We zijn een paar weken verder. Nu woon ik dus in Trump-land. Na de recente bosbranden hier in Los Angeles is dit een tweede onderwerp waarover vrienden en familie uit Nederland mij e-mailen. Ze vragen bezorgd: gaat het wel goed met je? Ja, ik ben oké, antwoord ik dan. En dat is nogal eens reden voor paniek aan de andere kant: Albert heeft op Trump gestemd! Ongelofelijk!
Allereerst: Ik stem helemaal niet. In Amerika heb ik als ‘statushouder’ nog geen stemrecht, en van mijn Nederlandse stemrecht maak ik geen gebruik. Ik ga niet meebeslissen over een land waar ik al vijftien jaar niet meer woon, omdat ik niet meer zo goed kan aanvoelen waar het nu allemaal precies om draait in Nederland. Dus laat ik mijn verkiezingsoproepen onbeantwoord.
Omgekeerd kom ik maar heel weinig bescheidenheid tegen van Nederlanders in hun oordeel over de Amerikaanse politiek. Als ik online de Nederlandse kranten doorneem, zie ik maar een heel klein deel van de Amerikaanse media vertegenwoordigd. En als ik Nederlanders spreek, dan verbaas ik me over de gebrekkige kennis van wat er zich hier afspeelt.
Als je mee wilt spreken over Amerika na de verkiezingen van 2024, moet je naast CNN minstens FOX News, de Daily Wire en Joe Rogan hebben bekeken. En niet slechts één keer en dan verontwaardigd wegklikken, maar dagelijks de zich ontwikkelende nieuwsonderwerpen volgen en zien wat bij de een wordt overdreven en bij de ander onderbelicht.
De ultraprogressieve gedachtenpolitie is nu een soort van ontwapend. En dat kon alleen door Trump de macht te geven
Jazeker, Trump is een boze, verongelijkte en wraakzuchtige potentaat. En in het verleden hebben we teveel van dit soort types zien veranderen in meedogenloze dictators. Maar er is ook nog iets anders aan de hand. Een koerscorrectie in het land van de onbegrensde mogelijkheden was meer dan noodzakelijk.
Onder het bestuur van de democraten was Amerika serieus bezig een gecorrumpeerde dictatuur van het type ‘1984’ te worden, waar bepaalde gedachten niet eens uitgesproken konden worden. En die vooringenomenheid strekt zich zelfs uit tot de Kerk. Ik kan het woord abortus niet laten vallen, zelfs niet heel voorzichtig, zonder boze brieven te krijgen.
Voor Amerika is abortus een absoluut mensenrecht geworden. Die benauwenis is nu weggevallen. Ik hoor rechtschapen collega’s opgelucht ademhalen: de ultraprogressieve gedachtenpolitie is nu een soort van ontwapend. En dat kon alleen door Trump de macht te geven van het Witte Huis, de beide Kamers en het Hooggerechtshof.
Tegelijkertijd houd ik mijn hart vast. Ook ik ben verbluft en beangstigd door de agressieve ijver waarmee het oude regime nu ontmanteld wordt. Kan dat wel goed aflopen? En als de immigratiedienst in plaats van criminelen ineens doodgewone en hardwerkende illegalen uit mijn kerk wil halen, dan zou ik zomaar eens zelf in de gevangenis kunnen belanden. Ik zal de immigratiedienst dan niet toelaten.
Maar wie anders had de 23 pro-lifedemonstranten uit de gevangenis kunnen halen dan Trump? Deze merendeels bejaarde vrouwen deden geen vlieg kwaad en werden disproportioneel aangepakt, terwijl het Black Lives Matter-geweld met de mantel der liefde werd bedekt. Voorlopig krijgt Trump van mij dan toch het voordeel van de twijfel.
Albert van der Woerd is priester in het aartsbisdom Los Angeles. Elke drie weken schrijft hij een column in Katholiek Nieuwsblad.
