Nu de smaakexplosie van de champagnebubbels al even is uitgewerkt, gaan we op naar de explosies van de luchtbellen van 2018.

Want hoewel iedere econoom beseft dat de laatste economische crisis vooral ontstond door hysterisch ontwikkelde bubbels gebakken lucht, zagen we ook in 2017 weer luchtbellen ontstaan. Knapt in dit nieuwe jaar de Amsterdamse huizenmarktbel? De bitcoin-bel? Of een bel die we nog niet hebben zien aankomen?

De grote verandering?

Maar misschien is dit wel het jaar van de grote verandering, en knapt – eindelijk – onze hele niet-duurzame manier van economie bedrijven. Niet voor niets werd De donut economie van de Britse econome Kate Raworth een internationale bestseller. Haar pleidooi voor een duurzame en sociale economie slaat overal aan.

De ronde snack van Raworth, verbonden aan Oxford University, staat model voor de ‘economie van de 21e eeuw’. Die is niet de hysterisch aan groei verslaafde, op fossiele brandstoffen draaiende machine waarin de egoïstische homo economicus centraal staat. Want, zo stelt de ­econome, we zijn tot de conclusie gekomen dat de mensheid op de grenzen van de planeet stuit en we zijn toe aan een andere duurzamere benadering.

Goed voor jonge mensen

Kortom: niet streven naar een economische groei waarin alleen het Bruto Nationaal Product ieder jaar koste wat het kost moet groeien, maar naar een groei binnen ecologische en maatschappelijke grenzen. Bijvoorbeeld door de CO2-uitstoot en kinderarbeid te verrekenen in het BNP.

Dat is niet alleen goed voor de economie en de ecologie, maar ook voor al onze jonge mensen. Die staan aan het begin van hun loopbaan en ­raken vaak nu al uitgeput, somber en doelloos. Het is ook helemaal niet vreemd dat je nauwelijks energie en voldoening uit je werk haalt, als flitsende managers alleen op korte termijn een zo hoog mogelijk productiecijfer uit je proberen te persen, niet kijkend naar jou als mens en al helemaal niet naar jou als mens op de lange termijn.

Het keerpunt

Misschien blijkt, als we later terugkijken, 2018 wel het jaar van het keerpunt te zijn. Dat we langzaam maar zeker duurzaam leren om te gaan met onze economie, ecologie, menselijke relaties en technologie. En dus ook meer tijd hebben voor goede, informele gesprekken, en minder tijd voor de snelle, haastige, zeer verslavende smartphone. Meer tijd voor het ­echte, mooie leven. Omdat we diep van binnen ­allemaal weten dat zo’n duurzaam opgebouwde bubbel niet zomaar knapt.