Tijdens de algemene audiëntie van 8 april legde paus Leo XIV uit hoe wij allemaal een weg van heiligheid kunnen gaan.
Het Tweede Vaticaans Concilie wijdt in Lumen gentium een volledig hoofdstuk aan de universele roeping tot heiligheid van alle gelovigen. Ieder van ons is geroepen te leven in de genade van God, door de deugden te beoefenen en zich te vormen naar Christus.
Heiligheid is volgens het conciliedocument geen voorrecht van enkelen. Het is een gave die iedere gedoopte ertoe verplicht te streven naar de volmaaktheid van de liefde: naar de volheid van de liefde tot God en tot de naaste. De liefde is immers het hart van de heiligheid waartoe alle gelovigen geroepen zijn.
Het hoogste niveau van heiligheid is het martelaarschap. Daarom leert de concilietekst dat iedere gelovige bereid moet zijn Christus te belijden tot het vergieten van zijn bloed, zoals altijd is gebeurd en ook vandaag nog gebeurt. Deze bereidheid tot getuigenis wordt werkelijkheid wanneer christenen tekenen van geloof en liefde achterlaten in de samenleving, door zich in te zetten voor gerechtigheid.
Alle sacramenten, en in het bijzonder de Eucharistie, zijn voedsel dat een heilig leven doet groeien, doordat zij iedere persoon gelijkvormig maken aan Christus, het model en de maat van de heiligheid. Hij heiligt de Kerk, waarvan Hij hoofd en herder is. Heiligheid is in dit perspectief zijn gave, die zich in ons dagelijks leven manifesteert telkens wanneer wij Hem met vreugde ontvangen en er met inzet op antwoorden.
‘Het hoogste niveau van heiligheid is het martelaarschap: daarom moet iedere gelovige bereid zijn Christus te belijden tot het vergieten van zijn bloed’
Lumen gentium beschrijft de heiligheid van de katholieke Kerk als een wezenlijk kenmerk. Dit betekent niet dat de Kerk volledig en volmaakt heilig is, maar dat zij geroepen is deze goddelijke gave te bevestigen tijdens haar pelgrimstocht naar het eeuwige doel. De droevige realiteit van de zonde in de Kerk, dat wil zeggen in ons allen, nodigt ieder van ons uit tot een serieuze verandering van leven, door ons toe te vertrouwen aan de Heer, die ons vernieuwt in de liefde.
Juist deze oneindige genade, die de Kerk heiligt, geeft ons een opdracht die we dag na dag moeten vervullen: die van onze bekering. Daarom heeft heiligheid niet alleen een praktische aard, alsof zij gereduceerd kan worden tot een ethische inzet, hoe groot ook, maar raakt zij de kern van het christelijke leven, zowel persoonlijk als gemeenschappelijk.
En juist door het offer van de gekruisigde worden wij allen verlost en geheiligd! Wanneer wij zijn kruisdood overwegen, weten wij dat er geen menselijke ervaring is die God niet verlost: zelfs het lijden, beleefd in vereniging met het lijden van de Heer, wordt een weg naar heiligheid.
Zo versterkt de genade die het leven bekeert en omvormt ons in elke beproeving en wijst die ons als doel niet een ver verwijderd ideaal, maar de ontmoeting met God, die uit liefde mens is geworden. (Vertaling: Susanne Kurstjens)
