In Los Angeles leven veel Latino-gemeenschappen in angst na recente razzia’s door de Amerikaanse immigratiedienst ICE. Katholieke parochies zetten zich in om getroffen gezinnen hoop en praktische hulp te bieden.
Er is één woord dat alles samenvat: angst.
In overwegend Latino-wijken in Zuid-Californië, opgeschrikt door weken van immigratierazzia’s op straten en in lokale bedrijven, houdt de angst ongedocumenteerde migranten binnenshuis. Ze blijven weg van hun werk, hun kerk, en van het openbare leven.
Niet alleen zij zijn bang. Ook anderen vrezen dat dit hun stad kan treffen – hun dierbaren, medeparochianen, buren, werknemers of lokale ondernemers.
Toch is die angst ook omgezet in daden. Katholieke parochies in het aartsbisdom Los Angeles bedenken creatieve manieren om getroffen gezinnen bij te staan.
Bij de Presentation of Mary-kerk in Zuid-LA ontstond een voedselbank voor gezinnen die door de razzia’s waren getroffen. Jonge parochianen hielpen mee en verspreidden het initiatief via sociale media.
De Kerk doet er alles aan om naast ‘de vreemdeling in ons midden’ te gaan staan
In de St. Raphael-kerk, een paar kilometer verderop, brengen vrijwilligers voedsel naar huis bij mensen die bang zijn om naar buiten te gaan.
Bij de St. Patrick-kerk, net ten zuiden van het centrum, ontving de priester Timothy Dyer giften van rijkere parochies in de regio. Deze bijdragen compenseren de daling van inkomsten door sterk teruglopende kerkgang.
In de Our Lady of Talpa-kerk in Oost-LA halen parochianen kinderen op van gezinnen die bang zijn voor razzia’s en nemen hen mee naar de Mis. Soms trakteren ze daarna op een ijsje – een klein stukje normaliteit na dagen binnen zitten.
Andere parochies doen soortgelijke dingen. Maar de kern is altijd meelopen met de ander, zegt Isaac Cuevas, directeur Immigratie en Publieke Zaken van het aartsbisdom Los Angeles.
“Ik ben ongelooflijk trots dat onze stad en onze gelovigen opstaan tegen onrecht”, vertelt hij. “Mensen zien de nood, en de Kerk doet er alles aan om ‘de vreemdeling in ons midden’ te herkennen, hen te laten voelen dat ze gezien zijn en dat we naast hen staan, ongeacht onrechtvaardige wetten of beleid.”
Nog voordat het aartsbisdom samen met lokale ondernemers een hulpfonds oprichtte, waren tientallen parochies al in actie gekomen. Soms openlijk, soms stilletjes. Ze hielpen gezinnen waarvan leden waren gearresteerd of gedeporteerd, of die door angst hun werk verloren.
Ja, er zijn razzia’s, maar we zijn in Gods handen. Wees voorzichtig, maar niet angstig
Bij de Presentation-kerk moesten veel oudere, actieve vrijwilligers thuisblijven. Zo’n 25 jongeren van de parochie sprongen toen bij. Zij hielpen in de voedselbank en bezochten gezinnen in nood.
Toen steeds minder mensen durfden te komen, besloten volwassenen het voedsel zelf rond te brengen. Jongeren gebruiken Facebook en Instagram om het initiatief te promoten. Vrijwilliger Ximena (17) zegt dat de animo inmiddels groot is: “Ik ben er om zeven of acht uur ’s ochtends, en dan staat er al een lange rij om de kerk heen.”
Toch is de angst groot. Margarita, die met haar dochter van 22 vlakbij woont, komt al anderhalve maand niet meer. “Ik wil niet het risico lopen dat ik op straat sta te wachten en ze me meenemen”, zegt ze. Ze vermijdt zelfs het busstation. Haar dochter doet nu de boodschappen en brengt haar naar doktersafspraken.
Stan Bosch, priester van St. Raphael, ziet dagelijks de emotionele en spirituele gevolgen van de razzia’s. “We willen dat mensen weten dat ze niet alleen zijn. De kerk is een plek waar ze hun pijn en angst kunnen uiten. Maar veel mensen durven hun huis niet uit.”
In Our Lady of Talpa is het kerkbezoek met 30% gedaald. Pastoor Ruiz herinnert zijn gemeenschap aan de woorden van Onze Lieve Vrouw van Guadalupe: Wees niet bang. Hij wil die boodschap op een groot spandoek zetten. “Ja, er zijn razzia’s, maar we zijn in Gods handen. Onze Lieve Vrouw waakt over ons. Wees voorzichtig, maar niet angstig.”
Irene en haar man, al tien jaar actief in St. Patrick’s, leiden er een huwelijksgroep. Toen een koppel vertelde dat zij afspraken hadden wie zich zou verstoppen met de kinderen bij een razzia, wist Irene dat er iets moest gebeuren.
Tijdens de ergste weken verplaatsten ze hun bijeenkomsten naar Zoom. Toen de razzia’s afnamen, keerden ze terug naar fysieke ontmoetingen.
Pastoor Dyer startte intussen een nieuwe voedselbank. Binnen één weekend meldden vijftig vrijwilligers zich aan. Inmiddels zijn er zo’n honderd gezinnen in beeld die hulp nodig hebben.
“Onze missie is gemeenschap opbouwen”, zegt Dyer. “Jezus zei: ‘Heb elkaar lief zoals Ik jullie heb liefgehad.’ De mensen hier moeten even belangrijk voor je zijn als je eigen familie.”
Wat de toekomst brengt is onzeker, maar Isaac Cuevas van het aartsbisdom LA ziet hoop: “We moeten het gesprek over immigratie opnieuw voeren. Er is behoefte aan een pad naar echte hervorming, op een manier die gemeenschappen helpt in plaats van schaadt. Mijn hoop is dat dit alles ons dwingt er met meer compassie naar te kijken.”
