De tumor was over de hele buikholte verspreid. Niet alleen de maag van zuster Stephana is aangetast, maar ook de omliggende organen, de lymfeklieren en het buikvlies. De artsen besluiten slechts een deel van de maag te verwijderen, om de opname van voedsel weer mogelijk te maken. Tegelijkertijd houden de andere zusters in het Duitse Pirmasen met de kinderen van het tehuis een gebedswake bij het graf van ordestichter Paul Josef Nardini.
Dan gebeurt er een wonder! Zuster Maria Stephana gaat niet alleen niet dood, maar kan twee weken later zonder chemokuur, bestraling of welke behandeling dan ook naar huis, waar het eten haar beter smaakt dan ooit tevoren. De artsen staan voor een raadsel; ze vinden geen enkele kankercel meer. Dokter Abel vraagt de zusters of hij de wonderbaarlijke genezing in de openbaarheid mag brengen. Daar komt hij echter nooit aan toe, want korte tijd later sterft hij plots.
Ordestichter Paul Josef Nardini zag als buitenechtelijke zoon van Margareta Lichtenberger het levenslicht. De arme vrouw wist niet hoe ze het hoofd boven water moest houden en bracht de kleine Paul naar tante Mari, die met Anton Nardini was getrouwd. Het stel adopteerde de jongen en hij kreeg hun achternaam.
Eenmaal tot priester gewijd, werd Paul pastoor van de arme parochie van Pirmasen. In de overwegend protestantse stad werden de katholieken zo gediscrimineerd dat er geen banen voor hen beschikbaar waren, en zij daardoor in grote armoede leefden en de kinderen op straat moesten bedelen.
Aan het sterfbed van een parochiaan liep pastoor Nardini zelf longtyfus op
De priester begon werken van naastenliefde op te zetten. Daarbij riep hij de hulp in van de Zusters van de Allerheiligste Verlosser uit de Franse Elzas. De protestantse bestuurders waren razend. Nadat drie zusters arriveerden, brak er tyfus uit in de stad. Dag en nacht waren zij te midden van de slachtoffers te vinden; die brachten ze zelfs onder in hun eigen huis. Uiteindelijk zou ook een van hen aan de ziekte bezwijken.
Toen de regering alle buitenlandse ordes het land uitwees, meldden twee vrouwelijke parochianen zich om de leegte op te vullen. Zo ontstond als vanzelf de nieuwe congregatie van de arme franciscanessen van de Heilige Familie. Na tegenwerking van de protestantse bestuurders en terughoudendheid van de bisschop werd de gemeenschap in 1857 alsnog kerkelijk erkend.
In een koude winternacht in januari 1862 werd pastoor Nardini bij een stervende parochiaan geroepen. Daar liep hij longtyfus op, waaraan hij op 27 januari, veertig jaar oud, overleed.
Paul Nardini werd in 2006 zalig verklaard.
