Tijdens de algemene audiëntie van 30 september sprak paus Leo XIV over zijn bezoek aan Frankrijk. “De boodschap die ik nadrukkelijk heb willen verkondigen is dat elk menselijk leven zijn ontastbare waardigheid behoudt.”
In de Notre-Dame van Parijs vierden we op de eerste dag van mijn bezoek de vespers. Juist de Notre-Dame kan symbolisch licht werpen op deze hele reis. Die zou ik samenvatten in één woord: wedergeboorte.
De kathedraal van Parijs, die slechts zeven jaar geleden door een enorme brand dodelijk gewond leek, is nu herbouwd en schittert meer dan ooit. De restauratie ervan vormt een bewijs van de mogelijkheid tot samenwerking tussen Kerk, staat, overheidsinstellingen en de samenleving.
Samenwerking ten bate van het algemeen welzijn zou de normale werkwijze moeten zijn van instellingen, politieke en maatschappelijke krachten. Dat is de boodschap die ik heb willen meegeven. Daarbij heb ik ook aangegeven wat het fundamentele criterium moet zijn waarop deze samenwerking wordt gebaseerd: de waardigheid van de menselijke persoon.
Het is interessant om de viering van de vespers in de kathedraal te plaatsen naast de jongerenwake die dezelfde avond plaatsvond in het Stade de France in Parijs. Twee totaal verschillende plaatsen en toch twee gebeurtenissen die elkaar aanvulden, bijna alsof zij geestelijk met elkaar verbonden waren.
Wat verbond hen? De Kerk, die niet bestaat uit stenen of beton, maar uit mensen die Jezus Christus liefhebben omdat zij door Hem zijn bemind. In de Notre-Dame waren dat de priesters en diakens, de religieuzen en de pastoraal werkers; in het stadion was dat de nieuwe generatie van Frankrijk: nieuw – zou ik zeggen – niet alleen vanwege hun leeftijd, maar nog meer vanwege hun geest, hun vrijheid van hart en hun geloof.
Na Parijs ging ik als pelgrim naar Lourdes om daar Maria, de Moeder van de Kerk, te vereren, zij die op het uur van het lijden en de dood de lamp van het geloof en de hoop brandend houdt. In Lourdes schenkt de Heer, door de moederlijke zorg van de Maagd Maria, aan allen een boodschap van hoop en wedergeboorte.
Het is een boodschap die ik nadrukkelijk opnieuw heb willen verkondigen: ieder menselijk leven, onder welke omstandigheden ook, zelfs wanneer het uiterst kwetsbaar is, behoudt zijn onaantastbare waardigheid en verdient het om verzorgd en begeleid te worden en om van lijden te worden bevrijd door menselijke bewogenheid en met behulp van de middelen die de wetenschap biedt.
De derde en laatste etappe was de stad Metz, in een streek van Frankrijk en Europa die zwaar door de Tweede Wereldoorlog is getroffen. Daar was Robert Schuman actief, een van de belangrijkste inspiratoren van het proces van Europese eenwording.
Europa is herboren op basis van de beginselen van democratie, solidariteit en broederschap tussen de volkeren, die veel te danken hebben aan zijn christelijke wortels. Ook vandaag kan het Europese project zich op deze fundamenten en met dit leven schenkende “sap” vernieuwen, in een veel sterker geglobaliseerde wereld. (Vertaling: Susanne Kurstjens)
