Dat veel christenen niet vrij kunnen geloven, is een betreurenswaardig gegeven. Veel aandacht gaat uit naar christenvervolging in landen als China en Nigeria, maar situaties elders blijven onderbelicht. Vanwege de Week voor Vervolgde Christenen worden vijf landen uitgelicht.
Om maar meteen met een land te beginnen dat überhaupt weinig bekend is: de Comoren zijn een eilandengroep ten oosten van Afrika, tussen het vasteland en Madagaskar in. De eilanden vallen al sinds de achtste eeuw binnen de Arabische invloedssfeer; de minder dan een miljoen mensen tellende bevolking is dan ook hoofdzakelijk islamitisch.
Op de Comoren heersen strenge wetten die het de paar duizend christenen in het land moeilijk maken hun geloof in vrijheid te volgen. Evangeliseren is verboden, vieringen en andere geloofsactiviteiten mogen alleen achter gesloten deuren plaatsvinden. Moslims die zich tot het christendom bekeren, lopen het risico zwaar gestraft te worden.
Open Doors meldt dat er op de Comoren steeds meer islamitische radicalisering plaatsvindt. Zo verspreiden scholen en moskeeën antichristelijk gedachtegoed en komt extremistisch geweld in bepaalde delen van het land voor.
Laos is een van de vijf hedendaagse communistische landen. De overheid gunt gelovigen dan ook weinig vrijheid: vieringen moeten geregistreerd worden, leiders van christelijke gemeenschappen worden vaak zonder reden gearresteerd en het christendom wordt in uitgebreide propagandacampagnes zwartgemaakt.
Daarnaast is Laos van oudsher een boeddhistisch land; het relatief jonge christendom wordt gezien als een vijandige, westerse nieuwkomer en een bedreiging voor de boeddhistische cultuur van Laos. Bekeerlingen wordt het leven zuur gemaakt: ze worden vaak verstoten uit hun gemeenschap en lopen kans om hun baan te verliezen of gearresteerd te worden.
Het Heilig Land is de geboorteplaats van het christendom, maar gelovigen in deze wieg van het christendom kunnen te maken krijgen met geweld en pesterijen. Haatmisdrijven tegen christenen door extremistische groeperingen en ultraorthodoxe Joden zijn een groeiend probleem.
Volgens Catholic News Agency is er onder meer sprake van vandalisme tegen kerken en kerkhoven. In de Israëlische stad Haifa probeerden extremisten in juli 2023 meerdere malen het Stella Maris-klooster te bestormen.
Sinds vorig jaar neemt het aantal meldingen van priesters en religieuzen die bespuugd en geslagen worden in Jeruzalem fors toe. De Jeruzalemse locoburgemeester Aryeh King kwam in opspraak toen hij in juni 2023 weigerde deze incidenten te veroordelen: “Toerisme steunen we, maar missionarissen niet”, zei hij daarbij.
Latijns-Amerikaanse landen lijken weinig voor de hand te liggen binnen het thema christenvervolging. Het christendom is tenslotte de onbetwistbaar dominante religie in het werelddeel, dat bovendien relatief weinig ervaring heeft met geloofsonderdrukking door totalitaire regimes. Toch heeft de katholieke Kerk het in landen als Peru ook moeilijk.
Volgens Kerk in Nood houden protestantse en dan met name evangelicale groeperingen er agressieve bekeringsmethodes op na: predikanten, vaak gefinancierd door bewegingen uit de Verenigde Staten, richten zich voornamelijk op gebieden met priestertekorten. Vaak is de devotie tot Maria doelwit van aanvallen.
De evangelicale opmars speelt niet alleen in Peru; ook in Guatemala, Honduras en zelfs Brazilië winnen evangelicale kerken in rap tempo aan invloed. Volgens The Economist was in 2002 nog één op de tien Latijns-Amerikanen evangelicaal; inmiddels is dat een op de vijf.
In april 2019 werd in het Zuidoost-Aziatische Brunei de sharia ingevoerd. De ruim vijftigduizend christenen in het land werden daarmee in een nog benardere positie gedrukt dan waarin zij al zaten. Gelovigen mogen niet laten zien dat ze christen zijn: in december 2015 verbood sultan Hassanal Bolkiah, de leider van Brunei, bijvoorbeeld alle openlijke verwijzingen naar Kerstmis, aldus de NOS.
Het is in Brunei verboden om te evangeliseren of om moslims tot het christendom te bekeren. Wie toch christen wordt, is strafbaar: bekeerlingen leven vaak in onzekerheid, omdat zij het risico lopen bij de veiligheidsdiensten aangegeven te worden.
