Journalist
Toetreden tot de Kerk doen veel mensen alleen – maar niet iedereen. In een vierdelige interviewreeks vertellen nieuwe katholieken hoe zij samen met een dierbare bekeerd zijn. In deze aflevering is het woord aan Fais en Falicia, vader en dochter.
Tijdens de godsdienstles raakte Falicia Kesarsing (15) geïnspireerd door het katholieke geloof en wilde ze een keer naar de kerk gaan. Tweeënhalf jaar later zit ze samen met haar vader in de kerkbanken en heeft ze zich in 2025 tijdens Pasen laten bekeren samen met haar zus Gabriela (17).
Afgelopen Pasen is ook haar vader Fais (52) toegetreden tot de katholieke Kerk. Fais: “Als Falicia hier niet mee was gekomen, dan had ik niet geweten of ik mij nu al had laten dopen – of dat ik het überhaupt zou hebben gedaan. Zij heeft een kaarsje aangestoken en dat allemaal aan ons doorgegeven.”
Inmiddels gaat bijna het hele gezin van Falicia elke zondag mee naar de Dionysiuskerk in Tilburg. Falicia: “Ik wilde een keer naar de kerk, alleen wist ik niet of we wel naar binnen zouden mogen. Toen zei mijn vader dat we wel een keertje naar de kerk konden gaan in de stad. Daarna zijn we er elke keer naartoe gegaan.”
Sindsdien groeide het verlangen van Falicia om zich te laten dopen. Fais: “Zij begon er ook over, dus ik vond het wel eerlijk om haar als eerste dat traject te laten volgen. Ik was er toen nog niet klaar voor, eigenlijk. Ik vond het mooi dat zij dit ging doen en dat wilde ik wel meemaken.”
De doopvoorbereiding van Falicia duurde ongeveer een jaar. “Tijdens mijn doopvoorbereiding las ik elke dag samen met de pastoor de Bijbel en spraken we daarover. Een jaar lang ging ik elke zondag mee naar de kerk. Na de Mis gingen mijn zus en ik naar de pastorie aan de overkant. We waren daar de enige minderjarigen. Maar ik vond dat wel leuk; de hele doopvoorbereiding voelde niet lang aan.
Op de dag van mijn doop was ik erg nerveus. Ik weet dat ik gedoopt ben, maar de rest ben ik eigenlijk een beetje vergeten.” Fais: “Als vader maakte ik haar doopvoorbereiding op een afstand mee. Ik bracht haar weg en haalde haar op en thuis spraken we daar wel eens over.”
Niet alleen haar vader, maar ook een groot deel van de familie was aanwezig bij haar doopsel. Fais: “De mensen die ons dierbaar zijn waren die dag aanwezig en vonden het heel mooi. Ik vind het bijzonder dat zij er zo voor durft uit te komen op haar leeftijd, ze schaamt zich er niet voor. Tijdens haar doop dacht ik: nu is zij geweest en is het mijn beurt.”
Fais en Falicia hebben een Indiase en Creoolse achtergrond. “Mijn ouders komen uit Suriname, maar hebben wel verschillende achtergronden”, zegt Fais. Hij is dan ook niet met het katholieke geloof opgegroeid: zijn moeder was hindoe en zijn vader moslim. “Heel mijn leven bewoog ik me een beetje tussen beide religies, maar nooit koos ik echt een richting. Dat kwam pas op latere leeftijd.” De meeste familieleden van Fais en Falicia zijn dan ook niet bekend met het katholieke geloof.
‘Het geloof heeft mij meer rust gebracht en het gevoel dat ik er niet meer alleen voor sta’
Falicia: “Mijn moeder vond het in het begin een beetje raar en maakte er ook wel eens grapjes over. Maar daar stopte ze mee toen ik vertelde dat ik dat niet fijn vond. Ze is zelf niet gelovig, maar vindt het wel leuk voor me.” De moeder van Fais moest in het begin ook wennen aan de keuze voor het katholieke geloof. “Ze was heel sceptisch, maar heeft zich er in de loop der tijd bij neergelegd”, legt Fais uit. “Ze is nu blij dat ik in ieder geval mijn pad heb gevonden.”
De komst van het geloof heeft heel wat teweeggebracht bij vader en dochter. “Ik ben een behoorlijk praktisch persoon”, zegt Fais. “Ik denk dat ik door mijn bekering echt meer vanuit gevoel ben gaan denken en handelen. Het heeft ook een stukje rust en kalmte gebracht. Ik maak me minder druk om dingen dan ik voorheen deed. Toen ik uiteindelijk gedoopt was, voelde dat een beetje als de finishing touch.”
Falicia: “Het geloof heeft mij meer rust gebracht en het gevoel dat ik er niet meer alleen voor sta. Eerst dacht ik dat ik alles zelf moest doen en raakte ik snel in paniek. Nu is er veel meer rust.”
Het katholicisme bracht Fais niet alleen een stukje zingeving en houvast, maar ook saamhorigheid. Er kwam een onverwachte kant van hem naar boven.
“In het begin dacht ik: meezingen, echt niet! Naarmate ik vaker kwam, begon ik toch mee te neuriën. Dat is overgegaan van fluisteren naar zingen en nu zing ik met volle borst mee. Ik merk dat ik daarin vrijer word en minder een rem heb. Binnen deze gemeenschap is veel saamhorigheid, dat is ook iets wat mij heeft verrast natuurlijk. Dat heb ik bij het hindoeïsme en de islam niet zo ervaren.”
Ondanks hun bekering zullen er altijd dingen hetzelfde blijven tussen vader en dochter. “Onze relatie is niet echt veranderd sinds onze bekering”, zegt Falicia. “We hebben eigenlijk altijd een hele goede band gehad. We praten nu wel meer over ons geloof. Maar voor de rest is het altijd goed geweest tussen ons.”
Fais: “Falicia is natuurlijk een jaar eerder gedoopt dan ik. Toen plaagde ze me een beetje tijdens de Eucharistie en zei ze: ‘Jij mag nog niet.’ Een maand voor mijn bekering zei ik: ‘Ja, over een maand mag ik ook.’ Dat zal me wel bijblijven, de grapjes die we daarover maakten.”
