Geleidelijk groeit het aantal jongeren dat belangstelling toont voor het katholieke geloof. Alpha-cursussen, nieuwe jongerengroepen, meer dopelingen… We zien het allemaal gebeuren en ik dank God dat we dit meemaken. Het is duidelijk dat de Heilige Geest aan het werk is.
Maar er is ook een ander gegeven waar we volgens mij oprecht bij moeten stilstaan: wat gebeurt er met al die nieuwe bekeerlingen nadat ze onderdeel van de Kerk zijn geworden? Sommigen weten hun weg te vinden en gaan vreugdevol verder door het leven als betrokken katholieken. Maar ik vrees dat dit niet voor iedereen geldt.
Ik heb geen harde cijfers, maar op basis van de verhalen die ik heb gehoord en van wat ik zelf heb gezien, zijn er aardig wat bekeerlingen die na een tijdje weer verdwijnen. Het doet me pijn, maar ik kan me daar ook wel iets bij voorstellen. In een geseculariseerd land als Nederland is het niet altijd makkelijk voor een jonge bekeerling om houvast en steun te vinden om je leven als vrome katholiek voort te zetten.
Daarnaast helpt het zeker niet dat de maatschappij alsmaar individualistischer en meer fluïde wordt, dat de polarisatie groeit en dat veel mensen ook nog met mentale gezondheidsproblemen en gebroken gezinssituaties te maken hebben.
Hoe zorgen we ervoor dat nieuwe katholieken na de doop goed kunnen wortelen in de Kerk en hun geloofsreis kunnen voortzetten?
Hoe zorgen we ervoor dat nieuwe katholieken na de doop goed kunnen wortelen in de Kerk en hun geloofsreis kunnen voortzetten? Zelf heb ik geen kant-en-klaar antwoord hierop, al is het maar omdat elke persoon anders is en elke parochie zijn eigen specifieke uitdagingen heeft. Maar er zijn wel een paar ideeën die ik graag wil delen in de hoop dat ze kunnen helpen.
Het eerste idee is om veel meer te investeren in catechese na de doop, zodat de gelovigen die daarnaar verlangen een diepere kennis krijgen van het katholieke geloof. Natuurlijk worden er al in de meeste parochies verdiepingsavonden georganiseerd, maar volgens mij hebben we ook echt baat bij een langdurige en samenhangende catechese.
Hiermee help je de gelovigen om hun eigen geloof beter te begrijpen en te groeien in hun relatie met Christus. En je stelt mensen in de parochie in staat om beter Gods woord te verkondigen en anderen te onderrichten. Dit is fundamenteel van belang om een echte missionaire parochie te zijn. Het kan ook de druk op priesters, diakens en catechisten verlagen in de pastorale zorg die ze verlenen.
Het tweede idee is om vanuit de parochie echt de tijd te nemen om aandachtig te luisteren naar nieuwe katholieken: Hoe gaat het met ze? Welke vragen hebben ze? Waar hebben ze behoefte aan? Een luisterend oor van een ervaren medeparochiaan kan een wereld van verschil maken.
Nu kun je zeggen dat dit al gebeurt bij de koffie na de Mis, maar het zou ook interessant kunnen zijn om dit meer te formaliseren. Je zou de nieuwe katholiek kunnen koppelen aan een buddy die regelmatig incheckt om even bij te praten. Niet als een psycholoog of een coach, maar als een broer of zus in het geloof die om je geeft en voor je klaarstaat.
Paul Graas is expert in karaktervorming en begeleidt jongeren bij het ontwikkelen van een persoonlijke relatie met Jezus. Hij schrijft maandelijks een column voor KN.
