Op 10 december vieren wij het lieflijke feest van het heilige huisje van Loreto. Het verhaal gaat als volgt: in de dertiende eeuw was Palestina in handen van islamitische overheersers. De christenen konden er niet vrij naartoe reizen om op bedevaart te gaan.
Het Heilige Huis, waar de Verlosser vlees was geworden en waar Jezus, Maria en Jozef zo knus hadden gewoond, lag er verwaarloosd bij en werd bedreigd met de totale verwoesting. Daarom staken de Personen van de Drievuldigheid in de hemelse troonzaal de koppen bij elkaar en haalden er ook de Heilige Maagd bij.
Ze waren het er met zijn Tweetjes alle vier over eens dat er iets aan moest gebeuren. Ze begonnen, opgewonden fluisterend, een vermetel plan te smeden. In de nacht van 9 op 10 december 1294 was het zover. Na zonsondergang slopen een stuk of honderd engelen stiekem de hemel uit.
Sint-Gabriël en Sint-Michiel droegen de wollen beddensprei (wit met blauwe bloemen) van God de Vader tussen zich in. Het was net een hangmat. Daarin zaten de Heilige Maagd en het kindeke Jezus.
Het was nog een behoorlijk stuk vliegen naar Nazareth, maar ze hadden ’s morgens extra lang uitgeslapen en zich dik aangekleed, zodat ze nu klaarwakker waren. Ook had Onze-Lieve-Vrouw appelflappen met kaneel en thermoskannen warme chocolademelk meegebracht.
Ook had Onze-Lieve-Vrouw appelflappen met kaneel en thermoskannen warme chocolademelk meegebracht
Even voor bedtijd hing het hele engelenspul met hun zoete last zo stilletjes mogelijk te fladderen en te klapwieken boven de wolken. Als snel steeg er van beneden een ronkend gebrom omhoog. Dat was het snurken van de muzelmannen, die diep in dromenland waren. Ze zouden voor de ochtend niet wakker worden. Daar was Maria zeker van, want ze had het op een akkoordje gegooid met Klaas Vaak, die daar om de hoek woont.
Hoe dan ook was nu het moment gekomen om tot daden over te gaan. Op een zacht fluitsignaal van Sint-Michiel dook de hele engelenschaar als een zwerm slechtvalken naar het aardoppervlak, naar het Heilige Huisje. Ze zetten snel Maria met haar Kindje neer op het dak. Ze hield zich stevig vast aan de schoorsteen. Daarna pakten de engelen het huis van vier kanten eerbiedig vast en begonnen voorzichtig te wrikken.
Al snel verscheen er, vlak boven de grond, een keurig rechte naad in de muren. Het was voor hen maar een koud kunstje om hun tere engelenvingertjes daar onder te krijgen en in een oogwenk hadden ze – hoepla – het huisje van zijn fundamenten getild. Voor ook maar iemand iets in de gaten had waren ze er met hun kostbare last vandoor en zetten het op een vliegen, hoog boven de wolken.
Die werden door het maantje van boven met zilveren randjes versierd, terwijl ze van onderen begonnen te sneeuwen. De engelen hadden daar geen last van. Wel van het gewicht van het huis: zo’n ding is toch zwaarder dan je denkt. Onderweg moesten ze het dan ook een paar keer neerzetten.
Uiteindelijk zetten ze het neer in een lieflijk laurierbos, niet al te ver van Rome. En daar staat het nu nog. En wie het niet gelooft, heeft te weinig respect voor gezellige flauwekul om katholiek te mogen heten.
