Ik was niet eens ver weg op vakantie (in het mooie Zeeland), maar ik voelde me prettig ver weg van alle actuele discussies de afgelopen zomer. Mijn eerste gedachte toen ik daar op de camping aan het Veerse Meer vernam over alle ophef die er in katholieke kringen was over de openingsceremonie van de Olympische Spelen: “Wat heerlijk, daar hoef ik nou eens lekker helemaal niks van te vinden!”

Hittepetitten

Echt, die zalige en bevrijdende gedachte kan ik iedereen aanbevelen. We mogen dat allemaal best eens wat vaker denken, en niet alleen op vakantie. Ja, we kunnen ook onze meningen best eens met vakantie sturen. We doen daar onszelf en vooral ook onze naasten echt een heel groot plezier mee. Want meningen zijn doorgaans maar onuitstaanbare hittepetitten.

Afijn, net terug van vakantie drong zich alsnog een klein meninkje hierover aan mij op (ik moet nu eenmaal beroepshalve onuitstaanbaar zijn op deze plaats). Of eigenlijk niet zozeer over die kwestie van de parodie op het Laatste Avondmaal zelf – ik word er nog steeds niet warm of koud van, en bovendien is echt alles erover wel uitentreuren gezegd – maar meer over het contrast met andere kwesties in de actualiteit.

Desinteresse

Wij plaatsen in onze krant en op onze website met regelmaat stevige artikelen over geloofsgenoten ver weg, die in de grootst mogelijke misère verkeren. In Nicaragua bijvoorbeeld laat de dictator Ortega naar hartenlust katholieke geestelijken van hun bed lichten, sluit ze op of gooit ze het land uit, confisqueert kerkelijke eigendommen – kortom, voert een antikatholiek schrikbewind uit waar je het koud van krijgt. (En dit is maar één van vele voorbeelden, zie ook kn.nl/godsdienstvrijheid.)

Toch zien we steeds – in de statistieken van onze site, en ook in de lezersenquête die we een tijdje terug hielden – dat we er eigenlijk net zo goed niet over kunnen schrijven. De meeste mensen interesseert het namelijk eigenlijk helemaal niets. Want, tja, ver weg.

Minder nieuwswaarde

Ik wéét het, ik snap het – al in mijn eerste week op de School voor Journalistiek leerde ik de ‘wet’ dat hoe verder weg iets gebeurt, hoe minder nieuwswaarde het heeft. Maar toch. Het frustreert me soms mateloos. Zeker als ik dan al het misbaar zie over zoiets onnozels als een openingsceremonie van een sportevenement… Winden wij ons niet structureel over de verkeerde dingen op?

Ook die mening zal ik met liefde en plezier weer op vakantie sturen. Maar ik wil wel gezegd hebben dat wij tóch altijd zullen blijven berichten over reëel leed en onrecht ver weg, in onze wereldwijde Kerk, zelfs al zit niemand erop te wachten. Naar mijn smaak zijn media vandaag de dag sowieso veel te veel bezig met ‘wat de mensen graag willen lezen’. Noem me maar ouderwets, maar ik vind het goed dat lezers soms ook onderwerpen voor de kiezen krijgen die ze niet graag willen lezen. Soms is het echt heilzaam om wat ‘verder weg’ te reizen, letterlijk en figuurlijk, om je eigen vooringenomenheden in een wat breder perspectief te kunnen plaatsen.