De herfst is begonnen. Bijna een maand te vroeg. Als je buiten bent, kraken de gevallen bladeren van de platanen onder je voeten en zie je het loof van de lindes futloos en geel aan de takken hangen. Knalgroene, nog lang niet rijpe eikels bezaaien perkjes en parken.
Bomen gaan niet in de najaarsstand omdat ze niet kunnen wachten op dikketruienweer en pumpkin spice-bocht in koffiezaken, maar omdat ze lijden aan hittestress. Aangezien bomen veel vocht verliezen via verdamping door hun bladeren, stoten ze die uit besparingsoverwegingen af wanneer het te lang te heet en te droog is.
Wat verder van huis, in Spanje, is de hittestress een paar honderd graden celsius ernstiger. Daar is dit jaar door bosbranden een gebied groter dan de provincie Zuid-Holland verloren gegaan; door een ongekend lange en hevige hittegolf kampt het land met de ergste bosbranden in twintig jaar.
Op 18 augustus besloten de autoriteiten om een deel van de Camino, de pelgrimsweg naar Santiago de Compostella, te sluiten vanwege het gevaar dat het ontembare vuur voor bedevaartgangers vormt.
Op 1 september begint de kerkelijke scheppingsperiode. Ik durf mijn hand ervoor in het Spaanse vuur te steken dat uw parochie er niets mee doet. Misschien dat zorg voor de schepping een keer in een voorbede genoemd wordt; even “Heer onze God, wij bidden U verhoor ons” murmelen met z’n allen en wij hebben onze groene plicht gedaan.
Is dat nou echt alles wat katholiek Nederland en Vlaanderen over heeft voor de aarde, ons gemeenschappelijk huis? Is ons antwoord op Laudato si’, paus Franciscus’ vlammende betoog voor een ecologische ommekeer, een lamlendig schouderophalen? Kan het ons gewoon geen bal schelen, die hele klimaatverandering?
U zegt misschien: Luuk, wind je niet zo op, daar krijg je alleen maar hittestress van. Maar ik kan het niet tegenhouden. In Spanje wordt het uitoefenen van een religieuze traditie onmogelijk gemaakt door de gevolgen van klimaatverandering. Moet het hier ook zover komen voordat wij hier beseffen dat het anders moet?
Er is een stap die parochies kunnen zetten om echt aan de slag te gaan met die ecologische ommekeer. Dat zal zeker geen populaire stap zijn, maar wel een die serieuze impact heeft: de verwarming uitzetten.
Als wij bereid zijn de verwarming uit te laten in onze godshuizen voor het welzijn van ons gemeenschappelijk huis, scheelt dat tonnen co2-uitstoot. Want de gemiddelde kerk is dermate slecht geïsoleerd dat ze er een heel nieuw energielabel voor zouden moeten bedenken; een pikzwarte ‘K’ of zo. De gaskraan dichtlaten scheelt ook nog eens duizenden euro’s, die dan besteed kunnen worden aan (bijvoorbeeld) het verwarmen van de harten van de armen via caritasprojecten.
En ja, dan hebben we het straks misschien koud in de Mis, maar wat dan nog? Leg dekens klaar en herinner kerkgangers eraan dat Onze-Lieve-Heer ook in een steenkoude stal ter wereld kwam.
“Kunnen jullie niet één uur met Mij wakker blijven?” vroeg Jezus zijn leerlingen in de Hof van Olijven. Misschien is het tijd om onszelf iets soortgelijks af te vragen: kunnen wij niet één uur met Hem bibberen?
 | Lees meer!Dit commentaar is afkomstig uit Katholiek Nieuwsblad  van deze week. |
