Tijdens de algemene audiëntie van 6 mei legde paus Leo XIV uit waarom de Kerk geroepen is om altijd op te komen voor degenen die lijden.
De Kerk is hier op aarde altijd gericht op het uiteindelijke doel, het hemelse vaderland. Jezus heeft de Kerk juist gesticht door dit hemelse koninkrijk van liefde, gerechtigheid en vrede te verkondigen. Wij zijn daarom geroepen om onze blik te richten op dit uiteindelijke perspectief.
De Kerk leeft ten dienste van de komst van Gods koninkrijk in de wereld. Zij verkondigt aan allen en altijd de woorden van deze belofte, ontvangt er een voorsmaak van in de viering van de sacramenten, in het bijzonder van de Eucharistie, en brengt de logica ervan tot stand en ervaart die in relaties van liefde en dienstbaarheid.
De Kerk valt niet volledig samen met het koninkrijk van God, omdat de voltooiing daarvan pas aan de mensheid en de kosmos aan het einde der tijden zal worden geschonken. Gelovigen in Christus wandelen daarom in deze aardse geschiedenis, die gekenmerkt wordt door de groei van het goede maar ook door onrecht en lijden, zonder illusies maar ook zonder wanhoop. Zij leven gericht op de belofte van degene die alles nieuw maakt.
Daarom vervult de Kerk haar zending tussen wat ‘reeds’ is, het begin van het koninkrijk van God in Jezus, en het ‘nog niet’ van de beloofde en verwachte voltooiing. Als bewaarder van een hoop die de weg verlicht, heeft de Kerk ook de opdracht om alles te verwerpen wat het leven aantast en de ontwikkeling daarvan belemmert, en om stelling te nemen ten gunste van de armen, de slachtoffers van geweld en oorlog, en allen die lijden.
'Als bewaarder van hoop die de weg verlicht, moet de Kerk alles verwerpen wat het leven aantast'
Als teken en sacrament van het koninkrijk is de Kerk het volk van God dat als pelgrim op aarde leeft. De Kerk stelt het kwaad in al zijn vormen aan de kaak en verkondigt met woorden en daden de verlossing die Christus voor de hele mensheid wil realiseren.
De Kerk verkondigt dus niet zichzelf. Integendeel, in haar moet alles verwijzen naar de verlossing in Christus.
In dit perspectief wordt de Kerk geroepen om nederig de menselijke zwakheid en vergankelijkheid van haar eigen instellingen te erkennen, die, hoewel zij ten dienste staan van het koninkrijk van God, het vergankelijke karakter van deze wereld dragen.
Geen enkele kerkelijke instelling mag worden verabsoluteerd. Integendeel, omdat zij in de geschiedenis en de tijd leven, zijn zij geroepen tot voortdurende bekering en vernieuwing, zodat zij werkelijk aan hun zending kunnen beantwoorden.
Binnen de horizon van het koninkrijk van God moet ook de relatie worden begrepen tussen de christenen die vandaag hun zending vervullen en degenen die hun aardse leven al hebben voltooid en zich in een toestand van loutering of gelukzaligheid bevinden.
Door te bidden voor de overledenen en de voetstappen te volgen van hen die reeds als leerlingen van Jezus hebben geleefd, worden ook wij ondersteund op onze weg en versterken wij de aanbidding van God. (Vertaling: Susanne Kurstjens)
