Eindredacteur
Hij was al hoogleraar aan de KU Leuven, maar sinds 11 januari mag hij zich ook priester noemen. Wouter Druwé (34) kijkt uit naar het priester-professorschap: “Door mijn aanwezigheid als priester hoop ik de vreugde van het Evangelie die mij drijft te tonen.”
“Heel indrukwekkend, heel mooi en heel bijzonder.” Zo vat Wouter Druwé de elfde januari samen. Op die dag werd hij door bisschop Johan Bonny in de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal in Antwerpen tot priester gewijd.
Dat gebeurde in de aanwezigheid van vrienden, familie en ook heel wat collega’s van de KU Leuven, waar hij hoofddocent Romeins recht en rechtsgeschiedenis is – én blijft, want hij gaat het priesterschap met zijn werk aan de universiteit combineren. Daarvoor heeft hij speciale toestemming gekregen van de bisschop.
Het idee om priester te worden stak al op jonge leeftijd de kop op en is sindsdien altijd blijven kriebelen. Druwé groeide op “in een warm katholiek gezin”, vertelt hij, en ging op jonge leeftijd wekelijks naar de kerk. Toen zijn ouders na een verhuizing wat minder kerkelijk betrokken raakten, zakte dat wat in. “Voor mij voelde dat als een gemis. Zodra ik in staat was om zelf met de fiets wat verder te reizen, ben ik iedere zondag met mijn grootmoeder naar de viering gegaan.”
Toen hij op zijn zestiende klaar was met de middelbare school overwoog hij om naar het seminarie te gaan, maar het werd toch een rechtenstudie in Leuven. “Wat daarbij meespeelde, was dat de Kerk toen een moeilijke periode doormaakte. Alle priesters die ik kende waren op leeftijd, andere jongeren kwam ik bijna nooit tegen in de kerk.”
Zodra dat mogelijk was, ging Druwé wel zijn rechtenstudie combineren met theologie, zodat hij tegelijkertijd afstudeerde als master in de rechten en als bachelor in de theologie en religiewetenschappen.
In die tijd verbleef hij voor zijn studie in het Zwitserse Fribourg, waar hij een heel andere kant van de Kerk te zien kreeg: “Daar heb ik een heel warme kerkervaring opgedaan. Ik leerde er jonge priesters kennen en een kerkelijke gemeenschap waar alle leeftijden vertegenwoordigd waren.”
Opnieuw dacht hij serieus na over het seminarie, maar toch “zwichtte” Druwé voor “de verleiding van een doctoraat”. Daarnaast begon hij vormselcatechese te geven en werd hij lid van een parochieteam. “Ik dacht: als ik dat op me neem, zal de wens om priester te worden misschien afnemen.” Maar aan het eind van zijn doctoraat was het duidelijk: Druwés weg voerde toch onherroepelijk naar het seminarie.
Hij ging naar het seminarie Bovendonk in het Noord-Brabantse Hoeven, waar tot 2023 priester- en diakenopleidingen voor deeltijdstudenten werden aangeboden. Daar heeft hij ook wat van de Nederlandse Kerk meegekregen:
“Die is heel divers, en kent net als de Vlaamse Kerk ook heel wat moeilijkheden. Er is engagement, en toch ook soms wat verdeeldheid. Maar ondanks die verdeeldheid heb ik wel bij iedereen die ik daar heb ontmoet de liefde voor de Kerk ontdekt. Maar het is een kleine, kwetsbare Kerk, zoals dat ook in Vlaanderen het geval is.”
‘Zodra ik in staat was om zelf met de fiets wat verder te reizen, ben ik iedere zondag met mijn grootmoeder naar de viering gegaan’
Begin dit jaar was het dan zover: Druwé werd tot priester gewijd. Als voorbereiding ging hij onder meer op retraite in de abdij van Westmalle, niet ver van Antwerpen. “Daar had ik de liturgie van de priesterwijding opgedeeld in blokjes. Elk dagdeel heb ik gemediteerd op een stukje van die liturgie, waardoor ik goed wist wat mij te wachten stond en waardoor ik het moment van mijn wijding ook heel bewust heb kunnen beleven.”
Druwé heeft lang naar zijn wijding toegewerkt, maar “toch voelt het niet als een einde, als een bekroning”, legt hij uit. “Het is eerder het begin van een nieuwe opdracht, een nieuwe bediening. Het is het begin van een nieuwe manier van in de Kerk actief zijn”.
Druwé gaat niet aan de slag in een parochie: ook als priester blijft zijn primaire taak zijn werk aan de universiteit. “Ik blijf onderwijs geven, onderzoek doen en aan het beleid van onze universiteit meewerken. Natuurlijk gaat nu mijn pastorale aanwezigheid meer een rol spelen. Zo wil ik beschikbaar zijn voor pastorale gesprekken en zal ik uiteraard in de universitaire context of in de Leuvense studentencontext in vieringen voorgaan.”
In het weekend, wanneer er op de universiteit niet veel te beleven is, wil hij in verschillende parochies in het bisdom Antwerpen vieringen celebreren. Flexibiliteit is daarbij het sleutelwoord: “Als ik te veel in één parochie zou komen, ontstaat er een soort afhankelijkheid. Mensen beginnen dan te denken dat je daar de pastoor bent, terwijl dat niet het geval is. Als ik mijn universitaire opdracht serieus wil nemen, moet ik enige flexibiliteit houden, om ook open te staan voor vragen vanuit de universiteit.”
“Het is verrijkend om mensen in heel diverse contexten te leren kennen”, zegt Druwé over die combinatie. “Er zitten natuurlijk overlappen tussen de parochiewereld en de universitaire wereld. Ik ben opgegroeid in die kerkelijke gemeenschap, dat is mijn thuis. De universiteit is ook een thuis geworden.”
Wat hij daar niet gaat doen, is missioneren tijdens de lessen. “Mijn lessen gaan over het Romeins recht en rechtsgeschiedenis. Maar door mijn aanwezigheid als priester – iedereen binnen de universiteit weet wel dat ik priester ben – hoop ik toch iets van die vreugde van het Evangelie die mij drijft te tonen. En als mensen daar dan vragen over hebben, ga ik graag met ze in gesprek.”
‘Ik ga echt niet op de universiteit zeggen dat alles vanaf nu superkatholiek moet worden. Door een zorgzame aanwezigheid denk ik dat je al heel veel brengt’
Alsof twee werelden nog niet genoeg zijn, is Druwé ook actief als vrijwilliger in het gevangenispastoraat in Leuven; een wereld die hij tijdens zijn priesterstage heeft leren kennen. “Dat is een heel andere, heel indrukwekkende wereld. De gevangenis is absoluut geen aangename omgeving om in te verblijven”, legt hij uit.
België kampt al maanden met overbevolkte gevangenissen, waar mensen zelfs op de grond moeten slapen. Het land is al verschillende malen veroordeeld voor de manier waarop gevangenen er behandeld worden. “Als Kerk kunnen we daar tonen dat mensen misschien slechte dingen gedaan hebben, maar dat ze meer zijn dan dat. Ze zijn ook een geliefd persoon, een geliefd kind van God. Ik denk dat dat een belangrijke boodschap is die we als Kerk uitdragen.”
Druwé is ervan overtuigd dat zijn priesterschap een meerwaarde voor de universiteit kan zijn. “Ik heb dit jaar 1015 studenten, verspreid over de verschillende opleidingsonderdelen die ik geef. Een manier vinden om onze studenten zich geen nummer te laten voelen is een opgave waar ik zeker verder aan wil werken. Dat deed ik voordien al, maar dat wil ik nu als priester nog uitdrukkelijker naar voren brengen.”
Dat hoeft niet altijd uitgesproken te worden, vindt hij. “Ik denk dat je louter door presentie, door aanwezigheid, al heel veel toont. Ik ga echt niet op de universiteit zeggen dat alles vanaf nu superkatholiek moet worden. Door een zorgzame aanwezigheid denk ik dat je al heel veel brengt. Mensen die vragen hebben, komen vanzelf wel.”
