De weken voor de zomervakantie lijken vaak de drukste van het jaar. Nog snel wat losse eindjes afwerken, andere zaken doorschuiven naar het najaar en – niet te vergeten – alle jaarafsluitingen van de groepen waar ik dit jaar op z’n minst met één teen in heb gestaan.
Niet dat ik die erg vind hoor, integendeel: het zijn vaak mooie momenten om stil te staan bij wat we samen hebben bereikt. En bij de mensen die we onderweg zijn tegengekomen.
Zo zat ik begin juli op het Waalstrand in Nijmegen, samen met een groep katholieke vrienden. De zon zakte langzaam weg achter de horizon. Na een fanatiek potje frisbee en een tafel vol meegebrachte snacks was ik eigenlijk van plan naar huis te gaan. Naast ons had een andere groep jongeren gezeten, maar daar was nog maar één studente van over.
Ze zat heerlijk te jammen op een gitaar, iets wat ik van een afstand had bewonderd. Niet alleen haar talent, maar vooral haar uitstraling. Hoe vaak nemen we tegenwoordig nog de tijd om ons in het openbaar zo open te stellen?
Hoewel ik behoor tot de zogenaamde digital natives-generatie, vind ik het jammer hoeveel tijd we doorbrengen op het internet in plaats van in de wereld om ons heen… Loze momentjes zoals het wachten op de trein worden al snel opgevuld met appen naar vrienden, scrollen door Instagram of het lezen van het nieuws.
Als een van ons met haar hoofd in haar telefoon had gezeten, was dit moment er nooit geweest...
Op zich niks mis mee natuurlijk, vooral niet als je zo vriendschappen behoudt die anders zouden verwateren of als je daardoor weet wat er in de wereld speelt. Maar het laat weinig ruimte over voor een spontane connectie met de wereld om ons heen, voor onverwachte ontmoetingen.
Op het strand viel die barrière weg. Ik stond op – en precies op dat moment de studente ook. We raakten in gesprek, en tot mijn verrassing vertelde ze dat ze ons had horen praten en herkende dat we katholiek waren. Zelf had ze recent het geloof weer opgepakt. We spraken een tijdje, en toen stelde ik toch de vraag die ik al een halfuur in mijn hoofd had: “Zin om samen een liedje te zingen?”
Als een van ons met haar hoofd in haar telefoon had gezeten, was dit moment er nooit geweest. Dan hadden we niet samen, in het laatste licht van de dag, een worship-liedje gezongen op het strand. En dan was er ook geen geëmotioneerde oudere man op ons afgestapt, die vertelde dat het vroeger heel gewoon was: samen zingen, gewoon zomaar, op een zomerse avond.
Ik weet het – dit is geen nieuwe preek: minder scherm, meer mens, blablabla. Maar juist daarom is het misschien wel goed om het toch weer te zeggen. Zoals Jezus vertelt in de gelijkenis van de zaaier: er wordt veel gezaaid, maar niet alles schiet wortel. En zelfs wat wél ontkiemt, kan nog verdorren.
Mijn eigen plantje groeit ook met vlagen, dat geef ik eerlijk toe. Terwijl we met z’n allen zo’n prachtige tuin zouden kunnen vormen.
Het is tijd om dat goede voornemen – meer openstaan voor de wereld om me heen – weer nieuw leven in te blazen. En het is niet voor niets een Jubeljaar. Dat lijkt me bij uitstek een moment om opnieuw verbinding te zoeken. Wie weet wie we dit jaar nog zullen ontmoeten.
Simone van Workum (19) is student Global Sustainability Science met een minor in journalistiek. Ze schrijft elke maand een column voor KN Jong.
