“Zie de maan schijnt door de bomen, makkers staakt uw wild geraas…” De tijd tot 5 december was voor mij altijd de opwindendste tijd van het jaar. Mijn pianodocente begon medio oktober al met sinterklaasliedjes, dus tegen de tijd dat de Goedheiligman met zijn Pieten Nederland binnenvoer, zat de stemming er al goed in.
Samen spelend en zingend bij de kachel. Het hoefde niet eens zuiver te klinken. Het mooiste van alles was ’s ochtends vroeg, een kwartier vóór de wekker, op kousenvoeten de trap af sluipen met een hart dat vol verwachting klopte. Wat zouden de Pieten deze keer hebben achtergelaten?
Het geloof in Sinterklaas leek een vanzelfsprekendheid. Daarom voelt het zo vreemd als je hoort dat hij eigenlijk niet bestaat. Misschien had je al iets opgevangen in de klas, of op internet ontdekt dat de bisschop van Myra al eeuwen dood is. Dus als je het dan eindelijk van je ouders hoort, wankel je even, maar je wordt niet omver geblazen.
Vinden we het gewoon stiekem grappig om die nog zo naïeve kinderen om de tuin te leiden?
Ikzelf voelde me opeens een beetje volwassener. Ik wist nu beter, geloofde niet meer in sprookjes. “Hoor wie klopt daar, kinderen?” Dat was natuurlijk gewoon Jannes, de puber van de overburen.
Toch vroeg ik me destijds al af, en nu eigenlijk nog steeds, waarom we met haast alle volwassenen in Nederland meer dan een miljoen kinderen voorliegen. Op papier lijkt het een fantastische deal: jij zingt een liedje, en morgen krijg je pepernoten.
Maar een leugentje om eigen bestwil is het natuurlijk niet: pepernoten liggen bij de Appie, daar heeft de Sint geen monopolie op. Of vinden we het gewoon stiekem grappig om die nog zo naïeve kinderen om de tuin te leiden? Misschien is het iets anders.
Misschien verlangen we zelf nog altijd naar die naïviteit. Naar een tijd waarin hazen eieren legden en Pieten door kachelpijpen pasten. We herkennen dat opwindende gevoel, die grote ogen als de wortel in je schoen is vervangen door iets veel lekkerders. We vinden het fijn dat kinderen in sprookjes geloven, omdat wij dat zelf niet meer kunnen.
Wij geloven natuurlijk niet meer in de Sint. Nee, ben je gek, we zijn nu fatsoenlijke volwassenen. Maar misschien is dat kinderlijk geloof wel een oefening geweest. We leren geloven in de kleine dingen, zodat we later in de grote dingen kunnen geloven. Want liefde, het belang van je familie en vrijgevigheid zijn niet met Nicolaas van Myra gestorven; ze bestaan nog steeds.
Er is geen liefdesatoom, geen molecuul van rechtvaardigheid. Toch weten we dat ze er zijn. Je kunt de woestijn doorploeteren met een zeef, en geen korreltje God vinden. En toch bestaat Hij. Niet vanwege de cadeaus bij de kachel, maar door de gaven die we in ons hart dragen.
Guul Jansen (20) is student Biomedische Technologie aan de Technische Universiteit Eindhoven. Hij schrijft maandelijks een column voor KN Jong.
