In mijn tienertijd wilde ik eerst journalist worden, daarna psycholoog en vervolgens leraar. Ik droomde ervan ooit te trouwen met een mooie katholieke vrouw en een groot gezin te stichten. Niets daarvan is uitgekomen – althans, niets verliep zoals ik het me had voorgesteld.
Op jonge leeftijd nam ik mijn geloof al serieus, en gaandeweg ontdekte ik dat God andere plannen had voor mijn leven. Hij nodigde me uit tot een celibataire roeping in het Opus Dei. Daarna ging ik geschiedenis studeren, eerst in Madrid en later in Utrecht. Alles kwam onverwacht op mijn pad.
En mijn professionele carrière? Die verliep al evenmin volgens mijn eigen plannen. Wat begon met sociaal ondernemen en vervolgens advieswerk voor de overheid, eindigde abrupt toen ik werd gevraagd om meer tijd en energie te steken in jongerenpastoraat.
Langzaam maar zeker begon ik me te verdiepen in karaktervorming, spirituele theologie en psychologie, totdat daar werkelijk expertise uit groeide. Ik besloot een boek te schrijven voor jonge katholieken en werd uitgenodigd om columns te schrijven voor jongeren op KN Jong.
Er volgde nóg een boek, ik startte een podcast met een protestants mediabedrijf, hielp bij de oprichting van Credo Katholiek en inmiddels ondersteun ik een bisdom met jongerenpastoraat.
Als ik terugkijk op de afgelopen twintig jaar, had ik nooit kunnen voorspellen hoe mijn leven zou verlopen. Ik ben intens dankbaar aan God, die van mijn leven een prachtig avontuur maakt. En ik ben pas 36! De kans is groot dat ik nog niet eens halverwege mijn aardse leven ben, en dus nog veel zal ontdekken.
Je leven wordt er niet makkelijker op, maar je zult een vreugde ervaren die niets ter wereld je kan schenken.
Natuurlijk ben ik ook kruisen tegengekomen, net als misstappen en vergissingen. Er zijn donkere en onzekere periodes geweest. Maar achteraf ben ik zelfs daarvoor dankbaar, omdat ze me leerden meer te vertrouwen op God en op de mensen om me heen.
Beste (jonge) lezer, er zijn meerdere kruispunten geweest waarop ik verlangde een bepaalde weg in te slaan, terwijl ik ervoer dat God me uitnodigde een andere richting op te gaan. Godzijdank koos ik telkens voor de weg die Hij aanwees – en ik kan je zeggen: dat was het absoluut waard.
Ik geloof dat het de heilige Augustinus was die zei dat God jou beter kent dan jij jezelf. Die uitspraak omarm ik van harte. Hij weet wat je hart écht vervult.
Vooral wij Nederlanders koesteren controle, overzicht en autonomie – we willen graag de touwtjes stevig in handen houden. Maar ik wil je op het hart drukken: geef die touwtjes over aan God. Laat Hem je verrassen.
Je leven wordt er misschien niet makkelijker op, maar je zult een vreugde ervaren die niets ter wereld je kan geven. Ik ben dan ook benieuwd welke wegen de Heilige Geest de komende jaren voor mij in gedachten heeft.
P.S. Met deze column neem ik afscheid van KN Jong (ik word te oud!), maar ik blijf schrijven voor het algemene lezerspubliek van Katholiek Nieuwsblad. Heb je suggesties voor onderwerpen? Laat het gerust weten via redactie@kn.nl.
Paul Graas is expert in karaktervorming en begeleidt jongeren bij het ontwikkelen van een persoonlijke relatie met Jezus. Hij schrijft maandelijks een column voor KN.
