Redacteur Nieuwe Media
Marcel en Lydia Zimmer schrijven al 35 jaar liederen die klinken in kerken door heel Nederland en inmiddels ook in katholieke parochies. Hun missie? Het geloof doorgeven aan kinderen op een manier die zij begrijpen.
Ze zijn 35 jaar getrouwd, hebben drie volwassen kinderen en zingen elk weekend als duo ergens in een kerk of school over God. Jaren geleden maakten Marcel en Lydia Zimmer een bewuste keuze: ze hielden op met concerten en worshipavonden voor volwassenen en richtten zich volledig op kinderen en gezinnen.
“Voor volwassenen is er gewoon al heel veel aanbod”, legt Lydia uit. “Ons hart gaat uit naar kinderen, om het geloof op een vrolijke, ontspannen manier mee te geven.” Doordeweeks geven ze ook schoolconcerten en verzorgen ze kerst-, paas- en pinkstervieringen op scholen.
Marcel studeerde af als drummer aan het conservatorium en werkte jarenlang als sessiemuzikant. Hij speelde voor de EO en maakte muziek voor kinderprogramma’s op televisie. Lydia rolde via hun huwelijk de muziek in. “Dat ik nu via muziek kinderen iets mag leren en het geloof kan meegeven, vind ik heel waardevol.”
‘Mensen denken dat kinderliedjes schrijven simpel is, maar het is juist moeilijker dan liederen voor volwassenen’
Wie denkt dat kinderliedjes schrijven makkelijk is, heeft het mis. Marcel legt uit waarom: “Het zit hem niet zozeer in de muziek zelf. Kinderen vinden ook volwassen muziek leuk. Het is het taalgebruik. Je moet in de belevingswereld van kinderen verplaatsen en woorden gebruiken die zij zelf ook gebruiken.”
Lydia vult aan: “Mensen denken dat het simpel is, maar het is juist moeilijker dan liederen voor volwassenen schrijven. Je moet het goed uitleggen zodat kinderen het begrijpen, en tegelijk mag het niet kinderachtig worden. Dat is de balans.” Veel van hun liedjes zijn bijbelteksten in spreektaal. “En soms is het refrein letterlijk de bijbeltekst en leggen de coupletten uit wat het betekent in ons geloofsleven.”
Dat zij als protestants-evangelisch duo actief zijn in de katholieke Kerk is niet vanzelfsprekend, maar voor Marcel en Lydia voelde het als een logische stap. “Ruim vier jaar geleden hebben we tijdens een retraite aan God gevraagd waar we nog iets mochten betekenen”, vertelt Lydia.
“We kregen allebei het zuiden van ons land op ons hart, om ook daar met onze muziek het Evangelie te brengen. Een paar dagen later kregen we een telefoontje van een parochiaan uit Den Bosch met de vraag of wij iets met onze muziek wilden doen. Dat zagen we als een mooie bevestiging van ons gebed.”
Via dat eerste contact groeiden de relaties. Twee jaar lang werkten ze mee aan familievieringen in Uden, hielpen ze een kinderkoor opzetten en schreven ze liederen specifiek voor de katholieke liturgie: een Kyrie, een Lam Gods en een Weesgegroet. Van dat laatste lied kreeg Marcel de bestaande melodie toegestuurd, maar hij kon er geen chocola van maken.
Dus vroeg hij de pastoor: “Mag ik daar zelf een lied van maken? De tekst houd ik hetzelfde, maar zingbaarder.” Zo werd het Marialied een mix van traditionele tekstinhoud en de toegankelijkheid van een opwekkingslied. “De pastoor vond het prima ‘zolang het Onze-Lieve-Heer maar niet tekort doet’. Ik vond dat zo mooi.”
Dat hun liederen al in de katholieke Kerk werden gezongen vóór ze er zelf voet hadden gezet, vond het duo wel bijzonder. Maar “muziek is grenzeloos en gaat over kerkmuren heen. Toen we bij het familiepastoraat kwamen, dachten we dat we daar helemaal onbekend zouden zijn. Maar zij zeiden: ‘We zingen jullie liedjes al lang, hoor.’ Dat hadden we niet verwacht.”
Wie kinderen het geloof wil meegeven, stuit steeds vaker op een wereld die er geen vanzelfsprekendheid meer in ziet. Bij schoolconcerten in Rosmalen vernamen Marcel en Lydia dat sommige kinderen zelfs het kerstverhaal niet kenden. “Ook op protestants-christelijke basisscholen gaan soms nog maar één of twee kinderen per klas naar de kerk. Dat maakt een school ook een missionaire plek.”
Marcel is helder over wat kinderen nodig hebben om een levend geloof te ervaren: “Ouders die dat zelf beleven en belijden. Dat kinderen zien dat het meer is dan een mooie traditie, maar echt een persoonlijke relatie. Ouders die thuis bijbelverhalen meegeven en gewoontes aanleren, zoals bidden voor het eten en dankbaarheid tonen.
Kinderen meenemen naar de kerk, naar vieringen en kinderwoorddiensten, op een moderne, eigentijdse manier. Traditie omwille van de traditie draagt de Heilige Geest niet vanzelf.” Lydia voegt toe: “Als je het tastbaar maakt – wat heb jij eraan in je leven? Hoe kan het jou helpen? – dan wordt het concreter dan alleen een verhaal.”
Muziek speelt daarin een grote rol. Soms horen ze pas jaren later wat een lied voor een kind betekend heeft. Zo vertelde een tiener het duo eens dat hij op de basisschool gepest werd, en dat een bepaald lied van het echtpaar hem hielp dat te doorstaan. Ook uit hun eigen pijn is ooit muziek ontstaan.
“Onze eerste zwangerschap liep niet goed af. Dat gaf veel verdriet. We schreven toen een lied om een stukje van dat verdriet een plek te geven.” Later hoorden ze dat dat lied ook anderen heeft geholpen in hun situatie. “Iets wat uit pijn en verdriet is ontstaan kan tot zegen worden voor iemand anders. Het is heel mooi hoe God zo door muziek heen werkt.”
Maar hoe houd het echtpaar het vol om zolang met elkaar te werken en te leven? Marcel geeft aan dat het organisch gegroeid is. Toen hij fulltime muzikant was en Lydia nog lesgaf, zagen ze elkaar amper. “Dan kwam ik ’s nachts thuis en sliep zij al. En ’s ochtends vertrok zij vroeg, terwijl ik nog sliep. Dat werkte gewoon niet.”
Lydia deed steeds meer mee. Er ontstond een fijne taakverdeling: zij is meer van de planning en organisatie, hij meer van de muziek en techniek. “Het blijft wel een uitdaging om werk en privé te scheiden, want je zit altijd samen. Je moet echt bewust momenten vrijhouden.” Maar er zijn ook voordelen: “’s Avonds hoef ik niet meer uit te leggen hoe mijn werkdag was. Dat weten we al van elkaar.”
Momenteel zijn ze bezig met een jubileumtour voor kinderen, want dit jaar vieren ze hun 35-jarig liedschrijversjubileum. Dat hun eerste lied, Onze Vader, inmiddels 35 jaar oud is en nog steeds gezongen wordt in protestantse en katholieke kerken zegt iets over de tijdloosheid van een goede melodie gekoppeld aan een levende boodschap.
“Liederen die ik schreef werden al snel opgepikt door Opwekking [de organisatie achter de jaarlijkse pinksterconferentie, red.]”, vertelt Marcel. “Later vroeg ook het bisdom Haarlem of een lied in hun bundel mocht worden opgenomen. Dat waren bevestigingen: dit is blijkbaar wat ik mag doen in het leven.”
Dit artikel kwam tot stand met steun van het Instituut voor Huwelijk, Gezin en Opvoeding (IHGO). Zie ook kn.nl/gezin.
