Ze gaf lezingen voor bomvolle zalen, schreef meer dan vijfduizend religieuze gedichten en werd door velen aangesproken als ‘moedertje’. Toch raakte de Vlaamse dichteres Reninca (1923–2025) langzaam in de vergetelheid. Nadat ze eerder dit jaar op 101-jarige leeftijd overleed, klinkt de vraag opnieuw: wat maakte haar woorden zo bijzonder dat ze levenslang bleven nazinderen?
Wie van de gedichten van Reninca proeft of haar toespraken doorneemt, zal snel de indruk krijgen dat deze vanuit een mystieke diepte opwellen.
Ook priester Dirk Van der Linden, die haar de laatste jaren als mantelzorger heel nabij was, is erdoor gegrepen.
Reninca moet een bijzonder persoon geweest zijn, met een krachtige boodschap die aanspoorde tot geloof, hoop en liefde. “Mensen moeten opgeslorpt worden in de kern van Gods wezen”, zei ze.
Van der Linden: “Haar leven werd getekend door lief en leed. Zowel persoonlijk als in de Kerk en in de mensheid voelde zij de tragedie van Gods mensgeworden Woord dat niet wordt beantwoord. Zelf heeft ze met Gods genade ruimschoots meegedeeld wat ze van Hem ontving.”
Reninca (een afkorting van renata in caritate, ‘herboren in liefde’) werd geboren als Renée Lauwers te Puurs in 1923. Tekenend hoe ze reeds als kind begenadigd was, is de anekdote hoe ze als zesjarige met moeder op de foto moest, rechtop, met gevouwen handjes.
Kleine Reneé echter wees met haar rechterhand omhoog en hoe zij ook aandrongen, ze deed haar vinger niet naar beneden. Van der Linden: “Was het koppigheid of een profetisch teken dat ze mensen moest helpen naar Boven te zien?”
| Altijd, altijd hebt Gij aan mij gedacht. Het is onbegrijpelijk dat Gij zelf niet zeggen kunt wanneer Gij voor het eerst aan mij hebt gedacht. Gij hebt mij liefgehad vóór ik bestond, Gij hebt me zó lief gehad dat ik begon te bestaan! Gij hebt mij zó lief dat ik eeuwig zal zijn! Reninca, 1945 |
Begin september 1944 werd zij met haar moeder door een dronken bende thuis overvallen en naar het kamp van Breendonk ontvoerd, waar collaboratieverdachten vastgehouden werden. De familie werd valselijk beschuldigd en beklad.
In de bunker werd op een zekere dag een vrouw in een doodskist van de trappen gegooid. Na enige uren stamelde die dame: “Waar is God?” Renée zei daarop: “God voorziet dat ik bij u ben.”
Reninca was vooral bekend om haar religieuze gedichten. Ze pende er meer dan vijfduizend neer. Al vroeg werd ze opgemerkt. Door haar schuchtere en ingetogen natuur was echter het aandringen van twee pastoors nodig om over te gaan tot publicatie.
 | Lees ookRijmen over het geloof |
En tot de bijna achthonderd toespraken die ze vanaf haar 22ste voor bomvolle zalen gaf, tussen 1946 en 1965. De “zingende schoonheidsbode” sprak daarbij steeds zonder voorbereiding.
Van der Linden: “Tegenover God was zij een en al ontvangenis. ‘Bidden is bedding zijn voor bovenaardse stromen’, zei ze. Die zin typeert haar hele wezen, vol overgave. Zij liet God zijn gang gaan. Zo werd haar leven een openbaring van de gebeurende God.”
“Ons christendom is een openbaringsgodsdienst, zoveel meer dan ervaring! Zij zegt: ‘In mij heeft de Heilige Geest onze moedertaal bespeeld.’ Wie haar gedichten luidop leest, hoort een eigen deining, cadans en ritme. Uit een woord haalt ze wat wij niet zien. Bijvoorbeeld: madeliefje is ‘made lief’. Eén van de honderden aforismen klinkt zo: ‘Van ogenblik tot ogenblik leven onder Gods ogenblik.’ Hoezeer zijn wij door God geliefd!”
Reninca huwde met Stefaan Cambien. Ze bleven kinderloos, al had zij veel geestelijke kinderen. Want na al die conferenties deden velen een beroep op haar, via briefwisseling en gesprekken. Zodanig dat de vraag naar toespraken niet meer beantwoord kon worden. Ze verdween in een stilte en werd doodgezwegen.
Via haar telefoon, woonachtig in Oostende, heeft ze vanaf die tijd duizenden mensen bijgestaan, getroost, overeind geholpen en opgebeurd. Dag en nacht, want aan één uur indommelen had ze voldoende, van kindsbeen af: een mirakel op zich. In Nederland en Vlaanderen werd ze nu aangesproken als ‘moedertje’.
| Wat blijft er nog door en door helder tussen torenspits en grafkelder zo niet het grondspoor ener verrijzenis voleinding openbarend in het gemis. Reninca, 19/02/2025 |
En wat zou Reninca vandaag zeggen tot ons? Van der Linden: “Er is een God die leven geeft. Hij is een gebeurende, een geschiedende God die ingrijpt, aangrijpt en plaatsgrijpt. Hij is geen statische maar een dynamische God, die met elkeen geschiedenis wil schrijven. God zit als opgesloten in een kelder. Maar door de roosters geeft Hij glaasjes met de meest belegen wijn. Wij dienen ons alleen te bukken om die aan te nemen en dronken te worden van Gods liefde. Leer leven als graag geziene kinderen van God!”
| Priester Dirk Van der Linden werkte de voorbije jaren aan de (her-)uitgave van Reninca’s poëzie en de teksten van haar conferenties. Hij ambieert nog een biografie, al achtte Reninca zelf dat onmogelijk en meende dat die samen te vatten zou zijn in twee zinnen: “Het is mij allemaal overkomen. Ik kan er niets aan doen.” Uitgaven zijn te verkrijgen via: van.der.linden.dirk@skynet.be. |
 | Lees meer!Dit artikel is afkomstig uit Katholiek Nieuwsblad van deze week. |
