Bij het angelusgebed op zondag 19 juli legde paus Leo XIV uit hoe God stilletjes en onzichtbaar werkzaam is in de wereld en in de levens van mensen.
Na de gelijkenis van de zaaier blijft Jezus tot de menigte spreken aan de hand van beelden: het goede graan en het onkruid, het mosterdzaadje en gist in de bloem (vgl. Mt. 13,24-43).
Het zijn drie korte parabels waarmee Hij wil verduidelijken hoe het zit met de komst van het Koninkrijk van God in de geschiedenis, de werking ervan in het leven van de mensen en de manier waarop Gods Koninkrijk groeit, zich uitbreidt en de wereld van binnenuit verandert.
Met deze verhalen waarschuwt Jezus ons voor de verleiding om God te zien als een machtige figuur die zich met geweld oplegt, ruimte inneemt om te heersen en op een triomfantelijke manier verschijnt.
Integendeel, God kiest voor het kleine, als teken van zijn bescheiden en liefdevolle aanwezigheid. Hij laat ons vrij om Hem te aanvaarden of af te wijzen, zoekt zijn weg zelfs te midden van het onkruid en werkt verborgen en onzichtbaar, zoals het allerkleinste zaadje dat uitgroeit, of zoals gist dat stilletjes de bloem doet rijzen.
'Wij stellen ons een sterke en machtige God voor en helaas passen wij dat beeld ook toe op onze manier van christen-zijn'
Broeders en zusters, met deze gelijkenissen vertelt Jezus ons iets belangrijks over de manier waarop God werkzaam is in ons leven en in de geschiedenis. Vaak verwachten wij iets spectaculairs; wij verlangen naar een God die van bovenaf ingrijpt en onmiddellijk het onkruid van het kwaad wegneemt.
Wij stellen ons een sterke en machtige God voor en helaas passen wij dat beeld ook toe op onze manier van christen-zijn en Kerk-zijn. Maar het Koninkrijk van God groeit juist ook te midden van het onkruid. Het vraagt van ons een blik die het goede weet te herkennen dat zelfs in de duisternis van het kwaad ontkiemt, zonder alles meteen te veroordelen.
Gods Koninkrijk komt als het kleinste van alle zaden en vraagt daarom het geduld om groeiprocessen te begeleiden en het te herkennen in de kleinheid van het dagelijks leven en de eenvoud van het gewone bestaan.
Het groeit onzichtbaar, zoals gist in bloem, en bevrijdt ons zo van ontmoediging. Het nodigt ons uit om vertrouwen te hebben, ook wanneer het lijkt alsof God afwezig is. In werkelijkheid gaat Hij altijd met ons mee en is zijn liefde voortdurend voor ons aan het werk.
Deze manier van handelen van God moet ook de manier worden waarop wij, zowel persoonlijk als als Kerk, aanwezig zijn in de wereld om ons heen.
Wij zijn geroepen een evangelische levenshouding aan te nemen: niet snel tegenover anderen gaan staan met hoogmoedige oordelen, ons niet opdringen met macht of geweld en het vertrouwen in Gods werkzaamheid niet verliezen.
Op die manier zullen wij zelf worden als een klein zaadje van het Evangelie dat ontkiemt, en als gist van liefde dat het deeg van de wereld verandert. (Vertaling: Susanne Kurstjens)
