Het leven wordt mooier en krachtiger als je een leidend gebedsleven hebt, omdat je dan geleid wordt door God. Je leven zal op zijn kop gezet worden, er zullen dingen op je pad komen waar je misschien wel nooit van had durven dromen. Maar makkelijk is het zeker niet altijd.
Een tijdje geleden ben ik gestopt met de studie filosofie. Ik ben gestopt omdat God dat zei. Hij drukte mij op het hart dat dit het niet was, dat ik het niet af moest maken. Waarom weet ik ook nog niet, maar ik weet honderd procent zeker dat ik moest stoppen.
God weet alles. Ook hoe jij je voelt. Ik voel me verward. Ik voel me achterlopend op de rest. Andere twintigjarigen zitten al in het tweede jaar van hun studie, sommige lopen stages, sommige werken zelfs al! En ik? Ik word ’s ochtends wakker en vraag me af wat ik nu toch eens ga doen. Rustig ontbijten, beetje werken. Nog een filmpje kijken, wandelingetje maken.
Maar bovenal: bidden. Bidden voor duidelijkheid, inzicht en overgave. Bidden om een kleine aanwijzing, om een richting te krijgen.
Maar wat gebeurt er nou eigenlijk als we bidden? Paus Franciscus schreef in zijn boek Zoals Jezus ons geleerd heeft: het gebed van pelgrims van hoop: “Gebed opent ons hart voor God. Met een open hart kunnen we ruimte maken voor de Heilige Geest om binnen te treden, die ons gehele leven van binnenuit zal veranderen.”
Dus, als de Heilige Geest ons tijdens gebed verandert, mogen we dan verwachten dat we een ander mens zijn als we vijf minuutjes op onze knieën hebben gezeten? Nou, niet precies. Laatst vertelde iemand mij een mooie metafoor: wij mensen zijn als olietankers.
Een olietanker kun je niet zomaar oppakken en verplaatsen, maar als ze bewegen – en dus als wij bidden – dan kunnen ze bijgestuurd worden. Dat bijsturen, dat doen wij niet. Dat doet de Heilige Geest. En langzaam worden we dan steeds dichter naar God toe geleid.
Het nadeel van een olietanker is dat hij erg traag beweegt. En zelfs nog trager als hij beladen is. Van mezelf kan ik zeker zeggen dat ik een beladen olietanker ben. Ik heb allerlei plannen voor de toekomst: moeder worden, schrijver zijn, misschien wel in het buitenland wonen. Ook heb ik allerlei plannen gehad: filosofie studeren, hordelopen, en ooit had ik het idee docent te worden.
Als God je bijstuurt, dan voelt het soms alsof deze plannen overboord gegooid worden. Je wil erachteraan springen, je plannen redden. Want het verlies van datgene wat je wil, waar je naar streeft en misschien zelfs al jaren hard voor werkt, kan voelen als een verlies van jezelf.
Gelukkig maar dat Jezus ons vertelt dat het niet erg is om onszelf te verliezen. Sterker nog, het is precies wat we moeten doen: “Wie zijn leven vindt zal het verliezen, en wie zijn leven verliest omwille van Mij zal het vinden” (Mt. 10,39).
De heilige Teresa van Ávila schreef in haar boek De innerlijke burcht dat we onze ziel over moeten geven aan de handen van God. Daarbij behoren we niet bezorgd te zijn om onze eigen vooruitgang, maar juist in grootse overgave aan zijn wil te zijn. Op die manier kan God écht met je doen wat Hij wil. En, met de woorden van paus Franciscus in ons achterhoofd, weten we dat we een leidend gebedsleven moeten leiden om onszelf over te geven aan de Heer.
Als je dan een leidend gebedsleven begint te leiden, je aan God overgeeft, bereid bent zijn plan te volgen, dan verschijnt die route niet zomaar ineens. We zijn een olietanker, die beweegt traag. We kunnen onszelf niet oppakken en verplaatsen, maar veranderen geleidelijk van richting. Maar wat moeten we dan doen om ervoor te zorgen dat we de goede kant op bewegen?
‘Het verlies van datgene wat je wil en misschien al jaren hard voor werkt, kan voelen als een verlies van jezelf’
Op dat moment zijn er twee dingen heel belangrijk om te doen: de eerste is zoeken. Zoeken naar waar die weg zich bevindt. In mijn geval betekent dat rondkijken op open dagen van opleidingen en oriënteren in het werkveld. Het tweede, en misschien wel het belangrijkste, is om te bidden. Bid de Heilige Geest om je de weg te wijzen, bid Jezus om je de ogen te openen zodat je de weg kan zien, en bid de Vader je te dragen als je je moe en verloren voelt.
Al ontelbare nachten heb ik wakker gelegen. Dan staar ik in de donkerte naar het plafond, en vraag ik welke kant ik op moet, wat God van mij vraagt. Wat mijn rol is in dit leven en of mijn wil overeen mag komen met de zijne. “Vraag, en jullie zal gegeven worden. Zoek, en je zult vinden. Klop, en er zal voor je worden opengedaan” (Mt. 7,7). Jezus roept ons op om precies dit te blijven doen. Bidden, zoeken en volhouden.
Als je nu de keuze zou maken om voor de rest van je leven een leidend gebedsleven te leiden, zou dat dan betekenen dat de rest van je leven over rozen zal gaan? Dat je voor de rest van je leven altijd weet wat er van je gevraagd wordt, en dat je dat zonder problemen kan uitvoeren?
Ik wil je niet teleurstellen, maar ik ben bang dat het niet zo werkt. Toen de heilige Ignatius van Loyola tot geloof kwam, twijfelde hij zeer of hij zijn losbandige leven op wilde geven om Christus te volgen. Ik geloof niet dat Ignatius op dat moment al wist dat God wilde dat hij de jezuïetenorde zou stichten.
Toch koos hij ervoor om God te volgen. Hij gaf zijn leven en kreeg er de orde voor terug. Ignatius sprong in het diepe: hij liet achter wat hij kende om datgene te doen waarvan hij wist dat dit het betere pad was. Hij deed wat theoloog Derek Prince noemt: eerst geloven, dan zien.
Het vraagt wat van je: een leidend gebedsleven. Je zult op moeten geven wat je zelf dacht dat het beste was, en je zult moeten leren leven in onzekerheid. Het heeft mij drie maanden gekost om de knoop door te hakken om te stoppen met mijn studie (en in totaal heb ik vier maanden gestudeerd).
Ik heb geen flauw idee wat Gods plan is voor mijn leven. En toch voel ik ergens rust. Een innerlijke vrede met Zijn wil. Ik vecht er niet meer tegen, probeer geduldig af te wachten terwijl ik bezig blijf met een beetje werken, wandelen en meer dan dagelijks gebed. En hoewel ik geen idee heb hoe dit uit gaat pakken, weet ik zeker dat het, net als bij Ignatius, beter gaat zijn dan alles wat ik zelf ooit had kunnen bedenken.
Margit van Son is voormalig student filosofie.
