De Peruaans-Amerikaanse Franco Aurelio (24) wijdt zijn Instagramaccount met ruim 100.000 volgers voornamelijk aan één ding: het begrijpelijk maken van de aspecten van het katholicisme die voor sommigen moeilijker behapbaar zijn. Zijn doelgroep is zijn eigen generatie.
Op zijn Instagramvideo’s is hij recht voor zijn raap en niet bang voor tegengas. Een-op-een is Franco een zachtaardige, bescheiden jongen die niet stopt met praten als hij eenmaal op dreef is. “Ik ben heel uitgesproken”, geeft hij lachend toe. “Dat directe zit in mijn karakter, maar ik doe mijn best om toegankelijk en nederig te blijven als ik spreek.”
Zijn slaapkamer is ook zijn studio: een laptop en een microfoon is alles wat hij nodig heeft voor zijn video’s en muziek. Die video’s bereiken dagelijks duizenden jongeren via sociale media. Als hij niet bezig is met het opnemen of bewerken van zijn content, is hij in de sportschool of aan het dansen met vrienden.
Franco’s ouders komen uit Peru, maar zelf is hij geboren en getogen in de VS. Hoewel hij katholiek is opgevoed, speelde het geloof in zijn jeugd slechts een oppervlakkige rol. Als puber voelde hij zich niet geroepen om zijn geloof te verdiepen. “Er was niemand die me dingen uitlegde of met onderbouwingen kwam. Toen liet ik het maar voor wat het was.”
Christen zijn vormde dus geen onderdeel van Franco’s identiteit als kind, maar in zijn late tienerjaren ontstond er toch een verlangen naar meer diepgang.
Dit bericht op Instagram bekijken
“Ik had bij mijn bijbaantje bij de McDonald’s een collega die mijn interesse wekte voor de islam, maar ik nam het niet serieus genoeg om me daarin te verdiepen. Vervolgens kwam ik terecht bij de new age-beweging. Daarna werd ik een antikatholieke protestant. Ik heb zo veel geloofsovertuigingen onderzocht, daar zou ik wel twee uur over door kunnen gaan.”
Uiteindelijk bood de katholieke Kerk Franco voldoende antwoorden om de sprong in het diepe te wagen. “Sommige atheïsten beweren dat ze eerst al hun vragen beantwoord willen hebben en dan pas een stap van geloof kunnen zetten, maar dat is geen geloof. Je krijgt nooit antwoord op al je vragen.”
“Je moet beginnen bij die dingen die onontkoombaar waar zijn. Ik besefte dat het katholicisme die onvermijdelijke waarheden bezat, ook al had ik nog veel vragen.”
Wat trok Franco uiteindelijk over de streep? Eén van die dingen was het sacrament van Boete en Verzoening, waar hij veel uit ontving. Daarnaast vond hij de combinatie van geloof én werken veel logischer dan de protestantse nadruk op geloof alleen als voorwaarde voor redding.
“Je kunt niet zeggen dat je van iemand houdt en vervolgens je liefde niet tonen met daden. Natuurlijk is redding een genade, maar als je beweert dat je van God houdt, horen daar ook acties bij die van je geloof getuigen.”
Toen Franco net tot geloof was gekomen, ging hij alleen naar de Tridentijnse Mis en controleerde hij waakzaam of mensen wel correct ter Communie gingen. Al snel realiseerde hij zich dat zulke gewoontes, hoewel vaak als ‘traditioneel’ bestempeld, dat niet per se zijn.
Geloof vraagt om daden. Je kunt niet zeggen dat je van iemand houdt en vervolgens je liefde niet tonen.
“Gehoorzaamheid aan het Vaticaan, dát is pas traditioneel”, zegt hij met zijn kenmerkende overtuigingskracht. Dat niet alle katholieken het daarmee eens zijn, realiseert hij zich maar al te goed.
Franco is sowieso verbazend goed op de hoogte van wat er allemaal speelt in de internationale katholieke gemeenschap, wat een van de redenen lijkt te zijn dat zijn filmpjes zoveel weerklank vinden.
Franco’s bekering vond zo’n drie jaar geleden plaats. Hoe is hij in zo’n korte tijd van scepticus tot nota bene een katholieke influencer uitgegroeid?
Franco is ook artiest: zijn muziek bleek de springplank te zijn naar een snel groeiend aantal volgers. “Ik had al een vrij groot bereik door mijn muziek en was handig in zelfpromotie. Ik begon die vaardigheden in te zetten voor katholieke content. Dat verspreidde zich al snel via andere pagina’s.”
Veel christenen zijn pessimistisch als het gaat om sociale media en de gevolgen ervan. Franco begrijpt dat, want het is makkelijk om online populair te worden als je zondige of provocerende inhoud promoot.
“Zonde is een verdraaiing van de oorspronkelijke schoonheid van dingen. Dat zie je goed terug op sociale media: video’s met een immorele inhoud gaan sneller viraal. Ze zijn makkelijk consumeerbaar. Dat betekent niet dat goede, katholieke content dat niet kan. Met Gods genade kan ook dat veel mensen bereiken.”
Franco maakt zijn video’s relevant door eerst te bedenken wat hij zelf interessant zou vinden. “Ik vind dat er veel saaie filmpjes rondgaan op Instagram”, zegt hij onomwonden. “Ik maak graag video’s die op filosofisch en theologisch gebied boeiend zijn. Tegelijkertijd moeten ze toegankelijk genoeg zijn om volgers aan te trekken.”
Onderwerpen die al veel besproken worden door andere influencers mijdt hij bewust. “Ik ga niet de zoveelste video maken over de transgenderideologie.” Authenticiteit staat dus voorop, maar “uiteindelijk is het mijn doel om de kijker met elk filmpje dichter bij het katholieke geloof te brengen. Al is het maar een klein beetje”.
Volgens Franco lopen jonge katholieken vandaag tegen veel uitdagingen aan. “Er gaan een heleboel antikatholieke ideeën rond. Jonge katholieken zijn daar ook vatbaar voor, vooral als ze geen stabiel gebedsleven hebben.”
Het comfort waarin wij leven maakt ons geestelijk lui. We denken: alles is toch prima zoals het is, waarom zou ik iets veranderen?
Het wordt met name moeilijk voor jongeren die optrekken met leeftijdsgenoten die wel meegaan in die antikatholieke idealen. “Ik zeg niet dat je niet met die mensen om moet gaan, maar je wordt wel gevormd door je omgeving. Slecht gezelschap kan helaas ook voor verderf zorgen in je eigen hart. Je moet je daarin laten leiden door de Heilige Geest.”
Ook spirituele lauwheid is volgens Franco een van de grootste problemen waar wij in onze tijd en cultuur mee te maken hebben. “Ik denk dat het comfort waarin wij als westerlingen leven ons het idee geeft dat spirituele uitdagingen niet belangrijk zijn.
Als je een rustig leven leidt waarin veel dingen van een leien dakje gaan, beoordeel je je leven naar je eigen standaarden, in plaats van je af te vragen wat God voor je in gedachten heeft. Je denkt: ach, alles is toch prima zoals het is, waarom zou ik iets veranderen?”
Franco heeft genoeg ideeën over hoe Nederlandse parochies kunnen investeren in jongeren. “Een vriend nam me eens mee naar een bijeenkomst van zijn parochie. Er was eten, je kon mensen ontmoeten en er was een spreker. Ze organiseerden iedere week zo’n avond voor scholieren en studenten. Je mocht meenemen wie je wilde. Het was geweldig!”
Vooral jongeren tussen de 18 en 30 jaar moeten volgens Franco mogelijkheden krijgen om samen te kunnen komen. Als je als parochie kunt voorzien in zulke gastvrije en laagdrempelige bijeenkomsten, komen daar in zijn ervaring zeker mensen op af.
“De Mis was voor mij nooit een plek waar ik naartoe ging om vrienden te maken. Dat is het moment om Christus te ontmoeten. Daarom moet je zorgen voor aparte evenementen met de nadruk op ontmoeting en sociaal contact. Dat is volgens mij de sleutel tot succes.”
