Je kent het wel: je hebt nou eens echt tijd vrijgemaakt om te bidden. Je hebt je niet verslapen, je bent de tijd niet vergeten, je hebt geen smoesjes verzonnen om andere dingen voor te laten gaan. Je zit simpelweg klaar, fris en fruitig, om je hart tot God te verheffen.
En dan denk je eraan dat er nog braadworsten in de koelkast liggen die nodig moeten worden opgegeten omdat ze bijna over de datum zijn. En je denkt eraan dat je de geur van je moeder mist. En je glimlacht bij de herinnering aan je broer die, toen hij acht was, huilend uit de skilift kwam omdat hij onderweg naar boven in zijn broek had geplast.
En je denkt aan… Gaza, snorkelen, rozenbottelthee, aambeien, Vladimir Poetin en je kapotte fiets. Je denkt en je denkt en je denkt nog een schepje extra. En bidden wordt wel erg moeilijk. En je voelt je schuldig. Want is het geen voorrecht om überhaupt vrij te zijn om te bidden? En is God soms niet de meest ontzagwekkende werkelijkheid die er is?
 | Lees ookEen schoolvoorbeeld van mijn afschuwelijke smaak |
Hij heeft alles gemaakt en zonder Hem is niets geworden van wat geworden is en zonder Hem blijft niets bestaan. Heel de werkelijkheid hangt in Hem. Hij zou verwoestender kunnen zijn dan een nieuwe oerknal, alle kracht en macht ligt in Hem samengebald. In plaats daarvan kiest Hij ervoor om louter ruimte te worden. Voor jou.
Zijn stem is schoner dan de mooiste muziek en wekt heel het heelal tot leven. Zijn spreken is alleen maar schijnbaar onhoorbaar: de dag geeft het door aan de volgende dag en de nacht zegt het voort aan de nacht. Op zijn spreken barsten de ranken in knoppen en openen zich de sterrenbloemen aan de avondhemel in flonkerend gefluister. Pulserende woordjes die smachten naar Hem.
Ook de grootste heiligen hadden soms last van de meest imbeciele gevoelens
Waarom kan jij dan niet je aandacht op Hem gericht houden? Nog geen tien minuten? Hij is hier en nu voor jou aanwezig als het heerlijkste geheim dat alles te boven gaat en jij denkt aan braadworsten? Wat ben jij voor een christen? Eikel! Voor je het weet zit je jezelf te beschimpen en de grond in te trappen.
Dat juist dat het nog onmogelijker maakt om God nog te horen, laat staan te genieten, komt dan al niet meer in je op. De fout die we in dat soort situaties nogal eens maken, is dat we denken dat de waarde van ons bidden afhangt van het gevoel dat we erbij hebben. Maar gevoelens kun je niet sturen en zeggen weinig over de kracht of zwakte van je persoonlijkheid.
Ook de grootste heiligen hadden soms last van de meest imbeciele gevoelens. Lees hun brieven en dagboeken er maar eens op na. De heilige Isaak van Nineve, een van de grootste geestelijke geweldenaars uit de kerkgeschiedenis, kende ze alvast allemaal. “Woede, gierigheid en treurnis”, vertelde hij, “boosheid en giftige verbittering. Verveling, ijdelheid en trots.
Een onbestendig hart en myriaden van afleidingen van de ziel en malle fantasieën aan de lopende band.” Wat deed hij tegen dat alles? “Dan bid ik: ‘God, kom mij te hulp! Heer, haast U mij te helpen!’” En dat desnoods honderd keer. Als hij juist werd overspoeld met zoete vertroosting deed hij precies hetzelfde. Want, zo zei hij, “dat is nog véél gevaarlijker!”
Pater Hugo is kluizenaar te Warfhuizen. Elke drie weken schrijft hij een column in Katholiek Nieuwsblad.
