Voormalig diaken van het Katholiek Dovenpastoraat
In het Evangelie geeft Jezus de farizeeën er vaak flink van langs. Het lijkt soms wel een scheldpartij. Aha, lijken sommigen te denken: als Jezus zich zo mag laten gaan, dan mogen wij het ook. Ook binnen de Kerk leeft dat misplaatste idee.
In het begin van zijn openbare leven had Jezus hoge verwachtingen van de farizeeën. Zij behoorden in zijn tijd tot de groeperingen die zich het krachtigst inzetten om de Joodse godsdienst in praktijk te brengen. Zij wilden dat elke minste activiteit uiting zou zijn van hun verlangen te leven vanuit het verbond tussen God en zijn volk.
Zij wilden dat heel hun dagelijks leven als het ware een liturgie werd, een dagelijkse levenswandel die minstens even belangrijk was als de eredienst in de synagogen. De kritiek van Jezus was dat velen van hen zo gefocust raakten op details dat ze de kern van de zaak over het hoofd zagen.
Dat is waar Jezus tegen protesteert met een heftigheid die niet ongewoon is bij discussies tussen Joden, discussies tussen broers: je kunt wel allerlei regels bedenken en verfijnen, maar als je vergeet waar het om gaat, dan wordt het allemaal lege buitenkant. Jezus hamert erop dat die buitenkant nietszeggend wordt als die niet voortkomt uit een diepe bekering van het hart.
Vanuit die diepe bekering van ons hart, tot liefde voor God en de naaste, dienstbaarheid en rechtvaardigheid, is het verlangen van de farizeeën om van het dagelijks leven een liturgie te maken juist prachtig en waardevol. Elke activiteit – een maaltijd bereiden, je rijgedrag op de weg, je omgang met winkelpersoneel – moet misschien wel aan bepaalde regels voldoen, maar is vooral een gelegenheid om God en je naaste te dienen.
Zo blijft ons katholiek geloof niet beperkt tot kerkvieringen en momenten van gebed. Katholiek zijn is niet alleen bidden, naar de Mis gaan en geloven in de leer van de Kerk. Katholiek zijn is ook voor je gezin koken om tijdens de maaltijd lief en leed te delen. Het is ook rekening houden met een stuntelende automobilist en niet meteen beginnen te toeteren.
'Katholiek zijn is ook goed omgaan met mensen met een totaal andere mening. Helaas zijn er in onze Kerk mensen die zelfs onze kerkelijke leiders voor rotte vis uitmaken'
Katholiek zijn is ook goed omgaan met mensen met een totaal andere mening. Helaas zijn er in onze Kerk mensen die zelfs onze kerkelijke leiders voor rotte vis uitmaken. Er zijn mensen die heel scherpe kritiek uitten op de vorige paus: hij was lomp, een ongeleid projectiel, had nog nooit een theologieboek gelezen, was een ramp voor de Kerk en hield er ketterse opvattingen op na.
Toen er tijdens de coronalockdowns geen vieringen waren in de kerk, keek ik dagelijks via YouTube naar de Mis die de paus opdroeg in de kapel van Casa Santa Marta. Een eenvoudige Mis als door een dorpspastoor, maar in elke Mis was er een prachtig preekje, echte pareltjes, en daarbij hamerde hij steeds op de bekering van het hart en onderscheiding door de Heilige Geest.
Hij nodigde de mensen uit om zich niet verschansen in het eigen gelijk, maar zich voor Gods aangezicht te plaatsen en om onderscheiding door de Heilige Geest te vragen. Als we ons verschansen in ons eigen gelijk, lijken we op die mensen die volgens het Evangelie wel de beker en schotel van buiten schoonmaken, maar van binnen vuil laten. Als katholiek weet ik dat er in mijn Kerk ook zulke mensen zijn – en toch blijven wij samen die Kerk vormen.
Marcel Broesterhuizen is diaken.
