Soms heb ik het idee dat ik in twee totaal verschillende werelden leef: de katholieke en de seculiere. In de eerste wereld gaat iedereen wekelijks naar de kerk, kent iedereen de slachtoffers van de roddelmolen persoonlijk op de één of andere manier, en zijn broeders en zusters eerder geestelijken dan bloedverwanten.
In de tweede wereld is geloven in God iets voor opa en oma, is het dragen van een kruisje een statement en die geestelijken? Die hebben allemaal rare levenskeuzes gemaakt… Nou ja, misschien verschillen die werelden minder dan ik nu schets. Want ook in de katholieke wereld is een geestelijke roeping iets vreemds, vooral onder jongeren.
Laten we eerlijk zijn: bij het woord ‘priester’ denken we al snel aan een man in de categorie middelbaar tot is-allang-pensioengerechtigd en bij ‘zuster’ aan een missionaris. Het lijkt geen logische optie meer. Natuurlijk praat ook onze generatie veel over hun roeping, maar vaak blijft dat hangen bij een studie, een baan en een gezinsleven.
We hebben het over onze roeping als een richting in ons leven binnen het reguliere plaatje. En als we het dan hebben over een mogelijke geestelijke roeping, wordt dat al snel afgedaan met “Dat is gewoon niks voor mij” of “Ik voel me aangetrokken tot het huwelijk”.
Toch zijn we wel extreem dankbaar voor de mensen die hun geestelijke roeping navolgen. Ze zijn immers onmisbaar voor de Kerk. Tijdens de jongerenreis naar Rome afgelopen zomer had ik het hierover met een aantal vrienden. Of zij weleens hadden overwogen om priester te worden of om het klooster in te gaan?
Jawel, ze hadden er wel over nagedacht, maar hun talenten lagen ergens anders. Ze voelden een sterke aantrekkingskracht tot het krijgen van een gezin of ze dachten dat God hun simpelweg iets anders vroeg. En dat zijn natuurlijk prima redenen, vooral als ze weloverwogen zijn. Maar soms vraag ik me af: wie wil er dan wel een geestelijke worden?
Tijdens diezelfde reis kreeg ik al mijn antwoord. Ik raakte in een gesprek met een jongen van mijn leeftijd, een jaar of twintig. We kenden elkaar nog niet, dus we praatten eerst over wat koetjes en kalfjes.
Hij vertelde vervolgens dat hij afgelopen jaar een paar maanden bij een gemeenschap had gewoond om zijn roeping te zoeken. Daar sprak God tot hem via de gemeenschapsbewoners. Deze zomer wist hij dat hij zo snel mogelijk aan het seminarie wilde beginnen.
We zijn extreem dankbaar voor de mensen die hun geestelijke roeping navolgen. Ze zijn immers onmisbaar.
Op dat moment ervoer ik blijdschap, en niet alleen omdat hij zijn roeping had gevonden. Vooral omdat ik besefte dat hij de eerste van mijn generatie en binnen mijn sociale kring is die een geestelijke roeping wil navolgen.
Waarom kiest hij wel voor deze roeping en andere jongeren niet? In de eerste plaats moet er natuurlijk een verlangen zijn, maar er zit ook een groot verschil in zijn aanpak. Hij ging actief op zoek naar zijn roeping, besteedde er veel tijd aan en bad veel met God.
Wanneer je dit niet doet, volg je de default-roeping: niet bewust kiezen voor een roeping betekent dat je een, dikwijls getrouwde, leek wordt. Daar is niks mis mee, maar we moeten er wel bewust voor kiezen. En het bewust overwegen van een geestelijke roeping in de katholieke wereld gebeurt nog te weinig.
