Met niet meer dan een smartphone en een Instagramaccount verzamelden de Libanese tweelingbroers Charbel en Giovanni Lteif (20) binnen een jaar ruim 800.000 volgers met hun platform Eastern Christians.
De Maronitische broers uit Libanon bouwden hun christelijke socialmediaplatform in slechts één jaar tijd uit tot een heus wereldwijd netwerk op meerdere kanalen. Hun digitale missie leverde hen een plek op in de Zomeracademie van EWTN, de katholieke Amerikaanse radio- en televisiezender in Rome.
Het begon als een kanaal om christelijke tradities uit het Oosten te delen, maar het is inmiddels uitgegroeid tot een vertrouwde bron van bewustwording, hulp en hoop voor mensen in de regio die lijden onder de aanhoudende conflicten.
Hun recente berichtgeving over de zelfmoordaanslag in de Mar Eliaskerk in de Syrische wijk Dweila trok meer dan 30 miljoen kijkers. De broers lanceerden ook een inzamelingsactie om de families van de slachtoffers te steunen.
Tijdens het jaarlijkse feest van de heilige Jakobus in Fatqa, in het district Keserwan, keek Charbel om zich heen. Vrienden kookten hrisseh: een traditionele Libanese pap van tarwe en lamsvlees die wordt uitgedeeld tijdens heiligenfeesten. Jongeren uit de kerkelijke jeugdbeweging verkochten snoep, anderen zongen en vierden feest. De kerk stroomde vol.
“Deze tradities vind je nergens anders ter wereld”, zei Charbel toen tegen zijn broer. “Wat vind je ervan om het leven van oosterse christenen online te delen?”
Zo begon de Lteif-tweeling met het maken van Engelstalige content en deelden ze een glimp van hun erfgoed als oosterse christenen, zonder marketingplan of strategie. Ze wilden simpelweg het geloof eren waarin ze geboren waren.
Hun boodschap sloeg snel aan dankzij sterke beelden en een heldere kern: het christendom kwam niet naar het Midden-Oosten, maar het kwam ervandaan. “We hebben altijd het gevoel gehad dat dit iets was waarvoor we geboren waren”, zegt Charbel. “Maar de noodzaak werd met de tijd duidelijker, en groter.”
Met zorgvuldig gekozen beelden en persoonlijke verhalen herinneren ze de wereld eraan dat christelijke gemeenschappen nog altijd voortbestaan in de regio. Ze zijn afstammelingen van de vroege Kerk, overlevenden van vervolging en trouwe bewaarders van oude rituelen en tradities.
“Dit was geen waarheid die we ontdekten. Wij wisten het al”, vult Giovanni aan. “Maar we hebben het onthuld voor miljoenen mensen die het nog niet wisten.”
Vanuit de hele wereld kregen ze berichten, foto’s en verhalen toegestuurd. Kerken vroegen of de broers hen ook in de schijnwerpers wilden zetten. Zo ontstond een levendig netwerk van verbondenheid.
Dit bericht op Instagram bekijken
“Iedereen voelt het gewicht van christen-zijn in het Midden-Oosten, maar we voelen ook de vreugde”, zegt Giovanni. “Die band is echt.”
Hoewel ze verslag doen van regio’s vol conflict, vermijden ze doelbewust politieke commentaren of uitzichtloosheid. “Wanhoop is een toegangspoort tot zonde”, stelt Giovanni. “Daar is bij ons geen ruimte voor.”
Het project heeft de broers persoonlijk veranderd. Een jaar geleden zouden ze zich misschien wat minder serieus hebben voorgesteld. Vandaag de dag is hun identiteitsgevoel dieper, geworteld in het erfgoed dat ze meedragen en in een roeping die ze hebben ontdekt.
Door te luisteren naar hun gemeenschap en naar de vele verhalen van mensen die onvoorstelbare ontberingen hebben doorstaan, is die roeping duidelijk geworden. Sommigen hebben hun huis of dierbaren verloren. Wat onaangetast blijft, is hun geloof.
“Telkens als ik denk dat ik een spirituele diepte heb bereikt, ontmoet ik iemand die mij weer nederig maakt”, zegt Charbel. “Hun vertrouwen in Christus is ongelooflijk.”
De tweeling richt zich vooral tot jongeren. Ze dagen hen uit om doelgericht te leven, dicht bij God te blijven en de leugen af te wijzen dat ze machteloos zijn.
De meest indrukwekkende commentaren zijn volgens de broers van mensen die terugkeerden naar de Kerk of Christus voor het eerst ontmoetten via de verhalen op hun pagina. Sommige volgers reisden zelfs af naar de gemeenschappen die ze via Instagram leerden kennen.
Op de vraag of ze een nieuwe beweging zijn gestart, antwoorden Charbel en Giovanni eenvoudigweg: “Dit begon niet bij ons. Het begon tweeduizend jaar geleden.”
