Missionaris Bob McCahill heeft zijn hart verpand aan kinderen met een beperking in Bangladesh. Hoewel hij al 88 jaar is, fietst hij elke dag meer dan twintig kilometer om deze kinderen te helpen.
Als missionaris van de gemeenschap Maryknoll werkt priester Robert Terrence McCahill inmiddels al vijftig jaar in Bangladesh. Al die jaren zorgt hij voor arme mensen met een beperking in het Zuid-Aziatische land. In die vijf decennia bezocht McCahill dertien van de in totaal 64 districten van de overwegend islamitische natie, waarbij hij telkens drie jaar in elk district verbleef om de mensen daar te dienen.
Eind november verliet hij na drie jaar Srinagar in het district Munshiganj, nabij de hoofdstad Dhaka. Op het moment dat we hem spreken weet hij nog niet waar hij hierna naartoe zal gaan, maar daar schrikt hij niet voor terug.
“Net zoals Jezus niet aan één plaats gebonden was en gevraagd werd het woord van God te verspreiden, denk ik dat ik rondreis en mensen van alle religies bereik met liefde en door hard te werken”, vertelt hij.
McCahill, in 1937 geboren in de Amerikaanse staat Iowa, werd in 1964 tot priester gewijd. Datzelfde jaar nog werd hij uitgezonden naar de Filipijnen. In 1975 kwamen hij en vier andere priesters op uitnodiging van de aartsbisschop van Dhaka naar het land. Nadat hij een jaar Bengali had geleerd, was zijn eerste werkplek in het noordelijke district Tangail, waar hij negen jaar werkte.
In Bangladesh staat hij bekend als ‘Bob Bhai’, Broeder Bob. McCahill kreeg die naam van een moslimvriend die dacht dat zijn geloofsgenoten moeite zouden hebben met het uitspreken van zijn volledige naam. In de dorpen waar hij werkt, is hij nog steeds onder die naam bekend.
Een van de mensen die hem zo aanspreekt is Abdul Mannan Khan (45). Hij is dankbaar voor de hulp die broeder Bob aan zijn vijftienjarige zoon Abu Mosa heeft gegeven. “Mijn zoon heeft sinds zijn geboorte een beperking. Hij kan niet lopen of spreken. Ik heb vele artsen geraadpleegd, maar zonder resultaat. Bob Bhai komt vaak naar mijn huis, lacht en grapt met mijn zoon. Nu kan Abu Mosa dankzij hem gratis in het ziekenhuis behandeld worden.”
Abu Mosa is het enige kind in het gezin, en zijn ouders zorgen toegewijd voor hem. Maar volgens de familie kan niemand in hun omgeving met deze jongen opschieten zoals McCahill dat kan. “Niet alles is mogelijk met alleen geld; veel grote dingen zijn enkel mogelijk met het geven van liefde, zoals Bob Bhai doet”, aldus Khan.
‘De 88-jarige priester zegt dat hij zal blijven dienen zolang hij kan lopen’
McCahill fietst elke dag minstens 20 tot 25 kilometer om afgelegen dorpen aan te doen, kinderen met een beperking te bezoeken en ze zo nodig naar verschillende ziekenhuizen te brengen voor behandeling.
“Bob Bhai komt ’s ochtends vroeg op zijn fiets bij ons huis aan”, vertelt de 83-jarige Farman. Zijn achtjarige kleinzoon Rakibul kreeg een jaar na zijn geboorte een beperking en kan niet lopen of spreken. Zijn moeder is hertrouwd en naar elders vertrokken, en zijn vader zorgt niet langer voor hem.
Daarom woont Rakibul bij zijn grootvader. Hij werd al op verschillende plaatsen behandeld, vertelt Farman, maar dankzij broeder Bob krijgt hij nu gratis de juiste zorg. “Nu zit hij op het pad van enige verbetering”, vertelt Farman.
McCahill werkte in zijn jonge jaren als krantenbezorger, schoonmaker en later als vrachtwagenchauffeur. Hij vertelt dat hij als chauffeur door God gered werd van een ernstig ongeluk. De remmen van zijn vrachtwagen begaven het, en aanvankelijk dacht hij dat hij uit het voertuig zou moeten springen, maar hij overleefde het op wonderbaarlijke wijze. “Na dat ongeluk besloot ik zonder enige aarzeling dat ik priester en missionaris zou worden”, vertelt McCahill.
Al sinds zijn jeugd heeft hij een grote passie voor fietsen. Toen hij naar Bangladesh kwam, waren de wegen niet goed ontwikkeld. Daarom koos hij voor de fiets als vervoermiddel, omdat hij zo wel overal kon komen. “Maar de belangrijkste reden is eenvoud. Fietsen is het vervoermiddel van arme mensen”, legt hij uit. “Tegelijkertijd houdt fietsen het lichaam gezond, en dus fiets ik.”
Hij heeft geen grote moeilijkheden ondervonden in het land, ondanks dat ongeveer 90 procent van de bevolking moslim is en minder dan 1 procent christen. “In het begin is er wantrouwen – dat verwacht je. In het tweede jaar groeit het vertrouwen onder steeds meer mensen. En in het derde jaar ontstaat er genegenheid”, legt hij uit. Daarom wisselt broeder Bob elke drie jaar van district. Hij geniet er ook van telkens weer nieuwe gebieden te ontdekken en nieuwe mensen te ontmoeten.
En al heeft er inmiddels vijftig jaar opzitten in Bangladesh, de 88-jarige McCahill zegt dat hij zal blijven dienen zolang hij kan lopen. “Zo wil ik leven, en wanneer ik sterf, wil ik in dit land begraven worden.” (Vert./bew.: Susanne Kurstjens)
