Welja, die ‘genderkloof’ kan er ook nog wel bij: uit onderzoek van het Nederlands Dagblad blijkt dat vrouwen beter zijn in bidden dan mannen. Althans, zo vat ik de conclusies even in eigen woorden samen; de krant meldt iets genuanceerder dat vrouwen vaker en ‘anders’ bidden.

Echte fanatiekelingen

Van de vrouwen die het ND ondervroeg bidt 90,4 procent dagelijks, tegenover ‘slechts’ 86,3 procent van de mannen. Aan de hoge scores is trouwens wel te zien dat er vooral echt fanatieke gelovigen aan de enquête van de christelijke krant meededen. Hoe representatief het is voor de gelovigen in de breedte is maar de vraag. Maar toch.

Interessant vond ik vooral om te lezen dat vrouwen ook kwalitatief anders bidden; ze vragen onbeschaamder hulp aan God over persoonlijke kwesties, kennen minder taboes in het gebed, zijn er ook vaker dan mannen van overtuigd dat bidden echt helpt.

Notoir slechte bidder

Deze genderkloof valt dus voor de verandering eens in het voordeel van de vrouwen uit, en ik wil persoonlijk graag beamen dat vrouwen vaak betere bidders zijn. Soms wordt er wat minzaam gesproken over de ‘oude besjes’ die in de kerk ‘Onze-Lieve-Heer van het kruis afbidden’, maar ik heb die categorie vrouwen (en ja, ze bestaan echt) altijd mateloos bewonderd.

Zelf ben ik juist een notoir slechte bidder, durf ik best toe te geven. Iedere Veertigdagentijd, ook deze weer, neem ik me voor om mijn leven op dat vlak te beteren – meer structuur, meer regelmaat, meer aandacht en toewijding – en iedere keer faal ik daar hopeloos in.

Niet genoeg?

Hoewel: welbeschouwd behoor ook ik nog altijd tot die groep fanatiekelingen die dagelijks meermaals bidt (hoe armzalig en halfslachtig ook vaak). In de statistieken van het ND-onderzoek lees ik dat bijna de helft van al die ‘goede bidders’ desalniettemin vinden dat ze niet genoeg bidden, dus ook daarin ben ik niet uniek.

Misschien is ontevreden zijn over je eigen gebedsleven juist ook wel een teken van een gezond gebedsleven…

Nieuwe reeks

In de Paaseditie van Katholiek Nieuwsblad presenteren we met trots en genoegen de eerste aflevering van een nieuwe tweewekelijkse serie van schrijver Willem Jan Otten en kunstenaar Paul van Dongen. ‘Onuitsprekelijke verzuchtingen’ heet deze nieuwe reeks, die gaat over de raadsels van onze gebedspraktijk – misschien mag ik zeggen: over de gebedskloof in ons eigen hart.

“Evenzo komt de Geest onze zwakheid te hulp”, lezen we in de passage van de Romeinenbrief waaraan de rubriekstitel ontleend is. “Want wij weten niet eens hoe wij behoren te bidden, maar de Geest zelf pleit voor ons met onuitsprekelijke verzuchtingen.”

Paaswens

Dat is een hele troost, een opwekkende gedachte na een Veertigdagentijd waarin het bidden weer lang niet altijd ‘lukte’ (alsof het gebed een prestatie is). Dat de Geest ons in onze zwakheid te hulp mag komen – ja, dat is een mooie paaswens, een paasgebed voor u en voor mij.