Laten we maar meteen met de deur in huis vallen: er is een epidemie in de maatschappij die iedereen raakt en waar we veel te weinig over spreken: pornografie. De pornoindustrie is corrupt, volstrekt onethisch en een van de lucratiefste en agressiefste industrieën in de wereld.
Het maakt mensen kapot: degenen die op het scherm te zien zijn, de gebruiker, de partner van de gebruiker, de kinderen en ga zo maar door. Ik kan u bombarderen met wetenschappelijk bewijs over de schade van porno, maar omwille van de leesbaarheid van deze column zal ik het u besparen.
Ik geef regelmatig workshops voor ouders, opvoeders en jongeren over dit onderwerp. Daarnaast probeer ik jonge mannen die ermee worstelen te helpen door middel van karaktervorming. Christelijke volwassenen gaan behoorlijk naïef om met dit thema.
Ik krijg soms het gevoel dat ze denken dat pornografie vooral een probleem is voor seculiere mannen die geen moreel kompas hebben; iets wat daarbuiten, in de slechte wereld plaatsvindt. De realiteit is: gelovigen en seculieren, mannen en vrouwen, jongeren en volwassenen, gehuwden en vrijgezellen, priesters en leken – iedereen worstelt ermee.
Ik heb voorzichtig een aantal priesters bevraagd en ze hebben bevestigd dat porno zonde nummer één is die in de biechtstoel wordt beleden. En het tragische is dat veel mensen niet weten hoe ze er vanaf kunnen komen.
We hebben echt meer pastorale kennis nodig. We hebben degelijke vorming nodig om elkaar te helpen om bevrijd te worden van deze verstikkende zonde. We moeten leren om op een juiste manier het gesprek erover te voeren: met liefde, met karakter en met kennis van zaken. Zonder zomaar te oordelen en tegelijk zonder te bagatelliseren.
De gemiddelde leeftijd waarop kinderen voor de eerste keer in contact komen met porno is ongeveer elf jaar oud
Pornografie is complex en wekt schaamte op, want het raakt jouw seksualiteit en jouw relaties. Het is niet zomaar een zondetje dat je anekdotisch deelt met vrienden bij de koffie (“Wat errug! Gisteren heb ik zomaar twee zakken chips opgevreten.”). Het tast je intimiteit en je waardigheid aan. Het beïnvloedt hoe je kijkt naar Christus, naar anderen en naar jezelf.
Vandaar dat er meer vorming nodig is dan alleen een katholieke factsheet. Naast de leer van de Kerk over seksualiteit en naast de sacramenten en het gebedsleven is er ook karaktervorming en psychologische vorming nodig, want het heeft invloed op de ziel, het hart en het brein.
Bovendien moeten we specifiek aandacht schenken aan hoe we tieners en kinderen kunnen helpen. Ja, kinderen. Want de gemiddelde leeftijd waarop zij voor de eerste keer in contact komen met porno is ongeveer elf jaar oud. Dat wil zeggen dat er veel kinderen zijn die op hun achtste al het een en ander hebben gezien.
Toen ik een tiener was, waren er pornobladeren en 18+-afdelingen bij de videotheek, veelal ontoegankelijk voor een pubertje. Een tiener van nu kan met twee kliks de grofste en meest gewelddadige porno zien. Durven we ons voor te stellen wat voor impact het heeft op hun ziel, hun hart en hun brein?
Ik zou u, beste lezer, mijn excuses kunnen aanbieden voor deze alarmistische en dramatische toon, maar helaas is dit gewoon hoe het zit. En we doen nog veel te weinig op pastoraal gebied om mensen hiermee te helpen. Ik ben wel hoopvol. Ik denk dat deze pornocrisis echt kansen biedt om mensen te helpen de echte waarde van liefde en seksualiteit te ontdekken. Daarover meer in mijn volgende column.
Paul Graas is expert in karaktervorming.
