Pastoor Pawel Nowak heeft al vaker zijn uithoudingsvermogen ingezet voor het goede doel. Zijn grootste project tot nu toe: in drie dagen naar de paus fietsen voor kinderen met kanker. Het is hem gelukt, al moest hij onderweg een kleine omweg maken.
“Helaas had ik geen tijd om me te scheren.” Pawel Nowak grijnst ondeugend in de avondzon van Rome, zijn handen rustend op zijn roze Colnago-racefiets. De tengere priester had inderdaad geen tijd voor uiterlijke verzorging, want sinds zaterdagochtend zat hij vrijwel onafgebroken op de fiets.
Zijn doel: van het bisdom Hildesheim naar de paus fietsen in 72 uur, en onderweg geld inzamelen voor het kinderhospice Löwenherz in Syke, nabij Bremen. De priester komt oorspronkelijk uit het Poolse Tarnow en werkt sinds 2014 in het Duitse bisdom.
Op dinsdagavond staat de 39-jarige in een lichtblauw wielershirt en zwarte broek op het Sint-Pietersplein. Zijn neus is licht verbrand, maar hij straalt: missie geslaagd, ondanks enkele concessies. “De laatste honderd kilometer heb ik in de auto afgelegd”, geeft hij toe. Families uit zijn parochie in Bremen vergezelden hem met volgwagens.
Op dinsdagmiddag moest hij een beslissing nemen. “Ik kreeg spontaan de kans om woensdag persoonlijk aan paus Leo XIV voorgesteld te worden tijdens de algemene audiëntie. Maar dat kon alleen als ik de toegangskaart diezelfde dag nog zelf zou ophalen. Op de fiets had ik dat nooit gered.”
Uiteindelijk haalde hij zijn doen niet in de beoogde 72 uur en voltooide hij de route niet volledig op de fiets. “Maar de kans om de groeten van de kinderen aan de paus over te brengen gaf voor mij de doorslag.” En dat bleek de juiste keuze.
Ik deed dit niet voor mijn plezier, maar om zieke kinderen te helpen.
Inmiddels gekleed in een donker jasje met witte priesterboord mocht Nowak zelfs een selfie maken met Leo XIV, terwijl de paus de envelop vasthoudt met een groot, rood hart erop. “Onbetaalbaar”, aldus de priester. Het vormde de bekroning op 1.600 zware fietskilometers.
De grootste uitdaging van de tocht? Het weer, blikt hij terug. Er viel aanhoudende regen op de klim naar de Fernpas tussen Beieren en Oostenrijk, er was kou en duisternis bij de Brennerpas, en vervolgens ervoer hij verstikkende temperaturen boven de dertig graden in Italië.
Toch waren er ook veel hartverwarmende momenten. “Een man die Martin heet, zag een tv-reportage over mijn missie en fietste zestig kilometer met me mee in de regen.” Tijdens een omweg naar Bologna trof het team een bemoedigend briefje op hun geparkeerde auto van mensen die hen hadden herkend. “En aan het Gardameer ontmoette ik een wielrenner uit Hildesheim die over de tocht in de krant had gelezen en me dertig kilometer vergezelde.”
Al die positieve ontmoetingen deden hem de onaangename ervaringen snel vergeten, zoals wilde zwijnen die hij ‘s nachts in de Apennijnen tegenkwam, of een lekke band bij Garmisch. Vanaf dat moment stapte hij tijdelijk over op een zilvergrijze fiets van titanium en carbon.
In Rome reed hij weer op zijn geliefde roze Colnago, exact hetzelfde model waarop profrenner Tadej Pogačar in 2024 de Giro d’Italia won. De sportieve priester was verheugd dat paus Leo in juni de Giro-renners ontving in het Vaticaan en een roze leiderstrui kreeg aangeboden. “Het is een geweldige ervaring om dezelfde route als de profs te rijden, en dan ook nog op zo’n bijzondere fiets.”
Bijzondere hulp kreeg hij ook van boven: onderweg was hij voortdurend in gesprek met God, al was er deze dagen geen tijd om te bidden of een Mis bij te wonen. “Ik zie het niet als een zware zonde dat ik geen eucharistie heb gevierd of zelfs maar naar de zondagsmis ben geweest”, zegt Nowak, die zichzelf de absolutie gunt. “Ik deed dit niet voor mijn plezier, maar om zieke kinderen te helpen.”
Op zijn Facebookpagina was op dinsdag al meer dan 7.000 euro ingezameld voor het kinderhospice, en de actie loopt nog door. Voordat hij terugkeert naar Noord-Duitsland, wacht Nowak nog een nieuw avontuur: “Voor het eerst in mijn leven doe ik mee aan een echte race – en dan meteen een wereldkampioenschap.”
Maandag starten in het Oostenrijkse Sankt Georgen am Attersee de Ultra Cycling World Championships: 2.200 kilometer, 30.000 hoogtemeters, maar dit keer gespreid over zeven dagen. “En wie weet…”, zegt hij glimlachend, “misschien beantwoordt de paus de brieven van de kinderen ooit nog persoonlijk.”
