Auteur
Frankrijk is bezaaid met Mariaheiligdommen, van zeer actieve tot haast vervallen plekken van volksdevotie. Het Bretonse heiligdom Notre-Dame de la Peinière kent in aanloop naar het eeuwfeest van de kroning van het Mariabeeld in ieder geval een ware heropleving.
“Toen ik nog een kind was, kwam ik met mijn moeder elke donderdagochtend vanuit Louvigné-de-Bais te voet naar La Peinière. We baden de rozenkrans in de kapel, picknickten onder de grote eik, gingen nog even Maria groeten en liepen de acht kilometer terug naar huis.”
‘Het gebed aan Onze-Lieve-Vrouw van La Peinière houdt mijzelf en mijn chronisch zieke dochter op de been’
Van kinds af aan heeft Paulette (80) een sterke band met het heiligdom Notre-Dame de la Peinière bij het Bretonse dorp Saint-Didier. Vol emotie heeft ze kort gebeden bij het nieuwe houten kruis, dat vandaag – het is Palmpasen – wordt ingewijd. “Dit is een belangrijk moment voor mij. Het gebed aan Onze-Lieve-Vrouw van La Peinière houdt mijzelf en mijn chronisch zieke dochter op de been.”
Het heiligdom viert dit jaar het eeuwfeest van de kroning van het Mariabeeld. In 1926 bracht die plechtigheid naar verluidt 50.000 gelovigen naar La Peinière.
“De kroning van het Mariabeeld was een plechtige erkenning van ons heiligdom, waar gelovigen al eeuwenlang troost, hoop en genade bij Maria vinden. Maria is koningin en heeft geen kroning nodig, maar hiermee erkende de Kerk de bijzondere genade en het aanbeden Mariabeeld”, verklaart diaken Michel Heurtault.
“De aanwezigheid van Maria op deze plek herinnert de huidige generatie gelovigen aan de devotie van hun voorouders, die haar hier al zeker vijf eeuwen vereren.”
Samen met zijn echtgenote Christine werd Michel in 2021 door het aartsbisdom Rennes afgevaardigd om het heiligdom op dit eeuwfeest voor te bereiden. Sindsdien heeft het dienend echtpaar tijd noch moeite gespaard om het wat ingeslapen heiligdom een nieuw elan te geven. “God heeft ons niet nodig, maar we kunnen Hem wel een handje helpen”, glimlacht Michel.
“Dit eeuwfeest vormt een goede gelegenheid om onze blijdschap uit te spreken en dank te zeggen voor alle genade die God en Maria ons toegekend hebben. De positieve impact van de herdenking op het heiligdom verheugt mij ten zeerste”, benadrukt père Patrice Gomé.
Deze Ivoriaanse priester is sinds 2023 rector van het heiligdom. “Waar in de parochies de sacramenten en het dagelijks leven de kern vormen, oriënteren wij ons in het heiligdom op spiritualiteit. Ik begeleid de mensen in hun gebed en de uitdrukking van hun geloof.”
Een nieuw elan, waarbij de band met de streek en de geschiedenis van het heiligdom versterkt wordt. Dat beaamt Michel. “Ons nieuwe kruis herinnert aan het oude kruis, afkomstig uit Jeruzalem, dat in 1910 door een groep pelgrims van het station in Châteaubourg naar het heiligdom gedragen is over een afstand van ruim vijf kilometer.”
‘Waar in de parochies de sacramenten en het dagelijks leven de kern vormen, oriënteren wij ons in het heiligdom op spiritualiteit’
Het gezin vormt een van de kernpunten van de pastorale missie van Michel en Christine Heurtault. “Sinds ons huwelijk zijn wij zeer aan Maria toegewijd, en ik al als kind”, vertelt Christine. In dat kader heeft het echtpaar onder meer een chemin de consolation, een pad van troost, gecreëerd, bedoeld voor ouders die geconfronteerd worden met het overlijden van een kindje rond de geboorte.
Christine begeleidt de rouwenden, die in een klein gedenkpaviljoen een plaquette kunnen achterlaten. “In heel Frankrijk bestaan slechts zes van deze troostwegen”, weet zij. “De recentste bevindt zich in Rocamadour, geïnspireerd op het model van La Peinière.”
De ontvangstcapaciteit is uitgebreid, het winkeltje is vaker open, men kan op het heiligdom overnachten en de hele kapel wordt opnieuw geschilderd – al hebben die werkzaamheden tot grote spijt van Christine vier maanden vertraging opgelopen.
Pas in de Mariamaand mei zal de met sterren bezaaide, hemelsblauwe kapelkoepel de gelovigen weer kunnen ontvangen. “En voor het jubileumjaar 2026 kent paus Leo een volle aflaat toe aan ieder die de bedevaart naar Onze-Lieve-Vrouw van La Peinière volbrengt”, voegt Michel Heurtault trots toe.
Een van de hoogtepunten van het kroonjaar is het christelijke muziekfestival Stella Maris, een weekend met grote namen uit de pop-louange, de onder Franse katholieke jongeren populaire praisemuziek, waarmee het bisdom ook een jonger publiek wil aanspreken. Daarnaast wil het heiligdom haar sterke verankering in de omgeving vasthouden.
“Na onze oproep hebben veel streekgenoten hun herinneringen of voorwerpen met ons gedeeld, die op de laatste zaterdag van juni in het middelpunt zullen staan van een tentoonstelling over ‘de goede oude tijd’”, vertelt het echtpaar. In het altaar vonden ze eveneens gebedsintenties en dankbetuigingen uit het begin van de twintigste eeuw terug.
Het vorig jaar opnieuw vergulde Mariabeeld dat op de kapeltoren troont, steekt schril af tegen de donkere wolkenlucht. De imposante kapel is in 1900 ingewijd, maar de oorsprong van La Peinière grijpt terug tot in de zestiende eeuw. Het is een verhaal zoals dat op vele plaatsen verteld wordt.
Volgens de overlevering probeerde een boer een overwoekerd stuk land te ontginnen. Al ploegend stootte hij op een groot brok klei waar een Mariabeeldje in bleek te zitten. Hij nam het mee naar huis, maar de volgende dag was het beeld verdwenen. Hij vond het terug bij de bron in het veld, nam het weer mee naar huis, en weer verdween het beeld op mysterieuze wijze.
Sindsdien is op deze plek de heilige Maagd onafgebroken vereerd. Ook nu nog wordt er nagenoeg elke dag de Mis gevierd en de rozenkrans gebeden, en een grote groep vrijwilligers helpt bij het onderhoud.
Terug naar het heden, Palmpasen. Ruim honderd gelovigen hebben de namiddagmis en de inwijding van het nieuwe kruis meegevierd. “We mogen ons gelukkig prijzen dit heiligdom om de hoek te hebben. Maria stilt onze zorgen”, zegt Patricia verheugd. Marielle valt haar bij: “Ik heb een bijzondere band met deze plek. Vaak voel ik spontaan de drang hier even te komen bidden.”
