Is carnaval een slecht verhuld excuus om drie dagen lang de beest uit te hangen? Integendeel, betoogt theoloog Frank Bosman deze week in Katholiek Nieuwsblad: carnaval is en blijft een bij uitstek katholiek feest.
Zondag barst carnaval officieel los, om na drie dagen feest uit te monden in Aswoensdag, het begin van de Veertigdagentijd, de voorbereidingstijd op Pasen. Voor velen lijkt het tegenwoordig echter simpelweg een excuus om even ‘helemaal los te gaan’ en zich te buiten te gaan aan onder meer drank.
Op zoek naar een antwoord op de vraag of carnaval eigenlijk (nog) wel een katholiek feest is, legden we vijf veel gehoorde kritiekpunten voor aan theoloog Frank Bosman. Hij is een zelfverklaarde ‘Brabander van begeerte’ en viert uit overtuiging carnaval.
Dat is het “feest van de omkering van de maatschappelijke status quo”, benadrukt hij. Een omkering “die we ook in het Nieuwe Testament vinden”.
“Dat begint al vóór Jezus’ geboorte, bij het Magnificat”, Maria’s lofzang waarin ze God bejubelt die “uiteendrijft wie zich verheven wanen, heersers van hun troon stoot en wie gering is aanzien geeft”. Ook Jezus bedient zich vaak van die omkering, stelt Bosman, bijvoorbeeld als Hij stelt dat wie de grootste wil zijn, de anderen zal moeten dienen. Of waar Hij zijn gehoor voorhoudt dat wie de hemel wil binnengaan, als een kind zal moeten worden.
“Wie katholiek carnaval viert”, zegt Bosman, “weet dat de drie dagen van feestelijke omkering een voorafspiegeling zijn van het hemels koninkrijk dat nooit zal eindigen.”
 | Lees het hele artikel ‘Dwazen voor Christus – Een kleine catechismus van carnaval’ in Katholiek Nieuwsblad van deze week. |
