Tijdens de algemene audiëntie van 5 februari legde paus Franciscus uit dat Maria’s bezoek aan haar nicht Elisabeth eigenlijk een bezoek is van Jezus aan zijn volk.
Vandaag overwegen we de schoonheid van Jezus Christus, onze hoop, in het mysterie van de visitatie. De Maagd Maria bezoekt de heilige Elisabeth; maar het is vooral Jezus, in de schoot van zijn moeder, die zijn volk bezoekt (vgl. Lc. 1,68), zoals Zacharias zegt in zijn lofzang.
Na haar verbazing en verwondering over wat haar door de engel werd aangekondigd, staat Maria op en gaat ze op weg. Deze jonge dochter van Israël kiest er niet voor zichzelf te beschermen tegen de wereld, is niet bang voor de gevaren en oordelen van anderen, maar gaat erop uit om anderen te ontmoeten.
Als iemand zich geliefd voelt, ervaart hij een kracht die de liefde in beweging zet; zoals de apostel Paulus zegt: “De liefde van Christus laat ons geen rust” (2 Kor. 5,14). Ze drijft ons, ze beweegt ons.
Maria voelt de drang van de liefde en gaat een vrouw helpen die familie van haar is, maar ook een oude vrouw die na lang wachten zwanger is, wat moeilijk is op haar leeftijd. Maar de Maagd gaat ook naar Elisabeth om haar geloof in de God van het onmogelijke en haar hoop op de vervulling van zijn beloften te delen.
Maria bezingt de genade van het verleden, maar ze is de vrouw van het heden die de toekomst in haar schoot draagt
De ontmoeting tussen de twee vrouwen heeft een verrassend effect: Maria’s stem die Elisabeth begroet, wekt een profetie op in het kind dat Elisabeth in haar schoot draagt en wekt in haar een dubbele zegen op: “Gij zijt gezegend onder de vrouwen en gezegend is de vrucht van uw schoot” (Lc. 1,42). En een zaligspreking: “Zalig zij die geloofd heeft, dat tot vervulling zal komen wat haar vanwege de Heer gezegd is” (vers 45).
Geconfronteerd met de erkenning van de messiaanse identiteit van haar Zoon en haar eigen zending als moeder, spreekt Maria niet over zichzelf maar over God. Ze heft een lofzang aan vol geloof, hoop en vreugde: het Magnificat (Lc. 1,46-55). Deze lofzang op God de Verlosser, die uit het hart van zijn nederige dienares gutst, is een plechtig gedenkteken dat het gebed van Israël samenvat en vervult.
De massale aanwezigheid van het paasmotief maakt het Magnificat ook tot een verlossingslied, met als achtergrond de herinnering aan Israëls bevrijding uit Egypte. De werkwoorden staan allemaal in de verleden tijd, doordrenkt van een herinnering aan liefde die het heden verlicht met geloof en de toekomst verlicht met hoop: Maria bezingt de genade van het verleden, maar ze is de vrouw van het heden die de toekomst in haar schoot draagt.
Het eerste deel van deze lofzang prijst Gods handelen in Maria, de microkosmos van Gods volk dat zich volledig aan het verbond houdt (verzen 46-50); het tweede deel gaat over het werk van de Vader in de macrokosmos van de geschiedenis van zijn kinderen (verzen 51-55), aan de hand van drie sleutelwoorden: herinnering, barmhartigheid en belofte.
Laten we de Heer vandaag vragen om de genade om te weten hoe we de vervulling van al zijn beloften kunnen afwachten; en om ons te helpen Maria’s aanwezigheid in ons leven te verwelkomen. (Vertaling: Susanne Kurstjens)
