Gelovig of niet, veel mensen bezoeken op vakantie een kerk. Misschien is dat een teken dat we in tijden van ontkerkelijking toch op zoek blijven naar een plek om even stil te mogen staan.
Zodra ik in de buurt van Boulogne-sur-Mer ben, weet ik eigenlijk al dat ik weer even naar de kathedraal ga. Het is geen afspraak die ik met iemand heb gemaakt. Niemand verwacht mij daar. Toch voelt het alsof iets me erheen trekt. Misschien is het de rust, de geschiedenis of iets wat ik zelf niet goed onder woorden kan brengen.
Buiten bruist de stad van het leven. Op de terrassen wordt gelachen, kinderen rennen achter elkaar aan en toeristen lopen met een plattegrond in hun hand door de smalle straatjes. Ook ik geniet van mijn vakantie, maar toch loop ik door naar die grote houten deur.
Zodra ik die openduw, lijkt het alsof ik een andere wereld binnenstap. De warmte blijft achter me en de koelte van de kathedraal komt me tegemoet. Het geroezemoes van buiten verdwijnt en ineens hoor ik alleen nog mijn eigen voetstappen op de stenen vloer.
Ik ben er nooit alleen. Er lopen altijd mensen rond. Jonge stellen, gezinnen, ouderen en toeristen uit alle landen. Ze maken een foto, steken een kaarsje aan of gaan gewoon even zitten zonder iets te zeggen. Wat mij opvalt, is dat bijna iedereen vanzelf zachter gaat praten. Niemand vraagt erom, maar het gebeurt gewoon. Alsof we allemaal voelen dat dit een bijzondere plek is.
Als het alleen om mooie stenen ging, zouden we net zo lang blijven staan in een oud stadhuis of een historisch station
Je hoort vaak dat de kerken leeglopen en dat geloof voor veel mensen steeds minder belangrijk wordt. Misschien is dat ook zo, want de cijfers laten dat zien. Toch vraag ik mij af of dat het hele verhaal is. Want waarom lopen zoveel mensen tijdens hun vakantie een kerk binnen? Niemand verplicht hen. Er staat geen bordje dat zegt dat je naar binnen moet en toch doen we het massaal.
Natuurlijk zijn deze gebouwen prachtig om te zien. Ze vertellen iets over onze geschiedenis en over de mensen die ze eeuwen geleden hebben gebouwd. Maar ik geloof dat er meer is. Als het alleen om mooie stenen ging, zouden we net zo lang blijven staan in een oud stadhuis of een historisch station.
Misschien zijn we allemaal, bewust of onbewust, op zoek naar een plek waar we even stil mogen worden. Een plek waar de telefoon niet belangrijk is, waar niemand iets van ons verwacht en waar we een paar minuten alleen kunnen zijn met onze gedachten.
Misschien is dat wel de reden waarom ik iedere keer weer terugkeer naar de kathedraal van Boulogne-sur-Mer. Ik hoef daar niets te doen. Ik hoef er niets te bewijzen. Ik ga gewoon even zitten en laat de stilte haar werk doen. Als ik daarna weer naar buiten loop, is er niets veranderd. De terrassen zitten nog steeds vol en de stad bruist als daarvoor. Toch neem ik iedere keer iets mee naar huis. Geen souvenir of foto, maar een gevoel van rust dat je nergens kunt kopen.
Misschien lopen de kerken op zondag minder vol dan vroeger. Maar als ik zie hoeveel mensen op vakantie toch even een kerk binnenlopen, vraag ik mij af of het verlangen naar geloof, stilte of iets dat groter is dan wijzelf ooit echt is verdwenen. Misschien heeft het alleen een andere manier gevonden om zich te laten zien.
Sytze Fennema werkt in het NT2-onderwijs.
