Dat ik ‘cringe’ uitspreek als ‘krints’ vinden mijn kinderen heel ‘cringe’. Ik doe het erom hoor, ik weet dondersgoed dat het ‘cringe’ is om het Engelse ‘cringe’ te vernederlandsen tot ‘krints’.
Mocht u nou geen idee hebben waar ik het over heb: in jongerentaal is ‘cringe’ iets waarvan je kromme tenen krijgt, iets gênants. En dan met name gebruikt in een context waarin een buitenstaander – meestal een ouder iemand – wanhopig en vergeefs aansluiting probeert te vinden bij de inner circle van hippe jonge mensen.
De oudere in kwestie maakt zich daarbij haast per definitie onsterfelijk belachelijk, de jongeren die er getuige van moeten zijn verbergen hun gezicht beschaamd in de handen.
‘Cringe’ is in alle eerlijkheid ook de beste term om zo’n beetje alle pogingen van de katholieke Kerk te omschrijven om ‘de jeugd’ te bereiken. Dat was al zo toen men in de jaren zestig plots ‘beatmissen’ en ‘folkmissen’ ging houden.
De jongeren van toen wisten niet hoe snel ze de kerken uit moesten rennen. De meesten zijn ook nooit meer teruggekomen. Geef ze eens ongelijk.
Maar ook vandaag de dag kan ons lieve, goedbedoelende Moedertje de Kerk er wat van. Voor de Jubeljaarviering voor de Jeugd die momenteel in Rome gaande is, bracht het Dicasterie voor de Communicatie onlangs een speciale ‘hymne voor katholieke influencers’ uit die zo onnozel blij en geforceerd hip is dat ik er plaatsvervangende schaamte van kreeg.
Ik heb het ook even laten horen aan één van m’n puberkinderen, en die bevestigde meteen dat het liedje echt heel ‘krints’ is. “Dit is niet de vibe”, zei ze er hoofdschuddend bij. Ze neuriede het daarna overigens wel meteen na.
Sowieso: die Luce-mascotte van het Heilig Jaar? Hoe krijg je het verzonnen, zo’n kinderachtig poppetje. Alsof Dick Bruna aan de hallucinerende middelen heeft gezeten en geprobeerd heeft een Japanse manga-stripfiguur na te tekenen.
En al dat gedweep met de binnenkort-heilige Carlo Acutis, van wie dan gretig benadrukt wordt dat hij “een echte computernerd” was, alsof dat een compliment is? Hou maar op, ik krijg er koude rillingen van.
Maar goed, ik ben de doelgroep niet. Het verbaast me toch iedere keer weer dat er ook volop jongeren bestaan die het wél allemaal prachtig vinden – dat het mijn smaak niet is, doet dan verder niet ter zake.
Meer principieel wil ik er bovendien nog dit over zeggen. Als het inderdaad zo is dat pogingen van oudere generaties om jongere generaties te bereiken haast per definitie cringe zijn, verdient een cringe Kerk wel iets meer lof en waardering. Want dat laat alleen maar zien dat de Kerk ook uit haar eigen comfortzone treedt en daadwerkelijk alle mensen probeert te bereiken, zelfs al zet ze zichzelf daarmee soms voor schut.
We leven in een tijd met een steeds verder gaande versnippering van kleine subculturen met elk hun eigen taal en tekens en codes. Wie de finesses daarvan niet aanvoelt, wordt geminacht en buitengesloten. Er zijn maar wat mensen, jong en oud, die zich verloren en verstoten voelen in die wirwar van steeds smallere identiteiten.
Dat er dan een Kerk is die, met de foute deuntjes en mascottes, toch haar best doet om al die mensen aan te spreken op een bredere en hogere identiteit, dat zegt wel degelijk iets goeds. Ieder kind vindt zijn vader en moeder op een bepaald moment cringe en onmodieus. Maar wat zullen ze blij en dankbaar zijn dat ze er desalniettemin waren voor hen.
 | Lees meer!Dit commentaar is afkomstig uit Katholiek Nieuwsblad van deze week. |
