Hoe zou zijn moeder het hebben gevonden, dat haar jongste zoon het huis verliet en naar een ver land vertrok? Omdat hij zijn erfdeel opeist, alles verkwist en uitgehongerd terugkeert, krijgt hij vaak de meeste aandacht.
De vader valt op omdat hij medelijden krijgt als hij zijn jongste zoon terugziet. Ook de oudste zoon wordt genoemd, omdat hij altijd is thuisgebleven en zich altijd zo voorbeeldig gedraagt. Hij blijft bij moeders pappot. Maar over de moeder horen we niets. Waarschijnlijk zorgde ze voor de dagelijkse pot.
De verhoudingen binnen dit bekende gezin worden gebruikt als metafoor voor andere situaties. Zo wordt de jongste zoon geïdentificeerd met het christendom en de oudste met het jodendom. Bijvoorbeeld toen paus Johannes Paulus II in 1986 als eerste paus in Rome een synagoge bezocht, zei hij: “U bent onze dierbare geliefde broers, en in zeker opzicht kan men zeggen dat u onze oudere broers bent.”
Actueler is het beeld van tweelingbroers die van elkaar vervreemd zijn. Historisch gezien zijn het christendom en het rabbijnse jodendom twee stromingen die beide teruggaan tot het jodendom uit de eerste eeuw.
Verschillen tussen kinderen worden bepaald door hun plaats in het gezin en nog eens versterkt in de opvoeding. De oudste wordt gezien als verantwoordelijk, ambitieus en zelfverzekerd. Hij of zij moet de wijste zijn.
Het hoort bij een volwassen christendom dat het zich van zijn oorsprong bewust is.
Wanneer kinderen het huis uit gaan, komen niet alleen zij in een nieuwe levensfase, maar ook hun ouders. Het getuigt van ondernemingsgeest en volwassenwording als de jongste op eigen benen wil gaan staan en voortaan zijn eigen potje wil koken. Als hij volwassen is, overziet hij de gevolgen van zijn gedrag en durft hij terug te keren naar het huis van zijn vader en moeder.
In de loop van de geschiedenis is de jongste, het christendom, verwijderd geraakt van het huis van de vader, van zijn oorsprong. Maar overkwam dat ook niet het joodse volk, toen het wegtrok uit de slavernij? Het dacht terug aan de vleespotten in Egypte. Onderweg door de woestijn was het afhankelijk geworden van het manna, maar eenmaal aangekomen in het nieuwe land kon het eten van het graan dat van dit land afkomstig was.
Het hoort bij een volwassen christendom dat het zich van zijn oorsprong bewust is. Opvallend is dat de oudste niet was uitgenodigd op het feest. De vader had genoeg tijd om het feestmaal voor de jongste te bereiden, maar hij vergat de oudste te roepen. Hij is altijd bij moeders pappot gebleven, maar hierdoor is hij eigenlijk de verloren zoon geworden.
