<

Geef om katholieke journalistiek

doneer
Commentaar

Jongeren en hun geschenken

Anton de Wit 17 januari 2019
image
Jongeren tijdens de vorige WJD in Krakau (2016). Inmiddels staan de WJD in Panama voor de deur. Selina De Maeyer

Veel ouders zullen het herkennen: in december gaf je je kinderen de mooiste cadeaus, en al in januari zie je dat duurbetaalde speelgoed slingeren in een hoek, terwijl de kinderen zich vermaken met louter de doos. Je kunt er chagrijnig van worden, maar je kunt er ook een belangrijke oefening in bescheidenheid in herkennen: wat ik geef, verandert in de handen van de ontvanger. Of ik dat leuk vind of niet, ik heb er niets over te zeggen.

Geloofsoverdracht

In de geloofsoverdracht is het niet anders. Ons geloof is het kostbaarste geschenk dat we aan onze kinderen kunnen geven, maar het is maar de vraag wat ze ermee doen. Al te vaak helemaal niets, helaas. Het recente SCP-rapport over christendom in Nederland (zie KN 51/52, 2018) bevestigt nog maar eens: jongeren van nu zijn minder vaak gelovig dan vroeger.

Maar degenen die het geschenk wél aannemen, doen er ook het hunne mee. Volgens het SCP zijn ze vaak beduidend orthodoxer dan de voorgaande generaties. Onder die laatste groep klinkt dan vaak hetzelfde verwijt als van de verbolgen ouders uit het voorbeeld hierboven: die jongeren spelen slechts met de doos, de verpakking – de voorschriften en liturgische vormen –, maar ze werpen de inhoud die wij hen wilden meegeven achteloos terzijde.

Wereldjongerendagen

Honderddertig Nederlandse en honderd Vlaamse jongeren zijn op dit moment in Panama aangekomen en maken zich daar op voor de Wereldjongerendagen. Zij zullen op dat katholieke jongerenevenement honderdduizenden enthousiaste leeftijds- en geloofsgenoten ontmoeten. Zij zullen ontdekken dat ons geloof wereldwijd groeit en bloeit, ondanks het aanhoudende statistisch gesomber in onze streken.

Maar in die grauwe motregen komen ze natuurlijk wel weer thuis na het weekje tropische uitbundigheid. Ze zullen zich moeten verweren tegen het onterechte verwijt dat zo’n evenement meer verpakking dan inhoud biedt. Maar ook de terechte vraag krijgen: prachtig, die WJD, maar wat doe je ermee nu je weer thuis bent? Hoe houd je het gelovig enthousiasme vol?

Vertrouwen houden

Ouders en grootouders kunnen daar alvast bij helpen. Door vertrouwen te houden. Ruimte te geven voor een eigen, eigentijdse geloofsbeleving, ook als dat betekent dat jongeren sommige dingen anders aanpakken, andere elementen van de geloofstraditie belangrijk vinden. Daarin moeten we jongeren serieus nemen, niet betuttelend uit gaan leggen wat wíj vinden dat ze met het geschenk van het geloof moeten doen.

Vanuit dit idee lanceerden wij deze week kn.nl/jong. Het sluit aan bij een lang gekoesterde wens om een platform te bieden aan jonge katholieken, en wordt ook uitgevoerd dóór jonge katholieken. Geen betutteling, geen Jip-en-Janneketaal en al helemaal geen tenenkrommende poging om ‘hip’ te doen – gewoon goede, informatieve artikelen over het katholieke geloof. Dat is ons geschenk aan de WJD-generatie. Wat ze ermee doen, mogen ze helemaal zelf weten.