. Maar ik moet het ook zo doen dat het me niet ontwricht.”
Wat haar het meest raakt, zijn de mensen die zich inzetten voor slachtoffers. “Zo’n advocaat die als een leeuwin naast een jong meisje staat in de rechtszaal, dat vind ik ongelooflijk dapper”, zegt Rosier. “Daar kan ik lang op teren. Dat ontwaakt iets in mij.”
De documentaire past in een bredere ontwikkeling in haar werk. Rosier begon jong met kinderprogramma’s en werd bekend als presentator van onder meer Checkpoint, maar merkte gaandeweg dat haar interesses veranderden.
“Ik begon met kinderprogramma’s toen ik 23 was. Inmiddels ben ik 36. Je groeit als mens en je interesses groeien mee”, zegt Rosier. “Wat toen authentiek was, is dat nu niet meer. Als je blijft doen wat je vroeger deed omdat het scoort, ga je jezelf acteren. Dan trek je een jas aan die niet meer past.”
Onlangs werkte Rosier in de Verenigde Staten aan een programma waarin zij christenen ontmoette die op Donald Trump stemden, in navolging van de serie God, Jesus, Trump! van Thijs van den Brink. Daar zag ze hoe sterk polarisatie relaties kan beschadigen. “De vraag was: kunnen we nog vrienden zijn als je fundamenteel anders denkt?” zegt Rosier.
‘Mensen mogen niet verschrompelen tot wat ze vinden of denken’
“Wat me schokte waren reacties van mensen die zeiden dat ze met hun kinderen zouden breken als die op Trump zouden stemmen. Maar de mensen die ik sprak waren geen fascisten. Ik hoef het niet met ze eens te zijn, maar de bereidheid om iemand compleet af te schrijven vind ik gevaarlijk.”
Die ervaringen brachten haar opnieuw bij een bijbels uitgangspunt. “Ik moet vaak denken aan hoofdstuk dertien uit de Eerste Brief aan de Korintiërs. Je kunt alles weten en gelijk hebben, maar zonder liefde ben je een klinkend stuk koper”, zegt Rosier. “Liefde wil recht doen en de waarheid zoeken, maar liefde reduceert mensen nooit tot iets onmenselijks.”
Als ze terugkijkt op haar recente werk, ziet Rosier een duidelijke rode draad. “Mensen mogen niet verschrompelen tot wat ze vinden of denken. Zodra ze geen mens meer mogen zijn, gaan de remmen eraf.”
Zelf omschrijft ze haar houding als nuchter. “Gewoon een beetje hoopvol aanmodderen”, zegt ze. Achter die woorden schuilt volgens haar een diepe overtuiging. “Zolang er mensen zijn die blijven strijden tegen het kwaad en elkaar als mens blijven zien, is er hoop.”
