Onze Vlaamse collega’s van Tertio houden na precies een kwart eeuw helaas op met het uitgeven van hun weekblad.

Verschraling

Na de zomer is wel een doorstart voorzien als combinatie van maandblad en online, maar een verschraling van het toch al zo beperkte katholieke media-aanbod in het Nederlandse taalgebied blijft het toch.

Temeer omdat ik begreep dat de oriëntatie van het gedroomde maandblad meer algemeen-religieus dan katholiek-christelijk zal zijn, in de hoop een breder publiek aan te spreken.

Dilemma’s

Ik begrijp alle overwegingen goed, wij kennen bij KN natuurlijk dezelfde levensgrote dilemma’s en uitdagingen. Alle succes en zegen gewenst aan de gewaardeerde collega’s in Antwerpen. Maar ik houd wel mijn hart vast, moet ik eerlijk zeggen.

Waar ik vooral niet in geloof, is het opgeven van de eigen identiteit. Tegen ons is het ook al vaak gezegd: “Waarom veranderen jullie je naam niet, want dat woord ‘katholiek’ schrikt veel mensen af.” Mijn antwoord is altijd hetzelfde: als de associaties met het woord ‘katholiek’ inderdaad zo negatief zijn, is de opdracht aan ons om er positieve associaties aan toe te voegen. Daarbij: op vlees noch vis zit zelfs de meest hardnekkige veganist niet te wachten.

Duidelijke identiteit

In één van de laatste weekedities van Tertio stond een artikel over katholiek Nederland, dat begon met de curieuze constatering dat de meeste Nederlanders progressief zijn, dat onze Kerk echter conservatief is, en dat ‘dus’ de Nederlandse kerken leeglopen. Op alle drie deze beweringen valt wel het nodige af te dingen, maar ik beperk me even tot de laatste.

Dat ‘dus’ is heus zo vanzelfsprekend niet. Kerkgemeenschappen die het nog wel goed doen, juist ook bij jongere generaties, zijn er in vele soorten en maten, van traditioneel tot charismatisch, maar één ding hebben zij gemeen: dat ze gewoon hartstikke helder en zonder excuses hun identiteit belijden.

IJs onder de voeten

We leven in een tijdperk waarin de oude identiteiten afbrokkelen en afdrijven als de ijsschotsen rond de poolcirkel – en we zoeken allemaal naar een solide stuk ijs onder de voeten, niemand van ons wil in het koude water verzuipen.

Dat kan, mag, ja moet onze Kerk bieden: houvast, stevige grond onder de voeten, zelfs al doen anderen het onvermijdelijk als ouderwets of conservatief van de hand.

Hokjesdenken

Zeker, dat is niet zonder risico’s. Ik heb hier al vaker geschreven: de universaliteit van het katholicisme laat zich maar moeilijk verzoenen met het hedendaagse identiteitspolitieke hokjesdenken. Een puur identiteitspolitiek katholicisme zien we nu al op veel plekken op de wereld ontsporen, en de mensen die er houvast in menen te hebben gevonden, glijden niet zelden te rechterzijde de katholieke ijsschots weer af.

Ook aan hen moeten we de hand reiken, hen pogen uit de ijszee te trekken. Ook voor hen moeten we het woord ‘katholiek’ laden met ruimere associaties. Ook daarom blijft Katholiek Nieuwsblad, alle zorgen en uitdagingen ten spijt, altijd en zonder pardon katholiek.