In de stad waar de Vredevorst werd geboren, voelt vrede hartverscheurend ver weg, vooral voor kinderen. Zusters proberen op de Westelijke Jordaanoever daarom een haven van liefde en stabiliteit te bieden aan kinderen die niemand anders hebben.
De Poolse zuster Szczepana Hrehorowicz van de Zusters van Sint-Elisabeth is voor deze kinderen al jarenlang een moeder, een verpleegster, een lerares en – misschien wel het belangrijkste – iemand die met liefde naar hen kijkt.
“Ik kwam in februari 2014 naar het ‘Huis van de Vrede’ in Bethlehem”, vertelt zuster Szczepana. “Daarvoor werkte ik op de Olijfberg in Jeruzalem, waar ik ook voor kinderen uit behoeftige gezinnen zorgde. Maar de situatie van Palestijnen die in de autonome regio wonen, is zonder twijfel moeilijker.”
Toen Israël in 2002 begon met de bouw van een muur om de Westelijke Jordaanoever af te scheiden, leidde dat tot nog grotere armoede en werkloosheid voor de Palestijnse gemeenschap in dat gebied. In 2010 besloten de zusters een opvanghuis te openen voor kinderen uit disfunctionele gezinnen of gezinnen die simpelweg te arm zijn om voor hun kinderen te zorgen.
Er worden sindsdien kinderen van alle leeftijden opgevangen, van baby’s tot tieners. De meesten zijn moslims. Ze komen uit gezinnen die vaak geteisterd worden door geweld. Sommigen zijn door hun ouders verlaten, anderen door de rechter uit huis geplaatst. Er zijn ook wezen, kinderen die al hun dierbaren tijdens de oorlog zijn kwijtgeraakt.
Voor velen van hen heeft het leven alleen maar lijden gebracht. Het tehuis is het eerste huis waar ze zich veilig voelen. En het eerste waar ze zonder angst kunnen slapen, aldus zuster Szczepana.
De kinderen hebben hier een dagelijks ritme dat voelt als een normaal thuis: gezamenlijke maaltijden, school, spelen, leren. Maar bovenal ontvangen ze er stabiliteit en liefde.
Elk kind dat lacht, knuffelt, vertrouwt – dat is voor ons een teken dat het de moeite waard is.
“Elke dag zorgen we voor 45 kinderen. We geven ze liefde, een gevoel van veiligheid en eigenwaarde. We doen er alles aan om onze pupillen zo goed mogelijk op te leiden en voor te bereiden op hun toekomst. Ze krijgen de kans om hun talenten en interesses te ontwikkelen”, vertelt zuster Szczepana.
De situatie van veel Palestijnse kinderen is vandaag de dag dramatisch. Bethlehem is een van de plaatsen die het zwaarst getroffen zijn door jaren van conflict. De scheidingsmuur is niet alleen een obstakel om te reizen, het is ook een symbool van isolement en uitzichtloosheid, benadrukken de zusters.
Kinderen die armoede en geweld hebben meegemaakt, kampen vaak met trauma’s en gevoelens van afwijzing, en raken in paniek van de zware militaire vliegtuigen die overdag richting Gaza vliegen.
Daarom leren de zusters de kinderen eerst om volwassenen weer te kunnen vertrouwen. Pas daarna kunnen ze leren praten, knuffelen en genieten.
“De kinderen die bij ons terechtkomen, zijn vaak emotioneel ernstig getraumatiseerd, hebben grote leerproblemen, zijn wantrouwend en vaak erg agressief. Er zijn ook kinderen die ’s nachts schreeuwen, in hun bed plassen… Ze zijn bang. In veel gevallen kost het tijd en grenzeloze liefde om hen te helpen zich open te stellen en vertrouwen te krijgen”, zegt zuster Szczepana.
“Het is voor ons een enorm succes – en we zijn God dankbaar – als we de transformatie zien bij de kinderen, die op een gegeven moment ons beginnen te behandelen als hun naasten, rustig doorslapen, graag spelen en leren… gewoon gelukkig zijn.”
In het tehuis helpen de zusters anderen, ongeacht afkomst of religie. “In het weeshuis wordt niet over politiek gepraat – er wordt gepraat over kinderen die gewassen, gevoed, aangekleed en aangehoord moeten worden”, benadrukt zuster Szczepena dan ook.
“Onze aanwezigheid in Bethlehem wordt zeer gewaardeerd door de bewoners. Mensen weten dat ze in ons huis niet alleen een stuk brood, medicijnen, kleding of andere materiële hulp kunnen krijgen. We proberen hun ook werkgelegenheid te bieden, zodat ze zelf wat geld kunnen verdienen. We staan ook open voor mensen met problemen en geven waar mogelijk advies en ondersteuning.”
En hoewel het vooral christenen zijn die om hulp vragen, staan ze open voor iedereen die hulp nodig heeft, aldus de zuster.
Het ‘Huis van Vrede’ kan zijn werk voornamelijk doen dankzij donaties. De zusters hebben geen commerciële activiteiten opgezet en ontvangen geen vaste financiering. De hulp komt van particulieren en religieuze gemeenschappen, ook uit hun geboorteland Polen.
Maar de behoeften zijn groter dan de middelen. Elk nieuw kind betekent een nieuw bedje, kleding, medische zorg, voeding en onderwijs. Soms moeten ze kiezen wat ze wel en niet kunnen kopen. Maar ondanks de beperkte middelen wijzen de zusters nooit een kind af.
“Wat moeten we tegen het kind zeggen? Dat we geen plek hebben? Dat is geen optie”, zegt zuster Szczepana beslist. “Elk kind dat lacht, knuffelt, vertrouwt – dat is voor ons een teken dat het de moeite waard is. Het is een grote vreugde en motivatie om door te gaan, ondanks de moeilijkheden.”
Bron: OSV News. Dit artikel kwam tot stand met steun van het Instituut voor Huwelijk, Gezin en Opvoeding (IHGO).
