Vier jaar geleden verliest Anna Visser (50) onverwachts haar partner Chris. Vol verdriet gaat ze een deel van de beroemde Camino lopen. Met enkel een rugzak en haar eigen verhaal hervindt ze stap voor stap haar weg. In Mijn herberg aan de Camino schrijft ze over haar hervonden levensgeluk.
“Ik zit nu heerlijk voor mijn herberg. Vanmorgen vroeg heb ik al een stukje Camino gewandeld!” Aan de telefoon vanuit Spanje klinkt Visser energiek en vrolijk. “Ik heb even vakantie, voordat in augustus de drukste periode van het jaar aanbreekt in mijn herberg.”
Die herberg, dat is Aves de Paso (‘Trekvogels’) in Pendueles. Dit dorpje in de regio Asturias ligt aan de Camino del Norte, die van Irún, net voor de Franse grens, naar Santiago loopt. Visser draait inmiddels haar derde seizoen. Met achttien bedden en iedere avond evenzoveel monden om te voeden heeft ze het razend druk. “Ja, het kost veel energie, maar geeft nog veel meer energie.”
Haar boek begint bijna vier jaar geleden. Het is twee maanden na de uitvaart van Chris. Visser zit thuis op de bank en staart wezenloos voor zich uit. Maar haar binnenste roept: “Je moet naar Spanje.” Al eerder liep ze een deel van de Camino en ook nu zet de aanlokkelijke eenvoud van het lopen haar in beweging.
Ze boekt een ticket en vertrekt. Alleen, met Chris in haar hart. En weer doen het lopen en de ontmoetingen met andere pelgrims haar goed. “De Camino geeft de verbondenheid die we in het normale leven een beetje zijn kwijtgeraakt. Door alle gesprekken en vriendschappen die ontstaan ga je weer openstaan voor het leven.”
Kenmerkend voor de Camino, aldus Visser: “Iedereen is er gelijk. Het gaat heel erg om delen op de Camino. Eten en blarenpleisters, maar ook ervaringen, verhalen, je eigen geschiedenis. Al lopend laat je snel meer van jezelf zien en ben je minder oordelend. Dat werkt heel helend. Het leven kan misschien toch weer leuk worden, dacht ik toen ik wandelde.”
Eenmaal weer thuis laat de Camino haar niet los. In een slapeloze nacht stuit ze al googelend op Aves de Paso, dat te koop staat. Daadkrachtig als ze is belt Visser de eigenaar, vliegt per ommegaande naar Spanje en de koop wordt gesloten. Ze zegt haar leuke baan als programmamaker bij een debatpodium en filmhuis in Rotterdam op, neemt afscheid van haar drie volwassen kinderen en vertrekt.
Ik realiseer me dat de Camino zonder het geloof erg leeg en plat zou zijn.
Een nieuw leven begint. Een leven van bedden verschonen, maaltijden op tafel zetten en vooral van heel veel mensen ontmoeten en naar verhalen luisteren. “Iedereen loopt de Camino: jong, oud, links, rechts, arm, rijk. Ik hoor veel verhalen en word daardoor dagelijks geconfronteerd met mijn eigen aannames en vooroordelen.”
De Camino vormt al vanaf de negende eeuw een pelgrimsweg, bestaande uit verschillende paden die allemaal naar het graf van de apostel Jacobus in Santiago de Compostella leiden. Zijn symbool, een schelp, leidt pelgrims uit alle windstreken de weg.
Gelovig of niet, het lopen van (een deel van) het pelgrimspad is razend populair. Visser: “Volgens mij is wandelen vooral sinds corona veel populairder geworden. Veel mensen zijn overprikkeld of belanden in een burn-out. Vooral jonge mensen willen niet meer meedoen aan de ratrace en willen hun leven invulling geven zonder druk van buitenaf. Maar ik zie ook veel fitte gepensioneerden die rust en richting zoeken.”
Op de vraag of ze nog vaak mensen treft die echt als belijdend katholiek op weg zijn naar Jacobus, wendt ze zich even tot Sébastien, haar huidige liefdespartner die ze als pelgrim in haar herberg leerde kennen. Ze zijn het eens: “We schatten in dat zo’n twintig procent van alle wandelaars nog echt pelgrimeert vanuit hun katholieke wortels.”
“Dit komt vooral omdat de helft van alle pelgrims Spaans is. Spanje is nog altijd een heel gelovig land. Het percentage onder de Nederlandse pelgrims zal lager liggen. Gisteren sliep hier nog een priester uit de Verenigde Staten. Die liep met de Bijbel in zijn hand. Vaak hoor ik mensen iets zeggen als: ‘Ik voel me dichter bij God tijdens het lopen.’”
Ook voor Visser zelf is het katholieke fundament van de Camino van waarde. “Ik zal nooit zeggen dat ik niet in God geloof. Ik geloof dat God in onszelf en in al het mooie om ons heen zit. Ik loop vaak een kerk in om even te reflecteren of een kaarsje te branden. Ik realiseer me dat de Camino zonder het geloof erg leeg en plat zou zijn. Er lopen al duizenden jaren pelgrims over deze paden. Dat voel je.”
Visser heeft nog allerlei plannen. “Ik ga een kookboek maken en ik wil de Camino van Japan gaan wandelen. Ja, die bestaat en loopt van tempel naar tempel.”
Maar voorlopig heeft ze met haar herberg aan de Camino haar plek gevonden. Een plek waar verhalen worden gedeeld en levensvreugde wordt hervonden.
|
|
