Eindelijk. Waren het eerst alleen de christelijke partijen en christelijke media, waaronder Katholiek Nieuwsblad, die zich druk maakten over de kloof tussen de belastingdruk van een- en tweeverdieners, nu dringt dat besef ook tot steeds meer anderen door.

“Eenverdieners onder druk”, stelde het Centraal Planbureau (CPB) in een beleidsbrief die twee weken geleden verscheen. De belastingdruk voor eenverdieners is zo groot en de laatste jaren zo veel hoger geworden dan die voor tweeverdieners, dat volgens het CPB het verschil “ondoelmatig hoog is”.

Sturende overheid

De organisatie pleit ervoor de kloof snel te verkleinen en doet daarvoor verschillende aanbevelingen, omdat daardoor “zowel eenverdieners erop vooruitgaan als de staatskas”. De belastingvoordelen waarmee de overheid het tweeverdienersschap stimuleert, kosten nu namelijk meer dan ze opleveren.

De vraag die in het rapport helaas niet wordt gesteld, is waarom de overheid de wijze waarop mensen hun leven inrichten zo bovenmatig denkt te mogen sturen. Vrouwen (want dat zijn toch nog meestal de niet-werkenden in eenverdienershuishoudens) moeten en zullen werken, of ze dat om welke reden dan ook, nu willen of niet.

Niet goedschiks, dan kwaadschiks

Want nee, het gaat niet alleen om gelovige vrouwen met veel kinderen die het klaarblijkelijk onzalige idee opvatten om thuis te blijven. Er zijn allerhande redenen om niet of minder te gaan werken: vanwege de kinderen, maar ook vanwege mantelzorg, een studie, of simpelweg omdat werken niet mogelijk is door ziekte of een handicap.

Als al die vrouwen niet goedschiks, na aanmoediging door allerlei overheidscampagnes, aan het werk gaan, dan maar kwaadschiks. En hoe doe je dat het best? Door mensen in de portemonnee te raken, bijvoorbeeld door het schrappen van de overdraagbare heffingskorting.

Torenhoge prijs

Steeds harder ook, want de Nederlandse vrouwen willen blijkbaar maar niet begrijpen dat ze niet op de wereld zijn om, zeg, voor de toekomstige generatie wereldburgers te zorgen, maar om te werken.

En het heeft gewerkt, zo ziet ook het CPB. Vooral moeders van jonge kinderen gingen meer en vaker werken. Het leidde echter wel tot die “toenemende ongelijkheid” die de komende jaren alleen maar erger wordt. “Opmerkelijk” zegt het CPB, en dat is zacht uitgedrukt. Vrouwen én mannen betalen een torenhoge prijs als ze werk maken van het idee dat er meer zaken in het leven zijn dan werken.

Hoop aan de horizon?

Maar er gloort hoop aan de horizon voor alle eenverdieners. Want net zoals geldt voor veel andere voor gelovigen hete hangijzers als abortus en euthanasie, spitst de massa pas de oren als niet-gelovige mensen zich er in het openbaar druk over gaan maken.

Dus wie weet, wordt deze kwestie binnenkort echt hoog op de politieke agenda gezet, al is het dan maar omdat de staatskas ermee gespekt kan worden.